Verwachtingen

Ik heb het gevoel dat ik teveel van mezelf verwacht (heb). Ik vind het lastig, merk ik. Om bepaalde dingen niet te verwachten. Heel veel dingen 'horen er nou eenmaal bij', bij het leven. Zoals familie en vrienden opzoeken. Maar ik besef me hoe vaak ik over mijn eigen behoefte ben gegaan voor anderen, waardoor anderen nu soms ook een bepaalde verwachting van mij hebben. Een soort vicieuze cirkel waar ik onbewust in verstrikt ben geraakt en waarvan ik het lastig vind om er nu uit te komen.

Ik verwacht dat ik genoeg geld verdien, dat ik mijn familie genoeg opzoek, dat ik mijn schoonfamilie genoeg zie, dat ik vriendschappelijke contacten onderhoud, dat ik ander werk zoek, dat ik mijn vaarbewijs haal, dat ik samenkomsten organiseer, dat ik weer een sport op ga pakken, dat ik gezond eet en veel kook, dat ik tijd voor mezelf inplan, etc. En ik vind al die dingen ook echt leuk, maar op het moment overzie ik het allemaal even niet zo goed. Vandaag niet in ieder geval. Gister was ik er niet eens mee bezig. Zo gaat het dus wel vaker. Soms krijgt iets even minder aandacht omdat in je dagelijks leven andere zaken spelen die je aandacht nodig hebben. En dan ineens komt iets weer naar de voorgrond.

Ik wil even geen verwachtingen meer. Niet van mezelf en niet van buitenaf. Ik wil gewoon leven en tijd hebben voor reflectie deze herfst en winter. Lekker veel thuis zijn, tijd voor mezelf, voor het schip. Er komt zoveel op me af. Een nieuwe relatie, nieuwe schoonfamilie, een nieuw thuis, het leven op het water en op de haven, met alles wat daarbij komt kijken. Ik heb niet genoeg vrije tijd voor alles. Maar ik kan het me niet veroorloven om bij deze baan minder te werken, want dan verdien ik gewoon te weinig. Dus ik moet wel een andere baan vinden, wil ik de werk/privé balans weer herstellen. Het probleem is alleen dat ik nog nergens ben uitgenodigd voor een gesprek. Ik had eigenlijk wel verwacht dat ik al wat anders zou hebben gevonden. Ik had me niet beseft hoe kut de banenmarkt is momenteel. Ik kreeg gister weer de vraag of ik spijt heb van mijn ontslag bij mijn goed betaalde kantoorbaan. Het antwoord is nog steeds nee, want mijn lichaam reageerde zo sterk dat er iets uit balans was. Maar, qua geld en vrije tijd heb ik er zeker wel spijt van. Ik had een hele goede positie toen. Ik kon 3 dagen werken en verdiende evenveel als nu, terwijl ik nu 5 dagen werk. Ik heb wel meer tijd voor mezelf tijdens werk en het is stressvrij, maar daardoor kan het soms ook gaan vervelen en duurt de tijd lang. Je hebt geen collega's om mee te kletsen, dat mis ik wel bij deze baan. Ik voel dat het tijd wordt voor iets anders, maar wat precies weet ik nog niet. En ik probeer dat ook niet van mezelf te verwachten, dat weten.

Reacties