Ik heb steeds vaker het gevoel dat ik niet specifiek op zoek moet gaan naar bepaalde dingen en dat ik dingen beter kan laten ontstaan. De mooiste dingen zijn dit jaar organisch ontstaan en kwamen op mijn pad, zonder dat ik had kunnen bedenken dat dat was wat ik wilde. Ik ben nu al maanden actief aan het solliciteren en het heeft nog NIKS opgeleverd. Ergens geeft me dat een teken dat ik mezelf misschien beperk door naar specifieke banen te zoeken. Misschien moet ik niet zoeken maar gevonden worden. Iets wat mijn moeder altijd zei over de liefde, maar wat toepasbaar is op zoveel in het leven.
Net zoals Ruurd zijn pad ineens mocht kruisen met een kitten. Zij mocht door hem gevonden worden en nu hebben we haar sinds eergister in huis. Daar was ze ineens, op zijn werk, verstopt ergens onder een gevaarlijke stellage, piepend en alleen. Hij en zijn collega's vingen haar, checkten of ze was gechipt en haalden brokjes voor haar. Moederpoes was nergens te bekennen. Hij nam haar mee naar huis, een reis met de trein vol spanning en onzekerheid over of ze het zou redden. Ik kan je vertellen, ze gedraagt zich kerngezond, is heel speels en knuffelig, eet en poept goed (en zelfstandig!) en is helemaal gelukkig door de liefde die ze bij ons krijgt. It takes a village, zegt men. En dat is niet alleen zo met het opvoeden van mensen, ook met onze kleine kittenbaby merk ik hoe belangrijk een vangnet is. Gister heeft Erynn de hele dag op haar gepast terwijl wij werkten. En vandaag past Luca op haar. Aan liefde zal het haar niet ontbreken. En het is zo bijzonder hoe dit is gelopen. We waren niet op zoek naar een huisdier, maar we hadden het er wel veel over, dat het zo gezellig zou zijn en dat we dat eigenlijk missen. Er staat een schilderijtje bij ons op de koelkast van een rode poes. Dat had een kindje gemaakt tijdens bouwdorp op Texel. Een plek waar kinderen in de zomer 2 weken tenten bouwen en creatief zijn, waar Ruurd al jaren als vrijwilliger de boel runt. Dat schilderijtje had hij gekregen en die wilde hij ergens neerzetten. Zo toevallig, een rode poes. En nu hebben we onze eigen rode poes. Ik ben echt een kattenmeisje, dus ik kan mijn geluk niet op.
Ik word er ook weer aan herinnerd hoe belangrijk de mensen zijn die je om je heen verzameld. Al mijn vriendinnen zijn zo puur en vol liefde. Ze helpen me dolgraag uit de brand met alles en ik ben zo zo zo dankbaar voor ze, hun liefde en toewijding. Soms heb ik in fases het idee dat ik het niet terug kan geven, die toewijding, niet op dezelfde manier althans. Zeker in deze fase, waarin we net de boot hebben, verantwoordelijkheden en nu een kleine meid om voor te zorgen. Ik ben wat meer aan huis gebonden en moet bepaalde dingen laten om geld te sparen voor bootonderhoud. Terwijl ik het liefst alles wat ik heb - inclusief geld - met mijn dierbaren zou willen delen. Maar, ik weet ook, liefde en die wisselwerking is niet transactioneel. Waar ik nu op bepaalde vlakken minder kan bieden, kan ik dat op andere vlakken meer en komt het in een andere fase wel weer dat ik mijn tijd en geld meer kan delen. Dat gaat in fasen en je vult elkaar aan waar het kan, niet alles hoeft gelijk te zijn. Luca en Erynn wonen thuis en vinden het ook heerlijk om op de boot te zijn en te logeren, dus wat dat betreft komt hun dat weer goed uit, waar het mij enorm helpt dat zij er zijn om op onze baby te letten. Gister was een andere vriendin, Sondra, ook naar de boot gekomen. Zij had met Erynn afgesproken en toen ineens die kitten op ons pad kwam, wilde Erynn graag helpen, maar vroeg of Sondra dan ook kon komen, want ze had immers al wat met haar afgesproken. Geen enkel probleem uiteraard. Sondra heeft zelf ook een kat en was al helemaal naar de dierenwinkel gegaan voor spulletjes, zo lief. En toen ik thuiskwam van werk, hadden ze zelfs al een heerlijk gezond soepje gemaakt en een salade. Dan voel ik mij rijk, geliefd en gelukkig. Wat een rijkdom, zoveel fijne vrouwen om mij heen, zoveel liefde, zoveel hulp en steun. Ik had alles wat er op mijn pad is gekomen dit jaar niet kunnen doen zonder mijn omgeving. Echt niet. Vriendinnen die me hielpen verhuizen met hun auto, vriendinnen die helpen oppassen op de baby. Het is echt zoiets vrouwelijks en krachtigs, dat verzorgende naar elkaar toe, het samen doen. En niet alleen het praktische, aardse, ook juist al die mooie innerlijke processen samen delen, inzichten krijgen terwijl je met elkaar praat over het leven, het leven samen leven. Dat is zo krachtig. Ook al ben ik soms moe of sociaal uitgeput, mijn vriendinnen en onze liefde is mijn kern, is wat mij voedt, is mijn steun. Ik hoop dat ze nooit het gevoel krijgen dat ik ze vergeet of geen ruimte voor ze heb. In mijn hart is altijd ruimte voor ze.
Reacties
Een reactie posten