Mijn vriendin Yuval kwam met het briljante idee om elkaar af en toe te mailen met wat dan ook. We spreken en zien elkaar niet veel, dus een leuke manier om toch te weten wat er speelt bij de ander. Ik schreef net mijn eerste mail aan haar.
Mijn eerste mail.
Laat ik beginnen met mijn waardering uitspreken voor jouw initiatief om dit te doen. Het is een mooie, vrijblijvende manier om in contact te blijven en ergens verandert hoe je schrijft ook als je weet aan wie je schrijft. Ik vermoed dan ook dat ik anders zal schrijven dan bijvoorbeeld op ons community blog. Daar gaan we achter komen.
Het is nu 11:51 uur en ik zit achter de computer op werk in Nijmegen. Over 9 minuten gaat de winkel open. Dan is mijn leven even niet meer van mij, maar van mijn werk. Ja, dramatisch misschien, maar zo voelt het. Ik heb zo onderschat hoeveel energie het kost om in de retail te werken en de hele dag vriendelijk en energiek te moeten zijn tegenover klanten. Ik schreef op het blog al over mijn hormonen, dus je weet denk ik wel dat ik daar momenteel last van heb. Ik ben nu aan het menstrueren, dus ik ben laag in mijn energie, heb krampen en eerlijk gezegd voel ik mij vandaag een beetje gevoelloos. Het voelt dan zo raar om tegenover klanten heel enthousiast te doen, want ik voel mij niet zo. En dat is denk ik wat deze baan mij heeft geleerd: ik zoek een baan waarbij ik niet hoef te maskeren. Waarbij ik niet de hele dag aan hoef te staan naar de buitenwereld toe. Ik verlang eigenlijk weer zo naar mijn oude kantoorbaan. Ik heb hen zelfs benaderd een tijd terug, met de vraag of ze mij er weer bij konden hebben toevallig. Helaas was er geen financiële ruimte voor. Ik heb op dit moment een sollicitatie lopen bij de Politie. Voor een functie als privacy adviseur. Ik heb mijn scriptie en afstudeerstage bij de Politie gedaan, in het kader van privacy, dus ik weet dat dit mij kan interesseren. En ik weet ook: op kantoor ben je gewoon aan het werk, wanneer je de behoefte voelt kan je kletsen met collega's, maar je kan je dag indelen naar je energieniveau. En dat is wat mijn lichaam nodig heeft. Deze functie verdient boven de 3000 euro netto, wat ervoor zou zorgen dat mijn financiële stress in één klap over zou zijn. Je kan je wel voorstellen dat ik erg aan het duimen ben voor een uitnodiging. Ik hoor denk ik binnen twee weken wat en ik probeer in de tussentijd ook te blijven solliciteren, want ik wil mijn hoop niet teveel op één ding vestigen.
Genoeg over werk.
Thuis gaat alles goed. Ik zou willen dat ik meer vrije tijd heb om thuis te zijn, want ik ben er zo graag. Zeker met Gonnie, de kitten, is thuis nog meer compleet. Ruurd en ik hebben afgelopen week afgesproken dat we doordeweeks niet meer gaan blowen. We merken dat dat onze coping is in deze fase, waarin we niet op onze plek zijn op ons werk en ons dat enorm veel energie kost. We vinden dan rust in een jointje roken en ons hoofd uit kunnen zetten. We weten allebei dondersgoed dat daar ook andere manieren voor zijn, maar ja, je kent het met roken misschien wel, iets weten en ernaar handelen zijn twee compleet verschillende dingen. Maar, het voelt goed dat we dat besluit hebben genomen en ik voel me ook erg gemotiveerd om dit lekker aan te gaan.
Ohja, we hebben een moestuin gekregen! Op 10 minuutjes fietsen. Het zit achter die boeddhistische stoepa, tegenover het strandje, weet je wel? Een lekker stuk grond in de Volkstuinen. Deze tuin kwam vrij en alles van de vorige eigenaar staat er nog: frambozen, bessen, veldsla, salie, tijm, rozemarijn, noem maar op. Ik denk dat we het beste kunnen wachten tot alles wat er is geplant zich laat zien in het voorjaar. De tuin is nu lekker 'wild', er zijn geen bedden of potten, alles is lekker overal en nergens in de grond geplant. Op zich vind ik dat wel heel leuk, maar als beginner is het werken met bedden wel handig, heb ik me laten vertellen door Thecla, ons 'tuinmaatje'. Een vrouw van in de 50 vermoed ik, zij gaat ons het eerste jaar helpen met vragen en dergelijke. Een leuke, nuchtere vrouw die heel veel weet over tuinieren. Ik ben blij met haar als tuinmaatje. Ik heb zin om komend jaar mijn focus te leggen op (hopelijk) een nieuwe baan, onderhoud voor de boot en de moestuin. Het is wel lastig om daarnaast alles te doen wat ik óók graag doe, zoals mijn familie en vrienden zien. Ik sta op het punt om een heel ander soort leven voor mezelf te creëren en daar komt voor mijn gevoel ook een zekere opoffering bij kijken: ik zal mijn tijd anders moeten indelen. Waar ik eerder altijd leefde voor mijn sociale contacten en familie, zal ik nu wat meer gaan leven voor mezelf. Om uiteindelijk ook wat ik heb opgebouwd te kunnen delen met mijn dierbaren: verse groenten, vers fruit en kruiden delen met elkaar, op vakantie gaan met de boot met een groep vrienden (dit kan pas als we ons vaarbewijs hebben gehaald, dat is ook nog een hele uitdaging). Om daar te komen, zal ik mij de komende tijd moeten focussen op andere dingen en dat wil ik ook. Het is alleen even schakelen na een leven wat in het teken stond van hele andere dingen. Ik hoop altijd maar dat iedereen het begrijpt wanneer wat je te bieden hebt verandert met de seizoenen, of met het jaar. We blijven niet dezelfde mensen en dat is ook juist mooi. Eén ding in het leven is zeker en dat is dat het veranderlijk is. En veranderingen, die waren er dit jaar volop! Ik kan nog wel uren doorschrijven, maar ik zal het beperken tot dit stuk, zodat ik je niet gelijk overspoel ;-)
Ik lees graag wat er bij jou allemaal speelt.
Liefs,
Isa <3

Reacties
Een reactie posten