Ik heb meerdere emoties veel gevoeld dit jaar. De emotie van overwhelm, ik weet niet goed hoe ik het moet noemen, maar overweldiging voelt kloppend. Het gevoel dat er veel op me af kwam wat ik moest regelen of waar ik in moest schakelen, daardoor voelde ik me wat wankel en kwetsbaar. Ook voelde ik dit jaar veel dankbaarheid, voor alle mooie kansen die er ineens waren. Samenwonen op de boot, kleine Gonnie die ineens in ons leven is, daar voelde ik me heel dankbaar voor. Ik voelde dit jaar ook veel onzekerheid, omdat er zoveel op me af kwam, ook op de haven, een onbekend terrein, waardoor ik me ineens onzeker voelde over dit soort nieuwe dingen. Ik voelde me nostalgisch, door alle veranderingen. En ik voelde ook veel verdriet, omdat oud zeer van vroeger meer naar boven kwam dit jaar. En sowieso mijn emoties alle kanten op gingen door mijn hormonen. Ik voelde bijna elke maand in mijn PMS week wel iets van verdriet of onzekerheid. Ik was veel in mijn hoofd ook, dus soms voelde ik niet eens een emotie, maar was ik me er alleen bewust van in mijn hoofd, zonder hem te kunnen doorvoelen. Dit kwam denk ik door de regelstand waar ik in zat met de verhuizing. Je parkeert dan echt even je gevoel, want je moet door, je moet dingen fixen.
Welke invloed had deze emotie op mij en mijn leven/omgeving?
Ik heb wel echt kwetsbare gesprekken gevoerd met Ruurd over mijn verdriet en onzekerheid en mijn PMS klachten. Ook met Erynn, Nova en Elze en mijn opa en oma heb ik hierover gepraat en mooie gesprekken gevoerd. Ik denk dat de emoties zorgde voor een bepaalde kwetsbaarheid. Ik wilde ze niet verstoppen, dus ik heb ze geuit, om er ook erkenning aan te geven. Dat zorgde voor herkenning of begrip van mijn omgeving. Ook omdat het altijd wel redelijk goed gaat met mijn mentale gezondheid, voelde het juist nodig om het aan te geven nu dat anders voelt. Zodat anderen weten dat ik niet ben zoals ik normaal ben en ze ook andere dingen van mij kunnen verwachten. Een stukje transparantie was daarin voor mijzelf echt nodig, zodat ik daarin rust voelde.
Welke emotie was op de onderlaag aanwezig en kreeg niet genoeg ruimte?
Ik denk dat heel veel juist wel de ruimte kreeg, omdat ik het ook niet langer kon onderdrukken. Tijdens de verhuizing heb ik een poosje mijn emoties onderdrukt, omdat ik toen echt moest focussen op wat moest gebeuren. Maar, daarna merkte ik dat ik ze ook niet langer kón onderdrukken. Dus toen heb ik ze geuit. Ik denk vooral dat die onzekerheid het langst onderdrukt is geweest. Omdat ik zelf ook nog niet helemaal kon plaatsen dat het onzekerheid was. En als je nog niet helemaal weet wat voor emotie je voelt, is het lastig om die emotie ruimte te geven. Toen ik eenmaal snapte en voelde wat het was, kon ik het ook makkelijker ruimte geven, erkennen en erover praten met mijn omgeving. Ik denk ook dat stress over financiën iets is wat niet genoeg ruimte kreeg. En het gevoel van onmacht, bijvoorbeeld tegenover mijn oma die op de steiger viel, de vriend van Ruurd die uit het leven stapte. Wanneer ik onmacht voel, kan ik daar moeilijk ruimte aan geven. Onmacht is iets waar je niks mee kan voor mijn gevoel, want je hebt geen macht over de situatie. Het enige wat je kan doen is accepteren dat je er niks mee kan. En ik denk dat het gevoel van overbelast zijn ook echt te weinig ruimte kreeg. Ik heb wel geprobeerd er meer ruimte aan te geven door me na de verhuizing echt even terug te trekken en te landen op de boot. Maar, ik werk nog steeds 5 dagen en ben niet minder belast nu, dus het is iets wat ik nog steeds voel, maar vaak moet onderdrukken, omdat er gewoon nog geen verandering in is.
Welke momenten gaven mij het meest energie?
Momenten in de natuur. Met Erynn ons verkleden, dat gaf mij echt een boost van energie, ik voelde me even helemaal kind en lekker speels en alsof verder even niks uitmaakte. Tekenen in de tuin in Polen gaf mij ook echt rust en energie. Lekker rommelen thuis geeft mij vaak ook energie, omdat het steeds meer voelt als thuis daardoor of er mentale rust komt als ik iets opruim.
Welke momenten of gewoonten putten mij juist uit?
Toch nog teveel ja zeggen om bij sociale gelegenheden te zijn. Die kunnen mij ook zeker energie geven, maar alleen als ik al goed in mijn energie zit. Op het moment dat ik moe ben door bijvoorbeeld verhuizen, dan putten dat soort dingen mij juist uit, omdat ik dan op een soort reserve energie teer. Teveel werken putte mij dit jaar ook echt uit.
Wat had ik dit jaar willen doen wat er niet van is gekomen? Heb ik daar vrede mee of wil ik hier nog wat mee?
Ik wilde dit jaar eigenlijk naar Mexico reizen voor een zilversmid cursus daar, dat is even anders gelopen!! Ik voel daar nu ook helemaal niet bij dat ik dat nog moet doen binnenkort. Ik zou het uiteraard nog steeds hartstikke vet vinden, maar het heeft geen haast. Ik heb nu zo'n fijn thuis en dingen die ik hier op de rit wil krijgen. Mexico loopt niet weg, daar kan ik altijd nog naartoe. Dus ik heb daar totale vrede mee.
Op welke momenten vond ik het lastig om gehoor te geven aan mijn behoeften? Waarom vond ik dat lastig? Hoe kan ik er voortaan voor zorgen dat ik daar wel gehoor aan geef?
Op het moment dat ik uitgeput was dit jaar vond ik het moeilijk om daar gehoor aan te geven. Ik wil dan dezelfde dingen doen als ik normaal doe: vriendinnen zien, dingen ondernemen. Maar, dat ging gewoon niet altijd en dan vind ik het lastig om toe te geven aan het feit dat ik moet opladen en bijkomen. Ik vind het moeilijk omdat ik moet leren dat deze versie van mezelf er ook steeds meer is. De versie die niet alle energie van de wereld heeft voor alles en iedereen. Heel lang had ik dat wel, of leek ik dat te hebben, en dat is gewoon niet wat mij nu dient. Ik ben echt aan het leren om niet meteen ja te zeggen, maar te zeggen dat iets me leuk lijkt maar dat ik die dag zelf aankijk hoe ik me voel. En ik ben aan het leren om soms tegen mensen te zeggen dat iets mij niet uitkomt. Zeker mensen die wat verder van me af staan en mij heel graag willen zien, maar aan wie ik zelf eigenlijk niet zo snel denk. Dat soort mensen wil ik dan ook tegemoetkomen, want 'uiteindelijk is het vaak wel leuk', maar dat is niet genoeg reden om mijn eigen behoeften voor aan de kant te schuiven. Iets moet mij écht uitkomen en écht energie geven, anders moet ik het gewoon niet doen.
Waar ben ik trots op dit jaar?
Dat het verhuizen is gelukt komt als eerste naar boven. Dat ik samen met Ruurd een heel fijn thuis heb gecreëerd in een korte tijd. Dat we heel veel hebben gekookt samen, waardoor ik echt beter eet dan in de Vissteeg. Dat ik ondanks de drukte van werk en het lage loon, alsnog financieel alles heb kunnen flikken dit jaar. Dat mijn vriendschap met Ertje zo sterk is gebleven, ondanks alle veranderingen. En dat ik steeds beter leer om mijn grenzen aan te geven en mij uit te spreken, ook al blijft het lastig.
In welke periode of maand dit jaar voelde ik mij het fijnst? Waar kwam dat door?
Voor mijn gevoel was juli wel echt een mooie maand, omdat we alles hadden over verhuisd en we een bepaalde opluchting voelde en mensen ontvingen op de boot en alles konden laten zien, dus dat was heel leuk, maar ook een hele drukke maand. Ik vond de periode met Ruurd in het voorjaar, dat we gingen wandelen in Oosterbeek en een relatie kregen ook echt heel fijn. Toen waren we lekker veel buiten en genoot ik echt enorm van alles. Toen wisten we ook nog niet wat er allemaal zou veranderen dit jaar, dus ik had toen wel echt meer rust dan de maanden erna, waar we veel moesten regelen en doen.
Welke kwaliteiten of eigenschappen heb ik dit jaar het meest ingezet?
Ik denk mijn vermogen om te schakelen. Er moest zoveel gebeuren dit jaar en ik moest constant schakelen. Van rust naar drukte. Van de ene stad naar de andere stad.
Wat heb ik dit jaar gedaan om mijn rust te pakken? Was dat genoeg?
Naar het strandje gaan om te schrijven of hardop te praten met de natuur. Bloggen om rust te krijgen in mijn gedachtestromen. Lezen. Af en toe helemaal geen muziek of geluid opzetten. Bankhangen. Uitslapen. Ik heb wel echt meer gerust dit jaar dan vorig jaar. Nog steeds niet genoeg denk ik, omdat er in de zomer nou eenmaal zoveel moest gebeuren, kon ik moeilijk rust pakken. Maar, ik probeer dat nu in te halen.
Waar stond dit jaar in het teken van voor mij?
Toch wel de verhuizing naar de boot, mijn leven met Ruurd samen opbouwen en me leren beter uit te spreken.
Waarin ben ik dit jaar gegroeid?
Het uitspreken van dingen die ik voelde en voorheen voor me hield. En in het luisteren naar mijn behoeften en grenzen.

Reacties
Een reactie posten