Woonboot verhuizing ❀ deel 3

Een verhuizing en het landen dat daarmee gepaard gaat, gaat echt in fases heb ik gemerkt. Zeker als je met twee mensen ergens intrekt. Mijn verhuizing zit er inmiddels op. De meeste spullen van Ruurd zijn ook al op de boot, maar nog niet alles. We hebben de inrichting eigenlijk al zo goed als af, het is al een gezellig huis, een thuis. Maar, we zijn er nog niet.
Ruurd moet nog wat spullen over verhuizen. We hebben tot 10 augustus de tijd om dat te regelen en dat gaat ook wel goed komen. Vanavond gaan we wat spullen inpakken en zaterdag met een aanhangwagen heen en weer rijden. Alle spullen die niet meekunnen staan inmiddels op Marktplaats. De laatste fase is aangebroken. Hierna staat alles op de boot, kunnen we alles indelen en bedenken wat voor kasten we willen maken voor bijvoorbeeld onze kleding. De 'kledingkamer' is nu een chaos van dozen en shoppers vol kleding, het overzicht is ver te zoeken. We hebben deze week een prioriteitenlijst gemaakt. Want, met een boot - ben ik achter gekomen - is er altijd werk aan de winkel. En het een is belangrijker dan het ander. Ons eerste project wordt het fixen van de dakramen. Die lekken namelijk. Voordat de herfst en het druilerige Nederlandse weer aanbreekt, willen/moeten we dat gedaan hebben. We gaan binnenkort één dakraam eruit halen en is inspecteren wat een handige oplossing is voor het lekken. Toevallig kent Ruurd iemand die op een boot woont in Amsterdam en hij maakt dakramen voor boten. We gaan hem maar eens om advies vragen, want je wil dit soort dingen het liefst meteen goed doen. Waarschijnlijk gaan we naast de ramen een randje frezen waar het water door naar beneden kan aflopen. Laatst hebben we de buitenkant van het schip en het dek schoongemaakt met een hoge druk spuit. Daarna hebben we meteen de roestplekken in de owatrol gezet. Ook iets wat prioriteit heeft voordat we de herfst en winter ingaan. We hadden eerst het ambitieuze idee om deze zomer nog de buitenkant van het schip te verven, maar dat laten we toch maar. Goeie verf kost namelijk flink wat geld, dus daar willen we eerst voor sparen en dat wordt dan een project voor volgend voorjaar. 

De afgelopen week hebben we gelukkig wat vrije avonden gehad waarop we samen konden landen en genieten van de boot. Samen koken, samen naar de strandjes achter de boot, samen opstaan en koffie drinken op het dek. Ik vind het zo fijn om samen met hem te zijn. Ik heb de afgelopen twee jaar echt veel tijd gespendeerd met mijn vrienden en vriendinnen. Daar heb ik onwijs van genoten, maar ik kom er toch achter dat ik sociaal gezien teveel van mijn energie heb gevraagd qua sociale activiteiten. Het is nog steeds zoeken naar de perfecte balans. Ik vind het namelijk heel fijn en helend om met mijn dierbaren te zijn. Ik krijg er vaak energie en inspiratie van en ik voel me geliefd als ik met ze ben. Maar, tegelijkertijd kost 'aan-staan' (met wie dan ook) mij wel energie. Ik ben een introvert, dus opladen doe ik in mijn eentje. Nu ik minder in contact sta met mijn sociale kring merk ik pas dat ik eigenlijk aan het bijkomen ben. Van alle dingen die ik heb gedaan met anderen, van alle gevoelens die dat op de onderlaag met zich meebrengt. Mijn intentie is om daar in dit hoofdstuk op de boot wat kritischer mee om te gaan. Wat vaker nee te zeggen als ik merk dat ik de energie voor mezelf nodig heb. Ik dacht dat ik daarin al erg was gegroeid, maar het vergt nog steeds aandacht, kom ik nu achter. Ik zeg snel ja, vind dingen snel leuk en vond ook altijd dat ik contacten moet onderhouden. Maar, ik heb inmiddels contacten die goed zitten en dat onderhoud minder nodig hebben dan ik vroeger dacht en belangrijk vond. Dat stemt me gerust. Er breekt een fase aan van volwassenheid, van nog meer met mezelf zijn en van mijn creativiteit naar een volgend level brengen. Mijn persoonlijke prioriteit is namelijk het maken van een werkruimte/atelier op de boot. Een goed bureau waar ik aan kan zilversmeden en leer bewerken. Ik had daar laatst een visioen over, van hoe ik aan dat bureau zou zitten, met uitzicht op de haven door de twee kleine raampjes door. Het voelde zo kloppend. Inspiratie overal om me heen van het water en de natuur. De mogelijkheid om thuis te creëren. Ik merk dat mijn creativiteit beter stroomt sinds ik hier woon. Ik merk het in hoe ik teken, in de ideeën die in me opkomen. Een atelier met ruimte zou de kers op de taart zijn. Maar, het heeft - ten opzichte van belangrijk onderhoud aan de boot - geen prioriteit. Ik denk dat dit iets wordt wat ik in de herfst en winter kan gaan vormgeven. Ik ben zo benieuwd hoe ons schip er volgend jaar uit ziet..! Dit is nu de stand van zaken:





Reacties