Stukje voor mijn roman

Afgevlakt en somber loopt ze met haar muts en een dikke trui onder haar leren jas naar de koffietent waar ze de afgelopen twee jaar regelmatig met haar moeder en zusje koffie dronk. Ze heeft met haar moeder afgesproken om - voor werk - een koffie te drinken. Ze kreeg die ochtend een appje van haar moeder met dat voorstel, maar ze had gezegd dat ze helaas geen geld had. Haar moeder had gereageerd dat ze geluk had, want ze had genoeg punten gespaard voor een gratis koffie, dus zij zou trakteren. Ze komt binnen, loopt helemaal door naar achter, waar haar moeder aan een hoge tafel zit, achter haar laptop. De afgelopen tijd was er wat meer afstand tussen haar en haar moeder. Deels door de verhuizing naar een andere stad, waardoor er letterlijk meer afstand is tussen hen, maar ook door een onuitgesproken discussie via Whatsapp. Iets waarvan ze voelt dat ze er nog wat mee wil, maar waar ze nog niet helemaal de ruimte voor heeft gevoeld om daadwerkelijk wat mee te doen. Ze drinken koffie en haar moeder had twee speculoos buns besteld. Lief, denkt ze, wanneer de buns worden geserveerd. Op een gegeven moment vraagt haar moeder hoe het met haar gaat. Ze geeft eerlijk toe dat het niet zo goed gaat momenteel. Dat ze het gevoel heeft dat ze weer in een burn-out aan het belanden is. Een burn-out, een depressie, een fase van overprikkeling, hoe je het ook wil noemen. In ieder geval, dat ze voelt dat ze het allemaal even niet meer overziet. Ze vertelt over haar financiële stress en het uitzichtloze gevoel van geen nieuwe baan kunnen vinden. Over dat vijf dagen werken en een onregelmatig rooster haar opbreekt. Over dat het haar opbreekt om continu te parkeren hoe stom ze haar werk vindt, omdat je er nou eenmaal naartoe moet en er brood op de plank moet komen. Over hoe ze had verwacht dat ze eigenlijk allang wat anders zou hebben gevonden en hoe zeer die zoektocht haar tegenvalt. Over dat ze sociale druk voelt en eigenlijk geen mentale ruimte heeft voor die druk. En terwijl ze praat tegen haar moeder, voelt ze pas hoe slecht het eigenlijk gaat. Haar moeder geeft aan dat ze ook een bepaald enthousiasme mist in haar stem, iets wat ze juist altijd heeft gehad. Dat komt bij haar binnen, want haar moeder heeft gelijk. Ze is nu ook niet haar enthousiaste zelf. Het leven voelt - naast alles waar ze dankbaarheid voor voelt, zoals haar relatie, hun woonboot en hun kitten - uitzichtloos en te vol met werk. En terwijl ze voor haar gevoel omkomt in haar werk, blijven de appjes van vrienden en kennissen binnenstromen. 'Iessss, zullen we wat plannen om elkaar te zien?'. NEE. Even niet, denkt ze. Maar ja, aan de andere kant, je wil je contacten ook niet verwaarlozen. Als het leven tegenzit, zijn de mensen om je heen je vangnet. Maar goed, ik heb er gewoon geen tijd en energie voor nu. Ik loop achter de feiten aan. Dus nee, dat kan even niet. Ze neemt zichzelf voor om vanaf nu toch echt even nee te gaan zeggen tegen mensen die op de lijn komen, hoe moeilijk ze dat ook vindt. 

Terwijl ze met haar moeder praat over hoe het met haar gaat, voelt ze tranen opkomen. Maar, dit is niet de setting om te huilen en ze moet over een paar minuten naar werk. Dus, ze houdt het in, slikt de tranen in. Als ze de koffietent uitloopt richting werk, beginnen de tranen toch te stromen. Ze kan ze niet inhouden. Ze moeten eruit. Ze komt aan op werk en heeft nog een kwartier voordat de winkel open moet. Ze probeert zoveel mogelijk te huilen in dat kwartier, want de rest van de dag zal ze niet kunnen huilen. Dan moet ze weer vrolijk en klantvriendelijk zijn voor de klanten. En zo onderdrukt ze elke dag een bepaald soort ongenoegen. Tot ze het niet meer kan onderdrukken en het er op willekeurige momenten, zoals net richting werk, uit komt. Laatst was ze twee dagen vrij. De eerste vrije dag had ze zichzelf voorgenomen wat creatiefs voor zichzelf te doen en het huis op te ruimen. Toen ze wakker werd voelde ze zich somber en had ze geen levensenergie om uit bed te komen. Ze was moe, uitgeput, op. Ze belde direct de huisarts. Dit wil ze niet voelen, dit is niet hoe het hoort. Niet dat het er niet mag zijn, maar het is niet hoe ze het graag ziet. Ze belde de huisarts voor twee dingen: haar knakkende kaak en haar mentale gezondheid. Volgende week heeft ze de afspraak. 

Reacties

Een reactie posten