Gescheiden ouders

Er zijn zoveel onzichtbare gevolgen geweest van mijn ouders' scheiding die de laatste tijd ineens zichtbaar worden. Mijn ouders waren in mijn ogen een perfect stel. Wij hadden niet door dat het niet goed ging in hun huwelijk. Daardoor kwam de scheiding heel onverwachts. Iets wat we niet zagen aankomen. Vanaf toen ben ik denk ik erg alert geworden voor onuitgesproken emoties, de diepere lagen van de emotiewereld van mensen om me heen, omdat ik niet weer zo verrast wilde worden. Ik wil doorhebben wat er gebeurt en speelt. Waardoor ik een soort van hoog sensitief ben geworden op het gebied van emoties. Ik heb ook nooit mijn emotie echt durven tonen aan mijn ouders. Ik ervaarde mijn verdriet vooral alleen, huilend in bed. In de hoop dat een van mijn ouders dat zou aanvoelen en me kwam troosten. Maar nooit gaf ik aan die behoefte te hebben. Waardoor ik het niet gewend ben om mijn emotie te tonen in het bijzijn van anderen. De laatste jaren is dat makkelijker geworden, maar ik kwam het laatst nog tegen bij mijn vriend. Ik wilde mijn emotie weer alleen doorvoelen en doen alsof er niks was gebeurd. Maar, daardoor laat ik hem mij niet écht kennen. En dat wil ik niet, ik wil dat hij mij door en door leert kennen. Dus ik liet de emotie toch zien, wat voor een kwetsbaar gesprek zorgde en waardoor we juist dichter tot elkaar kwamen.

Reacties