Tussen wie ik ben en dacht te zijn - concept autobiografische roman

Ik ben bezig met een autobiografische roman I guess. 👉😊👈

Dit verhaal gaat over de kant van jezelf die je alleen zelf kent. De kant waar je je soms voor schaamt. De kant die je menselijk maakt. Het imperfecte verhaal van mijn leven. Over wie ik ben en wie ik dacht te moeten zijn. Over twijfel, ontevredenheid, gevoelens die je van jezelf vaak niet mag voelen, maar er wel zijn en je stilletjes met je meedraagt en over alle processen die intern spelen tijdens het volwassen worden en je plekje vinden in de wereld.

'Je bent niet je gedachten', zegt men. Dus... ik ben niet mijn gedachten, denkt ze. Maar, van wie zijn die gedachten dan? Van mij toch? Niet van iemand anders. Ik ben niet al mijn gedachten, maar ik ben zeker wel een aantal van mijn gedachten. Welke ben je dan wel en welke niet? Je bent niet je negatieve gedachten, willen mensen vaak denken. Maar, zijn we stiekem niet ook gewoon onze negatieve gedachten? Zouden we die juist niet moeten uitpluizen, omdat ze mogelijk veel over ons zeggen? Waarom negeren we die negatieve gedachten het liefst en moet het altijd maar positief zijn daarboven? Dat is toch onrealistisch... Om gek van te worden. Ik heb gelukkig - over het algemeen - een fijn hoofd, met meer positieve dan negatieve gedachten. Al heb ik soms ook rare gedachten. En zeker sinds ik ben gestopt met de pil en mezelf opnieuw moet leren kennen. Gedachten waar ik me liever niet mee identificeer, puur omdat het mij beter uitkomt dat niet te doen. Omdat ze anders wellicht, potentieel, iets zeggen over een imperfecte kant van mijn binnenwereld. Misschien is het juist tijd dat ik mijn imperfecte gedachten wél de aandacht geef. Ik, degene die altijd streeft naar harmonie, altijd optimistisch is, of probeert te zijn althans. Open, eerlijk en rauw. Ze stopt met denken en begint te typen op haar blog: 'input voor mijn autobiografische roman'.
________________________________________________________________________

7 augustus 2026

Haar hakken klikken op de scheve tegels. Het vergt een bepaalde focus om geen misstap te maken. In haar koptelefoon klinkt muziek uit de jaren 60. Op de beat van het nummer stapt ze naar voren, links, rechts, links, rechts. Zal ze hier een koffie halen? Hmm, nee, toch maar bij het tentje op de hoek van de steeg waar ze twee jaar lang woonde. Tot vorige maand. Nostalgie voelen is niet iets wat je kiest, het overvalt je op bepaalde plekken, op bepaalde momenten. Ze heeft het wel eens erger gevoeld dan nu. Net na de verhuizing, bijvoorbeeld. Het is inmiddels wat gesleten. Ze komt aan bij het café op de hoek, bestelt een koffie, gaat zitten om het hoekje, zodat ze net ín het steegje zit waar ze woonde. Ze draait een sjekkie en kan het daarna toch niet laten even naar het raam te lopen van haar oude studio. Ze ziet dat er een mat uit de gang in de woonkamer is neergelegd. Of eerder, neergegooid, verfrommeld, viezig. Ze zijn er bezig geweest, de verhurende partij. Ze zouden het gaan verbouwen, hadden ze haar verteld nadat ze had voorgesteld dat een vriendin haar studio wel wilde overnemen om te huren. Ze had de vriendin moeten teleurstellen. Al had ze haar van tevoren wel gewezen op het feit dat ze niet wist wat de verhuurder ermee ging doen. Toch, ze voelde zich lullig, had het haar zo gegund. 'Dit is echt een meisjesdroom, echt een poppenhuisje', had die vriendin gezegd toen ze ooit voor het eerst langskwam toen ze er nog woonde. Ze loopt terug naar haar koffie, slaat een boek open, leest vier bladzijden en vindt het dan tijd om naar werk te lopen. Nog geen minuut verderop, de kledingwinkel waar ze nu al een jaar werkt. Te lang al, denkt ze vaak als ze de sleutel in de deur steekt om het slot open te maken. Het was een tijdelijke oplossing, dit werk. Daarvoor had ze vier jaar op kantoor gewerkt. Op een gegeven moment voelde ze zo sterk dat ze daar weg moest, dat ze uiteindelijk de knoop doorhakte en haar kantoorbaan inruilde voor deze baan in de kledingwinkel. Voordat ze de knoop doorhakte, had ze een halfjaar beide banen gehad, drie dagen kantoorwerk en één of twee dagen in de winkel. Sinds zeven maanden werkt ze vijf dagen in de winkel. Vijf dagen... Het maakt niet uit waar je werkt, vijf dagen doorbrengen op dezelfde plek, met dezelfde werkzaamheden, is te veel. Althans, wel voor haar energieke persoonlijkheid die snakt naar een dynamische omgeving. Er zijn maar weinig dingen die haar door de dag heen slepen. 

Ten eerste, Bambi, de poes. Een kruising tussen een Noorse Boskat en nog iets anders. De schattigste poes die ze ooit heeft gekend. Ze ligt vaak op het zadel van de scooter tegenover de winkel te wachten en schiet omhoog zodra ze haar aan ziet komen lopen. Zo ook nu. Ze aait Bambi, loopt naar de deur en Bambi volgt haar. Een band zonder woorden. Ze voelt dat ze een speciale band heeft met haar, maar goed, wie voelt dat niet. Al zeggen mensen het wel tegen haar, dat Bambi zo gek is op haar, zich veilig voelt bij haar. Alsnog probeert ze zich niet teveel te binden aan haar, want er komt een dag... Dan verlaat ze de winkel en zal ze Bambi alleen nog maar zien wanneer ze in Arnhem is en zij toevallig ook buiten is. Toen ze nog hier woonde, om de hoek, ging Bambi na werk wel eens met haar mee naar haar huis. Daar ging ze dan slapen op het matras op haar vide. Alsof ze daar eindelijk tot rust kwam tussen haar drukke bestaan door. Ze heeft nog nooit een poes gekend met zoveel leven. Zoveel avontuur. Het is een diva, maar wel haar diva. Of nou ja, niet echt van haar, maar voor haar gevoel wel. Ze is allergisch voor katten, maar dat maakt haar niet uit. Ze stopt regelmatig haar neus in haar vacht en knuffelt haar, terwijl Bambi dan spinnend en met zacht knipperende ogen naar haar kijkt. Dat schijnt een soort blik van wederzijds vertrouwen te zijn, heeft ze ooit gelezen, of op een TikTok gezien, dat weet ze niet meer. Ze opent de winkel, pakt zonder erbij na te denken, op automatische piloot, de twee kaarsenhouders die aan de buitenkant van de winkel worden gehangen. Dan de plant, die steeds zwaarder wordt. En de gieter. Een stilleven wat ze elke dag klaarzet, precies zoals haar bazin dat wil. Normaal gesproken worden er ook nog zes kaarsjes aangestoken in de winkel. Het is nu zomer en er is zelfs sprake van een hittegolf, dus ze heeft besloten dat nu maar niet te doen, zonder dat te overleggen met haar bazin. Ze doet de lampen aan, legt haar tas neer op de toonbank en drukt de computer aan. Na dat sjekkie en de koffie moet ze altijd naar de wc, wat nu ook het geval is. Bambi is inmiddels op de balustrade geklommen die de gevaarlijke trap naar de kelder omheint. Het andere ding dat haar door de dag heen helpt is haar blog. Schrijven. En lezen wat ze heeft geschreven. De winkel opent om 10 uur. Ook iets wat haar erdoorheen sleept: niet al te vroeg hoeven op te staan. Rustig aan kunnen doen in de ochtend. Bij haar kantoorbaan was dat anders. Als ze thuiswerkte, logde ze om half 9 in. Als ze naar kantoor moest, ging de wekker om half 6 en moest ze 2,5 uur reizen met de trein om naar kantoor te komen. Een reis die haar ging tegenstaan. Ondanks het bestaan van boeken en muziek. Ze had de reis al zo vaak gemaakt, hij ging haar vervelen. Terwijl, nu achteraf, nu ze er niet meer werkt, denkt ze, wat stelde het nou voor, die ene dag in de week dat ze op en neer moest. Ze ziet nog zo de kale jongeman voor zich die ook altijd dezelfde trein pakte als zij. Elke maandag weer, zagen ze elkaar. Ze zeiden niets, zwaaiden niet eens naar elkaar, maar ze voelden allebei dat ze elkaar herkenden. Ze heeft altijd een fascinatie gehad voor andere mensen. Waar ze ook komt. In elke ruimte, op elke plek, scant ze de mensen om zich heen af naar degene in wie ze de meeste herkenning vindt. Dat is dan haar focus punt voor de tijd dat ze in dezelfde ruimte is als die persoon. Die herkenning wordt gebaseerd op uiterlijk vertoon, uitstraling, kledingstijl, het wel of niet meetikken op de muziek met een vinger of een voet, een wel of niet bewuste blik in iemands ogen. Waar het vandaan komt, geen idee, zal wel menseigen zijn, denkt ze vaak. Al betwijfeld ze dat op momenten. Of dat iets is wat iedereen heeft of iets is wat zij heeft en wat anderen raar zouden vinden als ze het zou vertellen. In die herkenning die ze zoekt in anderen, zit soms ook een soort aantrekkingskracht, het opmerken van schoonheid. Je lichaam scant toch onbewust op compatibiliteit. Daar schaamt ze zich een beetje voor. Of nou ja, schamen is niet het goede woord. Ze vraagt zich soms af of ze zich schuldig zou moeten voelen richting haar partner. Dat ze in het openbaar mensen scant en zich dan automatisch focust op degene waar ze zich het meest aangetrokken tot voelt. Ze ziet het als flirten met het leven, het hoort erbij, zo werken wij. Ook al zal niet iedereen dat denken en zo ervaren. Ze concludeert in haar hoofd dat ze vindt dat het moet kunnen, er gebeurt immers nooit iets, niet eens een knikje of een lachje. Wel een vluchtig oogcontact, soms, dat wel. Maar goed, ze heeft er verder geen enkele intentie mee. De vraag is een beetje waar je als individu eindigt en waar je relatie begint. Hoe blijf je als persoon jezelf, ook wanneer je je aan iemand bindt? Het moet in balans zijn. Het heeft in ieder geval niks te maken met wat ze voelt voor degene met wie ze samen is, dat is in haar ogen het belangrijkst. Ze opent Google op de computer. Zoals altijd opent ze eerst de mailbox van werk, dan Whatsapp Web, dan haar blog en dan Word Online. De mengelmoes van vermaak tijdens haar werkdag. Ze pakt een klapstoeltje uit een van de kleedkamers en zet deze, zoals altijd, achter de computer. Ze gaat zitten, neemt een slok koffie en opent een nieuwe post op haar blog. Dan begint het schrijven. Zonder erbij na te denken, recht uit haar ziel. De ene dag schrijft ze over wat ze meemaakt, de andere dag duikt ze in een thema dat haar interesseert, weer een andere dag schrijft ze stukken voor een roman. Zou ze ooit iets uitbrengen? Het is een droom van haar, maar ze vraagt zich soms af wat ze ermee zou willen bereiken. Erkenning? Daar is ze niet perse naar op zoek. Het idee dat ze een boek heeft uitgebracht, wat ze op zichzelf gewoon vet vindt? Ze vraagt zich soms af of het nodig zou zijn, om het daadwerkelijk uit te brengen. Is het schrijven zelf niet al genoeg voor haar? Soms denkt ze van wel, soms zou ze het juist graag willen delen met anderen. Gelukkig hoeft ze daar vandaag geen knopen in door te hakken. 
Het is inmiddels 10:19. Nog zo'n zeven uur te gaan. Als het rustig blijft, kan ze veel schrijven en lezen, maar duurt de dag soms lang. Als het druk wordt, kan ze niet veel voor zichzelf doen, maar gaat de dag wel sneller. Het is haar om het even. Al zit ze nu wel lekker in haar boek, bedenkt ze zich en ze slaat hem weer open. Ze vraagt zich ondertussen af of haar zusje vandaag zou langskomen. Die werkt ook in de stad, een paar minuten verderop. In haar pauze komt ze af en toe langs, soms met iets lekkers, soms zonder. In de kledingwinkel werkt ze de hele dag in haar eentje, dus zij kan haar zusje niet opzoeken, tot haar spijt. Ze snakt soms naar een onverstoorde pauze. Een halfuur waarin ze de winkel uit kan, eten kan halen, een boodschap kan doen. Al zeven maanden lang, werkt ze vijf dagen in de week zonder een degelijke pauze. Tuurlijk, er zijn vaak zat momenten zonder klanten in de winkel, maar er kán elk moment iemand binnenlopen. En dat gevoel zorgt er toch voor dat je niet helemaal pauze kan nemen zoals het hoort. Onverstoord, in je eigen bubbel. Slechte zaak, vindt ze dat. Maar goed, wat doe je eraan... Je kan niet altijd zes gooien, hoort ze zichzelf in haar hoofd zeggen. Een van haar favoriete uitspraken. Wat eigenlijk gek is, want ze is een uiterst optimistisch persoon. Ze vindt het vooral grappig klinken. Mensen lachen er ook vaak om als ze het zegt. Dan blijft iets blijkbaar hangen en wordt onderdeel van je vocabulaire, wanneer je het zelf leuk vindt en anderen ook. Haar boek ligt open, maar door haar gedachten dwaalt ze af en leest ze niet. Ondertussen komt de overbuurjongen de winkel in gelopen om Bambi te aaien. Ook weer zo iemand waar ze zich licht tot aangetrokken voel. Niet eens seksueel, maar gewoon, qua energie, hij is hetzelfde type mens als zij: vrij, open, relaxed. Hij woont tegenover de winkel met zijn vriendin. Ze heeft wel eens gedacht of zij het over haar zouden hebben. Of zij hun interesseert. Ze ziet hun er wel voor aan om 'in de slaapkamer' te experimenteren met een derde persoon. Ze vroeg zich soms - voordat ze een relatie kreeg - af of ze dat met haar voor zich zouden zien. Waarom? Geen idee. Ze weet niet eens of ze het zelf wel zou willen. Het is meer een soort fascinerend idee dat anderen haar op die manier zouden kunnen bekijken. Wat voor haar gevoel dan weer niet te maken heeft met het zoeken naar bevestiging, maar meer met een bepaalde nieuwsgierigheid van andermans beleving van haar. Zou iedereen dat soort gedachten wel eens hebben? vraagt ze zich af. Ze kwam hen laatst tegen op een meerdaags festival. Normaal groeten ze elkaar als ze werkt in de winkel of als ze hen tegenkomt in de stad, dan houden ze af en toe een kort praatje. Niet meer dan dat. Toen ze elkaar op het festival tegenkwamen, knuffelden ze elkaar gek genoeg. Dan ben je ineens op een plek waar de gebruikelijke omgangsvormen er niet meer toe doen. Zij had glitters op haar gezicht, herinnert ze zich. Ze hadden een kort gesprek waar weinig van te maken was door de achtergrond muziek. Daarna vervolgden het stel hun weg uit het publiek en bleef zij met haar vrienden dansen op dezelfde plek. Ze kwam haar laatst ook al tegen op TikTok, het meisje van het stel. Of vrouw, dame, hoe moet je een vrouw noemen van tussen de 25 en de 30 jaar? Meisje klinkt gek genoeg het meest passend. Dat komt ook door de vrolijke, kinderlijke energie waarmee ze in het leven staat. Het zijn beiden levensgenieters, dat zie je gewoon aan ze. Gekleed in felle kleuren, vaak in de weer, altijd met een glimlach op hun gezicht. Ze zijn een camper aan het ombouwen. Daar heeft ze het met hem over, de jongen van het stel, de gozer, gast, weet ik veel. Ze vraagt hoe het met ze gaat en of ze nou van plan zijn te gaan wonen in de camper of niet. Dat zijn ze. Ze passen nu op een hondje van iemand en ondertussen doen ze onderhoud aan de camper. Zo gaaf, hoort ze zichzelf zeggen. Zijn vriendin komt uit hun appartement gelopen met dozen in haar hand en geeft Bambi ook een aai. Ze kletsen kort en daarna rijdt het stel weg in hun kleine, turquoise autootje. De winkel weer leeg. Wachtend op de volgende klant maar niet hopend, want hoe minder klanten, hoe meer tijd voor haarzelf. Er komt een ouder, Duits stel binnen. Er komen veel Duitsers in de winkel, zeker in de vakantieperiode. Arnhem ligt natuurlijk heel dicht bij Duitsland. Haar Duits is niet zo goed, maar ze probeert er toch wat van te maken als ze Duitsers in de winkel heeft. Die waarderen dat dan altijd heel erg en dat zijn momenten die je weer wat energie geven. En die energie is nodig, want de werkplek en de werkzaamheden vervelen haar, geven haar geen vreugde. Het is oppervlakkig werk. Een vriendin van haar had dat eens tegen haar gezegd. Die vriendin kwam haar toen een koffie brengen en kreeg een gesprek mee tussen haar en een klant. Ze benadrukte daarna dat het wel oppervlakkig werk is. Het is waar, maar toch, de opmerking voelde onnodig. Niet perse oordelend, want zo is die vriendin niet. Meer als een observatie van de realiteit. En die realiteit wil ze liever niet onder ogen komen, want dan baalt ze van waar ze nu staat en heeft ze soms zelfs spijt dat ze haar kantoorbaan heeft opgezegd. Het was weliswaar de hoogste tijd om daar weg te gaan, maar ze deed tenminste betekenisvol werk. Werk waar ze over kon vertellen en wat mensen leek te interesseren. Ze werkte voor een politievakbond als juridisch medewerker en hielp politiemensen bij juridische vraagstukken over dienstongevallen, PTSS, arbeidsconflicten, roostervragen, noem maar op. Soms vraagt ze zich af waarom ze zo sterk voelde dat ze ontslag moest nemen. Het was een soort innerlijke stem, ze kan het niet goed verklaren. Wat ze wel weet, is dat ze extreme eczeem kreeg destijds. En elke ochtend wakker werd en zichzelf afvroeg of ze een excuus kon bedenken om zich ziek te melden. Haar levensenergie werd uit haar getrokken door dat werk. Ze vermoedt dat het komt omdat het geen creatieve baan was. Dat het niet de baan was waar ze voor in de wieg was gelegd en dat dat zo voelbaar was, dat ze er niet omheen kon. Om gezondheidsredenen leek het haar daarom beter er weg te gaan. Daarmee gaf ze al haar zekerheid en financiële stabiliteit op. In de hoop op iets beters, meer passend, creatief en praktisch werk het liefst. Al een halfjaar is ze ermee bezig zoiets te vinden. Een tijd terug stond ze zelfs op het punt van baan te wisselen. Ze had al een proefdag meegelopen en haar baan bij de kledingwinkel opgezegd. Een baan waar ze aan de slag kon met haar passie: goudsmeden. Dat ging uiteindelijk niet door, want de eigenaren waren erg naar en het klopte van geen kant. Waarom precies is moeilijk uit te leggen, maar het zat hem in de toon en de communicatie van die twee. Uitermate onprettig en manipulatief. Haar hele omgeving wilde liever niet dat ze er zou gaan werken en ze voelde dat op een gegeven moment zelf ook. Ze wilde het zo graag een kans geven. Maar alles wees erop dat het een slecht idee was geweest. Toen heeft ze gevraagd of ze toch in de kledingwinkel kon blijven werken en dat mocht. Vanaf dat moment begon haar gevoel van loyaliteit naar haar bazin. Een flexibele, hardwerkende vrouw. Ze zou een heel hoofdstuk aan haar kunnen wijden, misschien doet ze dat ooit nog wel. Haar bazin was eigenlijk juist blij dat ze wilde blijven, maar toch voelde het voor haar alsof haar bazin haar een gunst verleende. Sindsdien voelt ze zich al schuldig bij het idee dat ze toch echt ooit ontslag zal nemen. Al zou ze het begrijpen, dat dan weer wel, zo is ze, haar bazin. 
Dat pleasende, dat anderen niet teleur willen stellen, dat zou je kunnen zien als een soort rode draad door haar leven. Een van de redenen dat ze te lang is blijven werken bij die kantoorbaan. Vanuit schuldgevoel naar haar twee fijne collega's. Een van de redenen dat ze soms haar eigen grenzen voorbij gaat in haar sociale contacten. Wel iets wat steeds beter gaat, overigens. Toevallig had ze het daar gister over met haar vriend. Welke aspecten van je persoonlijkheid voelen echt al ingebakken? Wat hoort echt bij ons? En wat kunnen we nog veranderen? Hij had faalangst gezegd. Daar hadden ze het over gehad. Wanneer dat is ontstaan, op welke manier hij daar nu nog last van heeft. Ook hadden ze het gehad over het vertellen van leugentjes om bestwil. Zonder reden. Gewoon, omdat ze dat gewend zijn geworden in hun tienerjaren richting hun ouders, dat liegen. En nu zit dat er zo in, dat ze zichzelf beiden soms betrappen op nietszeggende leugens. Ze schaden niemand, die leugens, maar voegen ook niks toe. Raar, vindt ze dat. Wel fijn dat hij dat ook heeft, daarin konden ze herkenning vinden in elkaar en daardoor voelde ze zich minder vreemd over die leugens die ze af en toe vertelt. Ze denkt na of ze hem wel eens leugens heeft verteld en komt tot de conclusie dat dat vast wel het geval is geweest. Welke precies, dat weet ze allang niet meer, zo onopgemerkt gaat dat dus. Ze houdt zichzelf voor haar best te doen nooit meer tegen hem te liegen vanaf nu. Terwijl ze dat denkt herinnert ze zich waar ze wel eens over heeft gelogen tegen hem. Dat ze bepaalde schoenen heeft gekocht van geld wat ze van haar opa en oma had gekregen. Terwijl dat niet zo was, ze had ze gewoon zelf betaald. Met Klarna, dat wel. Ze kon het nog net lijden, maar wilde niet laten blijken dat het een ietwat riskante aankoop was geweest, want hij weet dat ze weinig geld over houdt elke maand en nu ze samenwonen, voelt ze zich financieel ineens erg verantwoordelijk, vooral richting hem. Hij had het vast niet erg gevonden als ze had gezegd dat ze ze zelf had betaald, ze kwam immers gewoon rond die maand, weer zo'n leugen die nergens op slaat. De winkel wordt drukker met klanten en ze voelt dat ze eigenlijk moet stoppen met schrijven en nadenken. Ze wil het niet, maar doet het toch. Ze schenkt kort aandacht aan de klanten en beseft dan dat het hen niet veel zal uitmaken als ze aan het typen is. Waarschijnlijk bezig met administratie, zullen ze denken. Een van de klanten heeft een blouse aan uit de winkel. Ze zegt er iets over en de klant lijkt het te waarderen. Daarna zeggen ze nog kort wat over de herfstcollectie die al in de winkel hangt en dat ze beiden uitkijken naar de herfst en winter. Daar blijft het bij. Oppervlakkig, inderdaad, zoals die vriendin toen na een paar minuten in de winkel al opmerkte. Haar zusje verschijnt in de deuropening. Dus toch, denkt ze, ze had al zo'n vermoeden. Ze kletsen kort met elkaar en dan moet haar zusje door, ze gaat nog even langs een knutselwinkel. Kon ik ook maar eventjes de deur uit, denkt ze. 'Vacatures Zutphen', zoekt ze op op de computer. Daar woont ze sinds een kleine maand. Op een woonboot in een museumhaven. Samen met haar vriend. Zielsgelukkig, dat durft ze wel te stellen. Elke dag weer. Echt tijd om daar bij stil te staan probeert ze te maken, maar de ontevredenheid over haar baan zorgt ervoor dat ze alweer bezig is met de volgende verandering: het vinden van een nieuwe baan in Zutphen. Stom hoe je zo telkens door dendert als mens, door naar het volgende dat je wil veranderen. Of nou ja, misschien hebben niet alle mensen dat, maar zij in ieder geval wel. Ze streeft naar een tevredenheid op alle vlakken van haar leven. Af en toe heeft ze dat streven behaald, tot bepaalde banen toch gingen vervelen, of tot ze voelde dat ze uit een woning aan het groeien was. Nu is ze op alle vlakken tevreden behalve op haar werk. En dat is nou net een van de plekken waar je de meeste tijd doorbrengt. Zo'n 34 uur per week. Soms vraagt ze zich af hoe ze dat al zeven maanden volhoudt. Niet dat het werk intensief is, in tegendeel, dat is misschien juist wel het probleem. Het is alles behalve uitdagend of prikkelend. Tegenwoordig hoor je mensen wel eens over een 'bore-out' en daar kan ze zich wel in vinden, al valt het mee met de klachten die ze momenteel ervaart. Wanneer ze in de luteale fase van haar cyclus zit, ervaart ze meer klachten dan anders. Dan is ze prikkelbaar en kan ze soms zomaar in huilen uitbarsten omdat het voelt alsof ze haar kwaliteiten en tijd verspilt in deze winkel. Wat ook zo is... Al heeft dit baantje haar ook wat gebracht. Het hervinden van haar passie voor schrijven, bijvoorbeeld. Het heeft haar in zekere zin ook rust gebracht om geen verantwoordelijkheden te hebben. Toch weegt dat alles niet op tegen het gevoel dat ze niet van betekenis is met deze baan. Iets wat ze belangrijk vindt. Iets toevoegen aan de maatschappij, of in ieder geval aan haar eigen ontwikkeling, al zij het puur op creatief vlak. Dat mist ze. Een baan die alles samenbrengt, haar creativiteit, haar analytisch vermogen, haar honger naar ontwikkeling. Het blijkt een lastige uitdaging zo'n baan te vinden. Elke werkdag bekijkt ze vacatures, tot nu toe tevergeefs. Ze twijfelt soms waar ze goed aan zou doen. Ze heeft hbo rechten gestudeerd, dus ze zou kunnen zoeken naar een goedbetaalde, juridische baan. Maar ze weet dat dat haar waarschijnlijk niet genoeg voldoening geeft, het is en blijft kantoorwerk waarbij je de hele dag op je reet achter een scherm zit. Het zou haar wel meer vrijheid geven, want je hoeft niet perse vijf dagen per week te werken om goed te kunnen rondkomen met een beter betaalde baan. Het liefst vindt ze een goed betaalde baan voor drie of vier dagen in de week, waarbij ze deels thuis kan werken, deels op locatie en waar ze creatief en sociaal kan zijn, maar soms ook in haar eigen bubbel kan treden. Weet dat maar eens te vinden... Soms zakt de moed haar in de schoenen, maar ze moet toch blijven kijken, anders komt ze hier nooit weg. Ze hoopt altijd dat dingen op haar pad komen, maar heeft daar niet altijd het geduld voor. Zeker niet wat betreft werk. Als ze voelt dat het mooi is geweest, dan kan ze er beter niet te lang blijven hangen, anders wordt ze pessimistisch en dat wil ze niet. Juist niet. Ze heeft zoveel om dankbaar voor te zijn, zoveel reden om gelukkig te zijn. Werk mag daar geen negatieve invloed op hebben, vindt ze. 
Het is inmiddels 13:35. Nog vier uur te gaan. Dan is ze weer bevrijd. Ja echt, zo voelt het. Vanavond helpt ze haar vriend met inpakken zodat ze hem morgen volledig kunnen over verhuizen. Daarna zit de verhuizing naar de woonboot er écht op. Ze kijkt ernaar uit. Kasten maken voor hun kleding, de dakramen - die lekken - repareren, de roestplekken beschermen voordat het herfst wordt. Ineens hebben ze samen een verantwoordelijk, de boot is namelijk een koopwoning. Hun passie project. Het is een verantwoordelijkheid die ze nooit eerder heeft gehad, hij evenmin. Ze is blij dat ze die verantwoordelijkheid in ieder geval deelt en niet alleen draagt. De afgelopen twee jaar heeft ze veel alleen gedragen. De huur, bijvoorbeeld. Na een lange relatie van zeven jaar, waarvan vijf jaar samenwonend, besloten zij en haar ex-partner om op zichzelf te gaan wonen. Dat leek hun goed voor hun ontwikkeling. Dat was het zeker, al zorgde die ontwikkeling er na een jaar ook voor dat ze inzagen dat ze beter uit elkaar konden gaan. Daarna heeft ze nog een jaar alleen op die plek gewoond. Het was een taaie verandering, om ineens geen huur te delen maar helemaal zelf te moeten betalen. Laat staan alle andere kosten te dragen die je hebt als je op jezelf woont. Ze redde het altijd maar nét. En toch deed ze ook genoeg leuke dingen. Op de een of andere manier liet ze het lukken. Bij haar kantoorbaan maakte ze dankbaar gebruik van het scholingsbudget. Daarvan volgde ze wekelijks een cursus zilversmeden, zo'n twee jaar lang. Ook dat mist ze, die fijne arbeidsvoorwaarden van toen. Nu heeft ze geen onverstoorde pauze, is er nooit koffie voorradig op werk en heeft ze geen eens collega's om de dag stom mee weg te lullen. Ze merkt op dat ze aanzienlijk meer rookt sinds ze in de kledingwinkel werkt. Dat voelt dan toch even als een moment voor jezelf gedurende de dag. Ze weet dat het nergens op slaat en je alleen jezelf ermee hebt, maar toch doet ze het. Vaak smaakt de sigaret haar niet eens lekker tijdens werk. Terwijl ze dat opmerkt, besluit ze dan te stoppen met roken tijdens werk. Tot de volgende werkdag aanbreekt en ze toch weer zin krijgt in een sigaret. Ze voelt wel dat ze daar dit jaar mee wil stoppen. Het is duur en slecht voor je, eigenlijk zouden dat genoeg redenen moeten zijn het niet meer te doen.
Het is inmiddels 14:05. De dag gaat langzaam. Meestal kakt ze ergens tussen 2 en 4 uur enorm in. Vandaag dient het inkak-moment zich vroeg aan. Ze zou zo een dutje kunnen doen. Inmiddels is het 16:01, ze is nog steeds moe. Het is wat rustiger, dus ze gaat - zodra klanten de winkel uitlopen - zitten op de sofa achterin de winkel. Daar kan niemand haar vanaf buiten zien. Telkens als een klant binnenkomt, merkt ze dat het haar irriteert. Omdat ze wordt gestoord tijdens haar rustmoment. Lullig om dat te denken, dat begrijpt ze zelf ook wel, maar ze houdt het niet tegen. Dit is wat je krijgt als je je personeel geen fatsoenlijke pauze geeft, denkt ze. Ze doet haar best de irritatie niet te laten merken aan de klanten, maar ze is bang dat ze het toch voelen, energetisch. Zoiets houd je nooit honderd procent tegen, dat anderen dat aanvoelen. Gelukkig is het dit keer geen Duitse klant en kan ze een gesprekje voeren, wat haar een klein beetje energie geeft. Op een gegeven moment is het half zes en is de werkdag voorbij. Op het moment dat ze de deur sluit komt op magische wijze haar energie altijd weer helemaal terug. Daardoor durft ze wel te concluderen dat de werkplek niet meer goed voor haar is. Tijd voor iets nieuws. Eerst maar eens genieten van deze avond. 
______________________________________________________________________

9 augustus 2026

Het had een fijne ochtend moeten zijn. Haar opa en oma zouden naar de boot komen. Haar oma was er nog niet geweest, dus ze keek ernaar uit hen te ontvangen en ook haar oma te laten zien waar ze nu woont. Toen ze wakker werd merkte ze al een bepaalde prikkelbaarheid in haar energie. Ze stootte een paar keer pijnlijk haar hoofd - de boot is op bepaalde plekken vrij laag - en merkte een bepaalde onrust in haar lichaam. Het is een dag voordat haar menstruatie begint, dus ze zocht er niet zoveel achter. Achteraf was dat gevoel wellicht een voorbode voor wat er stond te gebeuren. Om 10 uur zouden haar opa en oma er zijn. Ze drinkt koffie met Ruurd, ze roken een sjekkie op het dek en maken de woonkamer netjes voor hun bezoek. Er klinkt een harde klop op de deur. Een klop die ze niet herkent, een klop die op een bepaalde manier dreigend en spoedeisend klonk. Ze loopt naar de deur die openstaat richting het dek en daar staat haar buurman, Coos, hangend aan de opening van de deur. Zijn wilde, lange, grijze haren wapperen in de wind en hij heeft een ernstige blik. 'Er zijn twee oudere mensen op de steiger, waarvan de mevrouw is gevallen. Het zijn volgens mij jouw opa en oma...' Ze schrikt, klimt omhoog de trap op en loopt met gesnelde pas de steiger af. Omdat het laag water is, extreem laag dit jaar, kan ze niet goed over de andere schepen heen kijken en ziet ze dus niet precies waar haar opa en oma zijn. Zodra ze bij de hoek komt naar links besluit ze te gaan rennen, geen idee waarom, instinct waarschijnlijk. 'Rustig aan, rustig aan!' hoort ze haar opa zeggen, de situatie bagatelliserend, daar zijn ze goed in, haar opa en oma. Ze ziet haar oma zitten op een soort kruiwagen, een zakdoek bij haar neus, tranende ogen en bloedspetters om haar heen op de steiger. Ze hurkt zich naast haar: 'hey, wat is er gebeurd, waar heb je pijn?' De pols van haar oma is dik, er zit een nare bult op en hij staat in een positie die er niet natuurlijk uitziet. In haar andere hand heeft ze een theedoek, gekregen van Coos, die onder het bloed zit. Ze is duidelijk geschrokken en trilt en zegt met een zwakke stem 'mijn pols voelt niet goed'. Fuck, denkt ze, wat is wijsheid? Ruurd is uiteraard achter haar aan komen lopen, al had ze dat niet door op het moment zelf. Hij geeft aan een ijs pack te gaan halen, waardoor er al iets van een plan ontstaat. Fijn, want ze is zelf zo geschrokken en in lichte paniek, dat ze even niet weet wat nu handig is om te doen. 'Moet je naar het ziekenhuis?', er komt nog niet echt een duidelijk antwoord op. 'Zullen we anders even naar binnen, dan kun je even fatsoenlijk zitten om bij te komen en dan kijken we even naar de wondjes?' dat lijkt hun beiden een goed idee. Inmiddels is Ruurd teruggekomen met een theedoek met daarin ijsklontjes. Ze binden het om de pols van haar oma en ze loopt met haar arm om haar oma's middel heen en haar hand onder de pols van haar oma richting hun boot. De stap van de steiger naar de boot gaat gelukkig goed. Om vervolgens binnen te komen moet je een halve meter hoge stap maken om uit te komen op het korte trapje naar beneden. Het is een uitdaging, maar met behulp van Ruurd en opa lukt ook dat, gelukkig. Oma gaat zitten op een stoel. Ze pakt voor haar oma een banaan, een glas water en vraagt of ze pijnstilling nodig heeft. Oma zegt van niet. Ze pakt een doos met pleisters en Ruurd zoekt ondertussen een verbanddoos. Haar oma druppelt verder op de bebloede theedoek en er rollen tranen over haar wangen. 'Wat een entree hè jongens, jeetje. Ik schaam me gewoon, ik zit helemaal te snotteren'. 'Ach oma, alsjeblieft, daar hoef je je echt niet voor te schamen, dat is nu wel het minst belangrijk'. Ze hurkt naast haar oma en knuffelt haar, de ontlading van de situatie zorgt bij hen beiden voor tranen. Ze plakt de pleisters over de wonden heen en ziet dat de wond onder haar kin wel ver open staat. 'Die moet denk ik wel gehecht worden, oma...' zegt ze. Ze veegt het bloed van de handen van haar oma schoon met een natte doek. De tranen rollen nog steeds over haar wangen. Schrik, ontlading, schuldgevoel, medelijden, ze voelt van alles door elkaar heen. Ze had gedacht dat ze haar wel zouden bellen als ze bovenaan de steigers stonden, zoals opa dat de vorige keer had gedaan. Dan had ze samen met hen naar beneden kunnen lopen en was dit niet gebeurd. Ze neemt het zichzelf direct kwalijk. Opa en oma grappen wat, zoals ze altijd doen als er eigenlijk niets te grappen valt. Naderhand zegt ze hierover tegen Ruurd 'je kan wel merken dat humor onze familie door dit soort situaties heen sleept, hè...' Oma zegt dat degene die haar dit jaar voor Sinterklaas heeft, hier een goede surprise van kan maken. Ondanks het gegrap, ziet ze dat haar oma aangeslagen is en op momenten even stilstaat bij de klap die ze nu weer heeft gehad. Haar lieve oma, die de laatste jaren zo'n onwijze pech heeft gehad. Haar oma is altijd heel fit geweest, totdat ze een paar jaar geleden werd aangereden door en DHL busje. Het ziekenhuis heeft toen ook nog eens steken laten vallen, waardoor ze er heel lang over heeft gedaan om te herstellen. En dat is een van de dingen die haar oma voor de kiezen heeft gehad, zo zijn er nog veel meer situaties. En nu dit. Ze vindt het zo zielig voor haar oma, die er zo hulpeloos en kwetsbaar bij zit. Ze geeft haar een banaan en een glas water, om haar weer een beetje op kracht te krijgen. Haar opa en oma kijken even rond in de boot en daarna zegt haar oma dat het haar - hoe ongezellig ook - toch goed lijkt om naar het ziekenhuis te rijden om haar pols te laten nakijken, 'het voelt echt niet goed', zegt ze weer. Ze loopt, samen met Ruurd, met ze mee naar de auto en ze zwaaien elkaar uit, ze beloven hen op de hoogte te houden van wat het ziekenhuis zegt. Houd nog even je tranen in, denkt ze, zo meteen op de boot kan je je even laten gaan. 'Ben je oké?' vraagt Ruurd haar op precies dat moment. Daar gaat de eerste traan alweer over haar wangen. Ze veegt hem weg met haar pols, 'jawel, ik moet het zo gewoon even uithuilen denk ik'. Als ze aankomen op de boot omhelst Ruurd haar en geeft haar een onuitgesproken signaal, zo van, huil maar lekker, toe maar. Dat doet ze. Dat doet ze niet snel, maar ze doet het nu wel. Bij hem wel. Ze hebben het over het verlies van zijn oma en dat de dag eraan komt dat ook zij voor het eerst één van haar opa's of oma's zal verliezen. Ze heeft ze nog alle vier en daar is ze altijd al heel dankbaar voor geweest. Vandaag een beetje extra. En ook voor Ruurd. Hoe hij haar steunt in alles, hoe hij haar teder aanraakt. 

Haar pols is op een akelige manier gebroken. Er zitten losse botresten in haar gewricht. Woensdag zal ze worden geopereerd. Haar arme oma. Ze belde haar op, een dag later. Had daarvoor alleen via Whatsapp contact gehad, iets in haar kon het nog niet opbrengen haar oma te bellen. Te pijnlijk, voelde zich schuldig, wist niet wat ze moest zeggen. 'Ik bel even om te vragen hoe het met je gaat, heb je al nieuws van het ziekenhuis?' Haar oma antwoordt op al haar vragen en op de een of andere manier hoort ze zichzelf ineens praten, zonder dat ze er vooraf over nadenkt. 'Ik voel me zo rot erover, oma... Als ik je gewoon was komen ophalen boven, als ik had geweten dat jullie er al waren... Dan had dit nooit hoeven gebeuren...' 'Oh nee meisje, daar hoef je helemaal niet mee te zitten. Hier kan jij helemaal niks aan doen, het is gewoon domme pech, Isa, echt.' ineens voelt ze zich schuldig, om iets anders. Het gevoel dat ze de situatie omdraait en zij nu steunende woorden van haar zielige oma, het daadwerkelijke slachtoffer, uitlokt. Dat was helemaal niet haar intentie. Ze wilde zich eigenlijk verontschuldigen, maar wist ergens ook al wel dat ze hier niet de schuld voor droeg. Het stemt haar gerust dat haar oma haar in ieder geval niks verwijt, al had ze het begrepen als ze dat wel had gedaan. Ze ronden hun gesprek af en later die avond komt ze erop terug bij Ruurd. Ze hoefde het gesprek niet eens zelf aan te knopen, hij vraagt uit zichzelf hoe het met haar oma gaat. 'Naar omstandigheden oké... Ik sprak haar vanochtend, zei dat ik me rot voelde om de val, maar ze drukte me op het hart dat ik er niks aan kon doen...' 'Ik snap wat je bedoelt, ik voelde me ook schuldig. Als we samen hadden gelopen, had dit niet hoeven gebeuren. Niet dat het zin heeft daarover na te denken, maar de gedachte ging ook door mijn hoofd.' Interessant, denkt ze. Hij voelde ook een bepaald schuldgevoel. Zo raar is het dus niet dat zij dat ook voelde. Komt dat gevoel dan doordat je je machteloos voelt in zo'n situatie? Dat het enige stukje macht dat je dan nog kan pakken een bepaalde verantwoordelijkheid is voor hetgeen wat is gebeurt, waar in werkelijkheid eigenlijk niemand de schuld van hóeft te krijgen? Ze speelt even met de gedachte, trekt niet perse een conclusie, kijkt Ruurd aan en knuffelt hem. 'Ik was heel blij dat jij er vanochtend bij was. Niet voor jou, dat je het mee moest maken, maar wel blij dat ik niet alleen was. Jij weet dan precies wat je moet doen.' zegt ze. 'Oh ja? Ik wist juist even niet wat ik moest doen, maar ik ben geneigd altijd in de regelstand te gaan, dingen te bedenken die ik kan doen.', zegt hij. 'Ik vond dat je het heel goed had aangepakt, meteen een ijspack halen, bijvoorbeeld. Ik ben heel dankbaar voor jou lieverd. Ik hou van jou.' 'Ik ook van jou schat.'

_________________________________________________________________________

10 augustus 2026 

Het is 14:34, ze is weer aan het werk in Nijmegen. Iets aan dit filiaal staat haar tegen. Het filiaal in Arnhem is licht en je hebt veel contact met de straat en voorbijgangers. In Nijmegen is er bijna geen natuurlijk zonlicht en zit je in een hoekje achterin de winkel achter de kassa, weggestopt alsof je er niet toe doet. Klanten horen je niet eens 'Goedemorgen!' zeggen, omdat je zo ver weg zit van de ingang. Dat maakt contact leggen met klanten altijd een beetje ongemakkelijk in dit filiaal. Hebben ze me nou wel of niet gehoord? vraagt ze zich voortdurend af. Voor de zekerheid nog maar een keer begroeten als de klant dichterbij is, denkt ze vaak, maar soms hadden ze haar dan al wel gehoord en voelt het stom om iemand twee keer te hebben begroet. Vandaag is weer zo'n dag van ernstige ontevredenheid over waar ze werkt. Vijf dagen in de week werken, een aantal uur reistijd daar nog bovenop, en dat allemaal voor een minimumloon van 2100 euro. Hoe is ze hier in godsnaam beland, denkt ze. 

Haar dag bestaat uit het constant herhalen van dezelfde zinnen, een zekere voorspelbaarheid. Alsof elke interactie een herhaling is, nergens meer ruimte is voor spontaniteit of een verrassing. Of het gaat over hoe snel ze typt. 'Jeetje mina, wat kan jij snel typen!', gevolgd door haar reactie, vaak iets in de trant van, 'Ah ja, ooit op een typecursus gezeten, daar pluk ik nog steeds de vruchten van', of er wordt gezegd hoe mooi alle kleren zijn, 'Ah dankjewel, goed om te horen!'. Er is niks mis met het feit dat de klanten alleen over die onderwerpen het gesprek aanknopen, ze doen niets verkeerd. Er is wat mis met het feit dat zij degene is die in die winkel staat en daar op dient te reageren. Dát schuurt, en dat is niemand anders' schuld, zeker die van de klanten niet. Het is haar eigen schuld en de irritatie die ze doorgaans voelt tijdens werk is in feite een irritatie op zichzelf. Of over zichzelf. Dat ze zich heeft 'verlaagd' tot dit baantje. Wetende dat ze het zo niet moet bekijken, maar toch. Had ze maar.... Was ze maar blijven werken bij die kantoorbaan. Nee, denkt ze, laat je niet kisten door dat soort onzinnige gedachten. Daar schiet ik al helemaal niks mee op, in zelfkritiek mijn dagen doorkomen, dat gaan we niet doen. En zo vermant ze zich, dag in dag uit, probeert er niet teveel bij stil te staan dat deze situatie mogelijk nog eventjes voortduurt, langer dan ze zou willen. 

Dit soort gedachten heeft ze de laatste tijd vaker. Het valt haar op hoezeer ze samenhangen met haar cyclus. Ze heeft het idee dat ze zichzelf soms niet meer herkent. Alles wat ze was is ze niet meer. Ze moet zichzelf opnieuw leren kennen. Tien jaar lang was ze mentaal stabiel, zelfs een beetje afgevlakt, zou je kunnen zeggen. Nu de pil haar hormoonhuishouding niet meer beïnvloed, is er een laag zichtbaar geworden van onderdrukte emoties. Tien jaar lang kregen die emoties geen ruimte, werden ze nauwelijks ervaren en gevoeld. Alsof ze die tijd nu aan het inhalen is, komt alles intenser binnen dan ooit tevoren. Uiteraard heeft het ook te maken met het feit dat ze veel werkt, teveel, als je het haar vraagt. En aan het feit dat ze is verhuisd. De afgelopen maanden waren hectisch. Verhuizen uit haar studio, zorgen dat dat allemaal lukte voordat ze op vakantie ging. Een meerdaags festival tussendoor met veel sociale inspanning, nieuwe indrukken van haar mede haven bewoners, nieuwe indrukken van vrienden van haar vriend, die ze voor het eerst ontmoet. Wennen aan een nieuw leven. Ze is uitgeput, prikkelbaar, onzeker en voelt weinig behoefte om sociaal te zijn. Haast alsof ze al haar sociale capaciteit is verloren. Alsof haar brein leegloopt op het moment dat ze met een ander in contact staat. Zeker bij nieuwe mensen. Ze is van zichzelf gewend dat ze altijd wel een gesprek met iemand kan aanknopen, de juiste vragen weet te stellen. Niks van dat heeft ze de afgelopen tijd gevoeld. Integendeel, ze voelde zichzelf sociaal ongemakkelijk, afwezig, vaag, struikelde onhandig over haar woorden. Een kant van zichzelf die ze nog niet kent. Een kant waar ze aan moet wennen. Een kant die haar duidelijk laat zien dat ze druk is geweest en tijd nodig heeft om te herstellen. Alleen is die tijd er niet echt, voor haar gevoel, omdat ze zoveel werkt. Een soort vicieuze cirkel waarbij nog geen zicht is op verbetering. Het voelt stom om je negatief te voelen, althans, dat vindt ze. Ze wil anderen er al helemaal niet mee belasten, die zware energie niet meenemen naar huis. Tegelijkertijd wil ze geen masker dragen en juist open zijn over hoe het met haar gaat. Hoe vind je daarin de juiste balans? denkt ze. Momenteel voelt het goed om wel iets van openheid van zaken te geven, zichzelf kwetsbaar open te stellen. Laatst besprak ze haar hormonale gemoedstoestand met haar vriend en zei tegen hem: 'weet je, het is ook goed hè, dit soort gevoelens. Want het zet me wel aan tot actie. Ik wil die dingen aanpakken waar ik me ontevreden over voel.' Dat is dan weer het voordeel van ineens zo helder voelen. En ze weet het ook wel, elk nadeel heeft z'n voordeel. Het is gewoon een kwestie van tijd, om te wennen aan al deze veranderingen. En haar 'problemen' lijken zo ontzettend oppervlakkig als je kijkt naar de staat van de wereld. Er zijn ergere dingen, absoluut, veel erger zelfs. Oorlogen, mensen die doodziek zijn, mensen die overlijden, armoede. Die gedachte relativeert haar problemen enigszins, al zorgt die er niet voor dat ze verdwijnen. Het idee van problemen hebben is ergens ook zo heerlijk menselijk. Zeker als je als een soort antropoloog alles kan observeren en analyseren, iets wat ze vanaf kleins af aan al doet. Die fascinatie voor andere mensen en hun levens, diezelfde fascinatie heeft ze voor haar eigen leven. Een soort drang ook om te ontwikkelen. Ze is er doormiddel van wat schaduwwerk wel eens achter gekomen dat ze zichzelf pas van waarde ziet als ze zich ontwikkelt en minder wanneer ze 'stilstaat'. Een overtuiging die ze inmiddels heeft losgelaten. Volgens die oude overtuiging zou ze nu ook in een waardeloze fase verkeren, terwijl er juist ook zoveel is wat ze leert nu. Juist in die tussenfasen, de periodes tussen grote, levens veranderende gebeurtenissen, waarin alles wankelt en niks meer logisch voelt, wanneer je je soms waardeloos kan voelen, juist dan krijg je de mooiste inzichten. Wat heeft ze al veel van dat soort fasen meegemaakt, denkt ze. Het jaar na haar lange relatie, waarin ze voor het eerst als volwassen vrouw vrijgezel was en zichzelf opnieuw kon leren kennen. Een jaar waarin ze had gerouwd, had geflirt, bewust geen seks had gehad met anderen, haar baan op zei, stopte met de pil. Een fase van wedergeboorte. Elke fase waarin je eerst wankelt, uit zich in een wedergeboorte. Want ondanks dat het zwaar was om een lange relatie te verbreken, na het verwerken daarvan begon ze een nieuw leven, echt, zo voelt het. Er was ruimte gemaakt voor nog mooiere stappen. Ze ontmoette haar vriend, waarmee ze inmiddels samenwoont. Ook weer zo iets, denkt ze. Weet je nog hoe stellig je was over samenwonen na je ervaring met Ryan? vraagt ze aan zichzelf in haar hoofd. Ze wist niet of ze het ooit nog zou willen. Ze had haar toekomstbeeld gebaseerd op één enkele ervaring van samenwonen. Was ervan overtuigd dat het niet voor haar zou zijn weg gelegd, omdat het met hem niet werkte, ook al hadden ze het vijf jaar volgehouden. En de inzichten die ze daardoor kreeg leken zo volwassen. Ze concludeerde dat het haast onmogelijk is om je eigen persoon te blijven als je met iemand samenwoont. Dat je je niet kan afschermen van de zware energie van de ander als je samen onder één dak woont. En op zich is dat ook zo. Alleen, alles valt of staat met de juiste partner, de juiste dynamiek, de juiste instelling. Ze had echt wel genoten van het samenwonen met haar ex, maar er was weinig wat hen verbond met elkaar, buiten de liefde om. Hij was emotioneel afwezig, had geen vaderfiguur en zat tegen een depressie aan. Logisch dat zoiets geen stand houdt, ze waren nog niet genoeg ontwikkeld tot hun volwassen zelf, hielden krampachtig vast aan de liefde die ze voor elkaar voelde. Ze was 18 toen ze hem leerde kennen, hij 22. Ze zag hem voor het eerst in de Subway, waar zij toen werkte tijdens haar tussenjaar. Hij leek haar een interessant persoon, waarom precies weet ze niet meer. Iets in zijn uiterlijk zag er excentriek uit, artistiek ook. Ze voelde zich tot hem aangetrokken. Hij kwam op een gegeven moment vaker en haar collega's wisten inmiddels dat ze een crush op hem had. Op een dag zei hij tijdens het afrekenen 'ik kom hier wel vaak hè', waarop ze niet wist wat ze moest antwoorden. 'Dan moet je zegels sparen', had ze geantwoord, zonder er over na te denken. 'Oh ja? Hoe werkt dat dan?' had hij toen gevraagd. Ze had een zegeltje gepakt en een stempelkaart om het aan hem te laten zien. 'Je likt het zegeltje en dan plak je die erop, zo spaar je voor korting', legde ze uit. In haar beleving - hier waren ze het later nooit over eens geworden - pakte hij toen het zegeltje, likte deze sensueel met zijn tong en vroeg 'zo?'. Vanaf dat moment was ze vastberaden eens met hem te gaan afspreken, al durfde ze op dat moment nog geen stap te zetten om hem mee uit te vragen. Later zei hij altijd dat hij in zijn beleving helemaal niet zo sensueel over dat zegeltje likte en het geen bewuste flirt-move van hem was. Whatever, dacht ze altijd als hij dat probeerde te ontkennen. Toen ze hem kort daarna op Facebook tegenkwam, of nee, vond eigenlijk, heeft ze hem gewoon een vriendschapsverzoek gestuurd. Hij droeg als hij langskwam altijd een keycord van zijn werk, waar zijn naam nèt niet goed op te lezen was vanaf de kant waar zij altijd zijn broodje - steak and cheese - maakte. Wel zag ze op de keycord de naam van zijn werk staan. Ze is toen op Facebook gaan zoeken naar het bedrijf, vond een collega van hem, wie ook wel eens een broodje kwam halen, zocht tussen haar vrienden en zag toen een profiel met een foto van de achterkant van een jongeman. Hij had een lange jas aan, kort haar met krulletjes bovenop zijn hoofd. Dat is hem, dacht ze. En toen dus dat vriendschapsverzoek. Te onzeker om hem in het echt op date te vragen. Wel de ballen om hem toe te voegen op Facebook. De romantiek van het digitale tijdperk... Afijn, hij accepteerde haar verzoek en stuurde haar een berichtje: 'Hey Subway Girl!' Hij wist dus wie ze was. Zijn berichtje liet haar blozen, ze was hem blijkbaar genoeg opgevallen om te weten dat ze 'dat meisje van de Subway' was. 'Hey vaste klant!' reageerde ze terug. Na wat contact over en weer besloten ze af te spreken. In het speeltuintje achter het huis van haar moeder, waar ze toen nog woonde. Hij woonde in de wijk naast haar, dus het kostte niet veel moeite om wat met elkaar af te spreken. Ze weet nog goed wat ze aanhad, want achteraf schaamt ze zich ervoor. Een bontjas met panterprint, witte Fila Disruptor sneakers, grote, ronde oorbellen en ze droeg nepwimpers op haar ogen. Hij vertelde haar later dat hij dacht dat haar moeder een tokkie zou zijn, door de manier waarop ze zich kleedde. Te beschamend om aan terug te denken... Op het moment dat ze elkaar leerde kennen, waren ze nog helemaal niet zichzelf. Ze waren pure zielen, dat wel, ook toen al. Maar, jong, onervaren, gekweld door hun onzekerheden en trauma's. Ze vonden elkaar al snel leuk en ze kregen een relatie. Ze woonden allebei nog thuis toen ze elkaar leerden kennen en zijn na een jaar, vooral om praktische overwegingen, gaan samenwonen. Iets waar ze later al haar vriendinnen voor zou behoeden. Door die ervaring heeft ze het standpunt ingenomen dat je gewoon niet moet gaan samenwonen als je nog niet op jezelf hebt gewoond. Je hebt jezelf namelijk nog niet leren kennen en dat is wel cruciaal. Niet alleen voor je eigen ontwikkeling, maar ook als basis, als fundament voor een leven met een ander. Je kan je eigen behoeften niet helder voelen als je eerst gaat samenwonen. Je denkt misschien van wel, maar alles, elke keuze, is lichtelijk beïnvloed door het rekening houden met een ander zijn of haar behoeften. En dat is niet perse slecht, het duurt daarna alleen gewoon langer om jezelf opnieuw te leren kennen. Het heeft ook iets ontroerends, vindt ze, dat ze het leven samen hebben uitgevogeld. Samen een huishouden hebben gerund, of geprobeerd te runnen, samen hebben leren koken, in hun eigen keuken. Het was ook echt heel fijn. Totdat ze steeds ouder werden en ze heel eerlijk, als volwassen mensen besloten dat ze hun eigen ontwikkeling moesten aangaan, zonder elkaar. Vanuit liefde, vanuit respect voor hun eigen, en elkaars ontwikkeling. Ze besloten daarom om apart te gaan wonen, maar wel nog samen te blijven. Bang om elkaar los te laten, zonder de ander te moeten leven, ze waren inmiddels al zes jaar samen geweest en gehecht aan elkaar geraakt. Niet alleen aan elkaar, hun levens waren met elkaar verweven. Hun families, hun vriendenkring, alles deelden ze. Zo hebben ze nog een jaar een relatie gehad. Totdat ze ook tot de realisatie kwamen dat die verbinding tot elkaar hen beperkte in hun ontwikkeling. Ze wilden beiden meer vrijheid. Ze wilden elkaar alleen niet verliezen, het idee alleen al, wat hebben ze daar samen veel om gehuild. Inmiddels waren ze 25 en 29. In dat jaar dat ze alleen woonden en samen huilden om de veranderingen in hun relatie, werden ze ook minder bang. Ze merkten dat ze wenden aan de vrijheid, aan het leiden van hun eigen levens. En uiteindelijk, vanuit liefde, besloten ze elkaar los te laten, met het idee om vrienden te blijven. Dat ging even goed, een week of drie. Daarna begon ze een bepaalde afstand op te merken. Haar intuïtie vertelde haar meteen dat er een ander in het spel was en ja hoor, dat was het geval. Hoe graag hij ook met haar in contact wilde blijven, zijn nieuwe partner wilde het niet hebben en - zo onderontwikkeld als hij was op het gebied van zijn eigen behoeften achterna gaan - ging hij uiteindelijk mee in haar behoefte. Hij gaf aan geen contact meer te kunnen hebben. Dat had hem enorm gekweld, kwam ze later achter. Via vrienden, maar ook via hem, toen hij wel weer contact opnam. Of nou ja, toen hij ineens in de winkel langskwam waar ze werkte, notabene met zijn moeder, een vrouw waar ze altijd een zwak voor heeft gehad en met wie ze een hele diepgaande band had. In de gesprekken die ze na zijn bezoek hadden gehad, vertelde hij haar dat hij was opgeslokt in een toxische relatie. Dat hij het niet zo had willen laten lopen en dat hij spijt had van de gang van zaken. En zo vergevingsgezind als ze is, had ze hem aangehoord, hem advies gegeven en hem gesteund. Daarna zagen ze elkaar nog een aantal keer. Elke keer huilde één van hen of huilden ze samen. Het hielp niet bepaald mee in het verwerkingsproces, of juist wel, daar is ze nog steeds niet over uit. Op een gegeven moment voelde ze weer een bepaalde afstand en hoorde ze dat hij weer terug was gegaan naar dat meisje. Van gemeenschappelijke vrienden hoorde ze wat zij van haar vonden. Daar lusten de honden geen brood van. Ze liet hem voor de zoveelste keer los en richtte zich op haar eigen helingsproces. Pas vanaf toen liet ze hem steeds een beetje meer los, totdat ze, na een halfjaar ongeveer, voelde dat ze het meeste verwerkt had. Natuurlijk niet alles. Bepaalde thema's zouden zich pas kunnen aandienen op het moment dat ze nieuwe ervaringen zou gaan opdoen. Intiem zijn met iemand, bijvoorbeeld. Ze had in dat halfjaar bewust celibaat geleefd. Ze wist dat wanneer ze weer met een ander intiem zou worden, zich dan waarschijnlijk weer een nieuwe laag in het helingsproces zou aandienen. Ze wilde de tijd nemen om eerst haar persoonlijke stukken te helen, de relatiebreuk voor zover dat kon te verwerken en zichzelf gaandeweg steeds beter te leren kennen. Ze stopte op de dag dat het uitging met de pil en inmiddels, een halfjaar later dus, was ze een herboren vrouw. Haar frontale kwab had zich ontwikkeld, dat was duidelijk te merken. Daar had ze veel gesprekken over met haar vriendinnen toen. Ze was op een gegeven moment klaar om nieuwe ervaringen op te doen. Ze stelde zichzelf energetisch open. Ze ging niet heel actief op zoek naar verbindingen, ze hoopte vooral dat die vanzelf op haar pad zouden komen. Een van de thema's die ze wilde ontwikkelen was haar seksualiteit. Ze had altijd gedacht dat ze wellicht beter bij een vrouw zou passen. Daar had ze alleen geen ervaringen in opgedaan in de jaren voor haar lange relatie. Toen ze in het echte leven maar niemand tegen het lijf liep, downloadde ze uiteindelijk Tinder. Ze matchte met een leuke meid. Ze belden, kletsten uren en wilden elkaar wel in het echt zien. Op de een of andere manier is dat nooit gebeurd. Het had ermee te maken dat ze opmerkte dat ze haar match alleen een berichtje stuurde als ze zich verveelde. Dat leek haar niet de juiste intentie en voelde niet eerlijk tegenover dat meisje, dus ze wilde daarom toch nog even wachten met zich openstellen. Het leven als vrijgezel, alleen, zonder iemand om rekening mee te houden, beviel haar eigenlijk nog veel te goed. Ze deed leuke dingen met vrienden, ging naar een meerdaags festival, was heel sociaal en probeerde haar eigen passies te (her)ontdekken. Ze kwam erachter hoe waardevol platonische liefde en vriendschappen zijn en besloot daarvan ten volste te genieten. Een paar maanden gingen voorbij, de relatie van haar ex en zijn nieuwe partner ging uit en weer aan, een paar keer en op een gegeven moment downloadde ze Tinder weer. Ze gebruikte Tinder voornamelijk om te kijken naar de single gemeenschap van haar woonplaats. Als ze iemand tegen zou komen die ze kende, wist ze tenminste dat diegene single was en kon ze diegene in het echt aanspreken. 'In het echt' heeft altijd haar voorkeur gehad, de hopeloze romanticus die ze is. Ze gaf niemand een like, ze keek alleen maar. In de winkel tijdens werk had het haar kostelijk vermaakt. Of als ze samen was met vriendinnen. Ze wilde er niet aan toegeven, dat hele datingapp gebeuren, had het idee dat zij gemaakt was voor een romantische, levensechte ontmoeting met haar ware. Maar goed, swipend op Tinder bracht ze haar werkdagen door die winter. Af en toe prikkelde Tinder haar met het oplichten van tipjes van de sluier, in de hoop dat ze Premium zou willen kopen. Dan stond er bij iemands foto dat diegene hààr had geliked. Ze keek toch altijd nèt iets langer naar de foto's van de mensen waar dat bij stond vermeld. Toch fascinerend om te zien wie er interesse in je heeft. Op een dag zat ze weer te kijken en kwam op een foto terecht van iemand die haar had geliked. Lieve pretoogjes, een tikkeltje alternatief en er stond als Anthem op zijn profiel Dire Straits met Brothers in Arms. Fuck, dacht ze. Een van haar favoriete bands. Ze was geïntrigeerd door hem. Ze scrolde verder door zijn profiel. Houdt van koken, fotografie, wandelen, lezen. Het leek haar iemand die zichzelf goed kende. Passies had ontwikkeld, levenservaring had opgedaan in zijn korte bestaan van 26 jaar. Ze besloot hem te liken. Hij was de eerste na dat ene meisje die ze uiteindelijk nooit had ontmoet, maar waar ze wel een keer een hele rare, levensechte droom over had gehad. De droom ging over de dood van een kind op een dijk, dat meisje was er ook. Ze had enorme herkenning bij haar gevoeld, heel veel vertrouwen. Dat had haar gefascineerd maar er niet toe gezet haar nog eens te berichten. Nu had ze voor de tweede keer iemand geliked. Nu ze er inmiddels klaar voor was, voor haar gevoel. Hij stuurde haar een berichtje, even later. 'Goede muzieksmaak heb je.' Ze grinnikte. 'Dat wilde ik juist over jou zeggen. Je anthem is {chef's kiss van emoticons}'. Na online wat gepraat te hebben leek het haar leuk hem in het echt te ontmoeten. Ze praatte makkelijk met hem, hij was geestig en leek een diepgaand karakter te hebben. Ze besloten af te spreken in Arnhem. Hij woonde in Zutphen, maar is een geboren Amsterdammer. Ze hadden afgesproken rond een uur of zeven. Zij was die dag vrij en kwam er weer eens achter dat ze het helemaal niet trekt om aan het einde van de dag iets te hebben om naar uit te kijken. Rond twee uur had ze haar huishouden gedaan, was ze gedoucht, aangekleed en opgemaakt, had ze gegeten en wist ze niet wat ze nu zou moeten doen om de tijd te doden zonder zenuwachtig te worden. Ze draaide een klein jointje, zette muziek aan en ging op in haar eigen bubbel. Na het ene jointje volgde er nog een. Op een gegeven moment was het zes uur en begon ze lichtelijk te zweten van adrenaline. Het uur duurde lang maar uiteindelijk hoorde ze de bel gaan. 'Oke, jij kan dit!' zei ze tegen zichzelf en ze stond op om naar de deur te lopen. In de hoge spiegel in haar gang keek ze nog even snel naar zichzelf om te checken of er niks geks was aan haar uiterlijk wat ze mogelijk had gemist in de afgelopen vijf uur van wachten en niksen. Ze opende de deur en daar stond hij. Een lach van oor tot oor, dezelfde lieve pretoogjes als op de foto. Hij zag er een tikkeltje zenuwachtig uit, lichtelijk hyper in zijn houding. Ze voelde zich meteen op haar gemak bij hem. Ze stelden zich aan elkaar voor. 'Zullen we anders even hier bij mij landen met een biertje?' vroeg ze aan hem. Dat leek hem een goed idee. Ze pakte een biertje uit de koelkast en stak een sigaret op. Hij draaide een sjekkie. Aantrekkelijk, vond ze. Na wat geklets besloten ze naar een café te gaan. Daar begonnen de gesprekken al wat diepgaander te worden. Ze hadden het over het verlies van zijn opa en een bijzondere ontmoeting die hij daarna had met een kraai, zijn opa's lievelingsdier, waardoor hij ging geloven in meer tussen hemel en aarde. Ze hadden het over muziek en hun jeugd en tussendoor glipten ze naar buiten om samen te roken en naar mensen te kijken. Daarna wilden ze door naar een andere pub, maar ze hadden ook een beetje trek gekregen. Ze nam hem mee naar een uitstekende falafeltent en daar aten ze, naast elkaar, voor het raam dat uitkeek op straat, een falafelwrap. Haar wrap viel uit elkaar, de saus morste op haar vingers en haren en ze geneerde zich licht, waar ze om moest giechelen. Hij vond het een grappig, aandoenlijk tafereel en moest ook lachen. Ze staken elkaar aan met hun gelach en belandden in een lachbui, terwijl ze ondertussen onhandig probeerden hun wrap op te eten. Dat moment, daar in die falafeltent, was voor haar - en later bleek ook voor hem - een bevestiging dat ze echt een hele leuke klik hadden met elkaar. Ze gingen nog naar de Irish Pub en daarna naar een ander café. Daar kwam zij een goede vriendin tegen, ook op date. Met z'n vieren kletsten ze wat en het was een gezellige toevoeging om hem erbij te hebben, merkte ze op. Er was een hond aanwezig in het café en het was overduidelijk dat hij een hondenmens was, door de manier waarop hij aandacht schonk aan het beestje. Het werd al laat en de date van haar vriendin was vrij intens, iets wat ze allebei hadden opgemerkt en niet hoefden uit te spreken naar elkaar, dus ze besloten - organisch afgestemd op elkaar - naar haar huis te lopen, met een tussenstop bij de coffeeshop. Thuis draaide ze een jointje en die rookten ze samen op. Hij keek op zijn horloge, 'Ik zie dat ik zo de laatste trein moet gaan pakken.' Even dacht ze, zal ik hem hier laten slapen? Maar iets aan dat idee vond ze te makkelijk, niet romantisch genoeg, te toegeeflijk. Eerlijk gezegd vond ze het ook een beetje een spannend idee. Ze kende hem pas een paar uur. 'Ah, is het al zo laat ja?!' Zonder iets te hoeven zeggen stonden ze beiden op, knuffelden elkaar gedag en in de trein appte hij haar over het boek dat hij aan het lezen was. Ze had een voldaan gevoel overgehouden aan de date. Enthousiast zelfs. Ze had het echt heel leuk gehad. 

Op haar blog schreef ze er achteraf het volgende over. 

'23 januari 2026

Ik ben nu bijna een jaar vrijgezel. Dat jaar heb ik goed benut om te landen in mezelf, tijd te nemen voor zelfontplooiing en verwerking van een lange relatie. Ik vind het belangrijk om daar de tijd voor te nemen en ik vind een jaar nog niet eens zo lang eigenlijk. Maar, toch voelde ik: ik ben er klaar voor om lekker te gaan daten en mezelf weer open te stellen. Zonder doel of verwachting, vooral om het weer te ervaren en over mezelf te leren. Hoe vind ik het om me weer open te stellen naar een ander? Voel ik mijn grenzen goed aan? Hoe ga ik om met intimiteit bij een nieuw iemand? Hoe open kan ik zijn als ik de ander nog amper ken? Het leek me onwijs interessant om dat bij mezelf te ontdekken. En ik wil dit jaar graag meer plezier verwelkomen. Lachen, kletsen en dansen met nieuwe mensen. 

Zodoende heb ik gister een eerste date gehad met iemand. En wat vond ik het leuk! Ik heb er echt van genoten om iemand helemaal opnieuw te leren kennen. Er is zoveel wat je kan ontdekken over iemand. En ik vond het ook echt leuk om over mezelf te delen. Al met al deed de ervaring me heel goed. Het gaf me zelfvertrouwen en plezier. 

Ik vond het ook interessant om bij mezelf op te merken hoe ik ben gegroeid in het uiten van mezelf. Ik zou vroeger vooral over mezelf hebben gedeeld aan de hand van de vragen die aan me worden gesteld. Maar, ik merk dat ik nu veel sneller over mezelf deel, ook als iemand geen specifieke vraag stelt over hetgeen dat ik wil delen. Of als de ander een bepaalde vraag niet terug stelt en ik daar wel iets over wil delen, dan doe ik dat gewoon. Ik laat wat ik wil zeggen niet meer afhangen van de ander. Het voelt alsof ik daar veel meer de regie in pak tegenwoordig. En dat voelt goed. 

Ik ben heel benieuwd hoe het verder zal zijn als we elkaar nog een keer zien. Ik denk dat een tweede keer nog weer een stuk relaxter is, omdat de eerste zenuwen niet meer zo meespelen. Ik sta er in ieder geval heel open en luchtig in. Ik merkte ook dat ik echt even tijd nodig had na de date om te verwerken wat we allemaal hebben besproken. Zeven uur aan gespreksstof wat ik moet integreren in het beeld dat ik van iemand heb. En inchecken bij mijn gevoel: hoe heb ik me gevoeld? Veilig? Op mijn gemak? Gespannen? Open? In mijn lichaam of in mijn hoofd? Achteraf heb ik daar echt de tijd voor genomen en kwam ik erachter: ik heb me enorm op mijn gemak gevoeld. Dat kan zijn omdat ik van hem de energie terug kreeg die ik zelf uitdraag. Maar, ik heb het gevoel dat hij ook oprecht een fijn mens is die open en positief in de wereld staat. Dus wat dat betreft matchen we zeker. En hij heeft een knap voorkomen, vind ik, prachtige ogen. Ik merk wel dat ik het lastig vind om te zeggen of ik echt meteen een enorme aantrekkingskracht voelde. Dat moet bij mij vaak getriggerd worden door een diepere band die je opbouwt of door de juiste soort aanraking. We hebben elkaar niet echt aangeraakt tijdens deze date, dus dat gevoel is daardoor niet echt door me heen gekomen. Maar, ik weet van mezelf, dat kan er zo ineens zijn en er hoeft maar een juiste blik of aanraking te zijn en dan kan ik dat wel helemaal voelen. Dat is iets wat - denk ik - juist moet groeien bij mij. Daar ga ik de komende tijd achter komen, of dat inderdaad zo is. Het belangrijkste vind ik emotionele veiligheid, goede energie en een lieve glimlach, wat dat betreft zat hij helemaal goed! 

Oh ja, de nacht na de date heb ik wel heel intens en intiem over hem gedroomd. I guess that was my obsessive nature coming through. We waren best wel touchy en lovey-dovey, dus dat was wel grappig in contrast tot de echte date. Ik denk dat mijn onderbewuste het dus op zich wel voor me ziet met deze persoon, een intieme/romantische klik. To be continued.'

Na een week of twee - hij was tussendoor ziek geworden waardoor het eerder niet lukte - spraken ze weer af. Dit keer ging ze naar Zutphen. Een plek waar ze nog nooit was geweest. Het was winter, dus het was al donker toen ze rond een uur of zeven aankwam op het station. Ze was veel te vroeg, zoals altijd, dus ze liep nog een rondje door de stille stad. Ze belde haar vriendin Elze om een peptalk uit te lokken, wat lukte en haar goed deed, en stond om stipt zeven uur voor zijn deur, zo punctueel als ze is. Ze zouden samen gaan koken. Hij had een leuk appartement, vrij groot ook. Er lag een groot, lichtblauw, Perzisch kleed in de woonkamer. Daarop stond in de hoek van zijn woonkamer, naast de ramen, een grote hoekbank. De grootste hoekbank die ze ooit had gezien. Op het kleed stond een lage, grote, donkerblauwe salontafel met kraanvogels erop afgebeeld in Japanse stijl. Hij had muziek aanstaan en er brandde een kaarsje. Ze voelde zich op haar gemak, dat viel haar gelijk op. Ze kookten samen, wat heel organisch aanvoelden, het eten was heerlijk, ze dronken een wijntje en rookten tussendoor, zittend op zijn keukeneiland, sigaretjes. Ze was helemaal in het moment, waardoor ze vergat op de tijd te letten. Hij zei op een gegeven moment dat hij haar niet weg wilde hebben, maar dat de laatste trein wel bijna zou vertrekken. 'Oh shit, ik zit helemaal niet op de letten.' zei ze. 'Geeft niet, als je wil mag je ook hier slapen, wat je wil.' zei hij lief. Overdonderd, met het gevoel van lichte haast door het idee van de laatste trein, zei ze dat dat niet zo handig was vanwege haar plannen de volgende dag. Een leugentje om bestwil, maar ze wilde hem nog even laten wachten op een logeerpartijtje. De spanning opbouwen. Hij liep met haar mee naar het station, wat ze galant vond en opnieuw knuffelden ze elkaar gedag. 

Voor hun derde date zocht hij haar weer op in Arnhem. Ze kookten weer, dit keer in haar kleine keuken. Ze had een houtblok in de vuurton in haar kleine stadstuin aangestoken en daaromheen rookten ze tussendoor sigaretjes. Het was heel gezellig en hij zei dat hij er wel aan kon wennen, dat samen koken en de avonden spenderen. Op een gegeven moment was het alweer laat, de laatste trein zou binnenkort vertrekken. Maar dit keer voelde ze dat ze echt nog niet wilde dat de avond zou eindigen. 'Je mag hier logeren, als je wil', zei ze, meer op verlegen toon dan uitdagend. 'Dat is lief, laten we even kijken, ik moet zeggen dat de avond van mij nog niet hoeft te eindigen', antwoordde hij. Ze draaide nog een jointje en het bleef gezellig. Zo gezellig dat de laatste trein inmiddels allang was vertrokken. Het was duidelijk, zonder het er nog een keer over te hebben, dat hij zou blijven slapen. Ze werd moe en gaf aan dat ze wel zin had om lekker te gaan liggen. Ze poetsten hun tanden, giechelden, ze gaf hem een slaapshirt en ze klommen omhoog haar vide op. Daar lagen ze naast elkaar, hun lijven warm, onwennig. Het was voor hem al een jaar geleden dat hij had gedatet of een relatie had gehad, voor haar ook. Ze kon merken dat ze allebei wat zenuwachtig waren, maar wel op hun gemak. Ze knuffelden elkaar en ze merkte hoe veilig ze zich voelde in zijn armen. Hij was langer dan zij, iets wat ze al lang niet had gehad, een langer persoon naast zich. Ze is zelf een lange vrouw, 1 meter 84, dus het voelde fijn om zich eindelijk wat kleiner te voelen naast iemand, geborgen. Zijn vingers streelden teder over haar armen, haar rug. Zijn aanrakingen waren liefdevol, precies goed. Op een gegeven moment vroeg hij of hij haar mocht kussen. Toen ze eenmaal hun eerste kus hadden gedeeld, hebben ze de uren daarna alleen maar gezoend, elkaar gestreeld, elkaars lichaam ontdekt. Hij maakte iets in haar los, een soort tantrische staat van zijn. Ze sliepen maar een uur of drie uiteindelijk. Die ochtend vroeg hij wanneer hij haar weer zou zien. Om geen specifieke reden zei ze dat ze daarvoor in haar agenda moest kijken, omdat ze vrij druk was. Die dag op werk dacht ze terug aan hem, zijn vingers, zijn lippen. Hoe hij haar streelde, hoe ze zich veilig voelde in zijn nabijheid. Ze ontwikkelde gevoelens voor hem. Die had ze al, door hun eerdere dates, maar nu ook lichamelijke gevoelens. Verlangens zelfs. Ze keek ernaar uit weer door hem vastgehouden en gestreeld te worden. 

Twee dagen later zagen ze elkaar weer. Ze ging weer naar hem toe, ze wisselden elkaar telkens af. Ze waren allebei lekker lui na een dag werken en weinig slaap die paar dagen ervoor, dus ze hadden allebei zin in een relaxte avond. Hij ging boodschappen halen terwijl zij kon douchen. Toen kookten ze weer samen, wijntje erbij, muziek aan, koken, zoenen, even een sigaretje tussendoor, zittend op zijn kookeiland. Ze aten de verrukkelijke pasta op op zijn grote hoekbank. Ze had kort daarvoor 'A Complete Unknown' gekeken en hij nog niet. Ze wist dat Bob Dylan één van zijn favoriete zangers is, dus het leek haar leuk de film nog een keer te kijken, met hem samen. Zo gezegd, zo gedaan. Knuffelend startten ze de film en hij genoot van dezelfde dingen als zij. Hij lachte om dezelfde scenes. Hij genoot van de nummers die erin voorkwamen. Tussendoor raakte ze afgeleid door te zoenen en elkaar aan te kijken zonder ook maar iets te hoeven zeggen. Ze voelde zich wederom zo onwijs op haar gemak bij hem. Zo vertrouwd. Alsof ze hem al langer kende. Alsof ze elkaar terug hadden gevonden, zonder door te hebben gehad dat ze iets misten. Al zoenend maakten ze hun weg naar zijn bed. Daar hebben ze nog uren gespendeerd als verliefde tieners. Dat gevoel had ze zo lang niet meer ervaren. Uiteindelijk vielen ze in slaap en toen werden ze vroeg wakker door zijn wekker die hij vergeten was uit te zetten. Dat zorgde er wel voor dat ze nog wat uurtjes de tijd hadden om weer intiem te zijn. Daarna douchten ze samen, dronken een koffie en liepen ze samen naar het station om allebei naar werk te gaan. Hij zwaaide haar tot het laatste moment uit. Het was echt een perfecte avond. Dat sprak ze ook naar hem uit en hij had dat gevoel ook. Alles klopt gewoon ofzo. Zij kan zichzelf zijn, hij kan zichzelf zijn, daarin zit al zoveel intimiteit. Ze zijn soms echt kinderen samen en dat vindt ze zo leuk. Onbezonnen zichzelf, niet nadenkend over hoe iets overkomt. Gewoon 'zijn'. 

Op haar blog schreef ze die werkdag:

'Ik merk wel dat heel veel identiteitslagen aanraakt om met iemand te daten en te denken van fuck, ik vind jou echt leuk en ik zie het leven echt wel voor me met jou. Het is gek, want ik had ook wel een bepaald beeld over mijn leven en over mijn toekomst geschetst waarin ik een vrije vrouw ben (en blijf), waarin ik af en toe een lover heb, waarin ik vooral mijn eigen ding kan doen en niet teveel hoef af te stemmen met een partner. Een leven waarin ik vooral de focus heb op mezelf en op mijn vrienden en op mijn passies. En nu denk ik ineens, maar ik wil jou juist een plekje in mijn leven geven als dit zo leuk blijft, daar kijk ik ook wel weer naar uit. De vraag is dan: hoe dan en hoe houd ik die balans gezond en fijn en hoe verlies ik mezelf niet in een relatie en behoud ik ook mijn eigenheid? Het is echt een fase van weer opnieuw mezelf ontdekken en leren kennen en echt aanvoelen van: oké, maar wat willen we en wat wil ik met deze connectie specifiek? Ik zie vooral gewoon heel veel leuke, nieuwe ervaringen voor me. Samen kamperen. Samen naar een festival. Samen naar concerten. Samen de natuur in. Samen op vakantie. Samen muziek luisteren. Samen dansen. En daarnaast ook ons eigen leventje, onze eigen vrienden en familie.'

________________________________________________

De maanden die daarop volgden zagen er ongeveer zo uit. 

23 februari 2026

Ze kijken elkaar aan. Ze ziet hem niet alleen kijken, ze voelt hem kijken. Ze voelt hoe hij haar in haar puurste vorm ziet. Hoe hij haar tot hem neemt. Hoe hij haar bewondert, niet weg kijkt. Ze kijkt ook naar hem. Haar hart verzacht wanneer ze dat doet. Ze merkt dat ze diep ademhaalt, haar lichaam ontspant, wanneer ze in elkaars ogen kijken. Geen zenuwachtig gedoe, maar een gegrond en gesterkt gevoel. Zelfs wanneer ze aan het eten zijn, kunnen ze niet stoppen met naar elkaar kijken. Het is een soort herkenbaar gevoel om in zijn ogen te kijken, terwijl ze tegelijkertijd voelt dat ze hem met elke blik nog beter leert kennen. Een bekend en onbekend gevoel tegelijkertijd. Hij raakt haar. Door zijn blik, zijn aanrakingen. Zo zacht en teder, alsof hij het meest kostbare bezit op aarde in zijn handen heeft. Hij complimenteert haar en ze voelt hoe ze van zelfverzekerde vrouw verandert naar een klein meisje. Naar de jongere versie van zichzelf, die geen veilige, diepgaande intimiteit leerde kennen. Die dat in zichzelf is gaan zoeken en dat ook vond. Maar, die nu ervaart hoe mooi het is om dit echt terug te krijgen van een ander. Dit te delen. Ze voelt dat ze van hem begint te houden. Omdat er zoveel is in zijn karakter om lief te hebben. Niet alleen omdat hij lief voor haar is en haar waardeert. Omdat zij hem ook echt waardeert. Hij is zo'n mooie, gelaagde, grappige, liefdevolle, kinderlijke ziel. Zo verwonderd door dezelfde dingen als zij. Zo open en ontvankelijk voor de schoonheden van het leven en het vinden van geluk in kleine dingen. Zo assertief, zo eerlijk, zo zonder schaamte. Hij bezit heel veel mooie eigenschappen en ze hoopt dat ze er nog een poos van mag genieten. Op de een of andere manier zorgt hij ervoor dat ze telkens terugkomt in de aanwezigheid van het nu. Misschien is het zijn energie, is het hoe ze op hem reageert, ze weet het niet. Maar, telkens als ze afdwaalt naar haar hoofd, komt ze weer terug naar haar ogen, naar het nu, naar het moment, naar hem. 

____________________________________________

Het is inmiddels Paasweekend. Al een paar weken daarvoor had hij aan haar gevraagd of ze dat weekend kon vrijhouden. Hij wilde wat plannen. Maar al te graag hield ze die dagen vrij en ze merkte iets op bij zichzelf. Namelijk, hoe zeer ze genoot van het idee dat iemand bezig was met een verrassing voor haar. Dat iemand iets aan het bedenken was, met de intentie om het haar naar de zin te maken. Ze heeft dat in haar leven nog nooit ervaren. In haar vorige relatie, was zij de kartrekker geweest voor het plezier. Zij nam het initiatief om nachtjes weg te regelen, om magie toe te voegen aan het alledaagse. Nooit in al die jaren zei de ander: 'I got it, ik ga wat regelen', of beter nog: 'ik heb wat geregeld'. Ze had niet eens het idee dat ze daarin iets tekort kwam, erger nog: ze stond er niet eens echt bij stil dat dit stukje bestond. Ze kon het niet missen, want ze had het niet ervaren. Ze had zich neergelegd bij het idee dat ze altijd degene zou zijn die meer van de ander zou houden, die de relatie leuk zou moeten maken, die dingen zou plannen. Dus, toen hij een verrassing voor haar in petto had, voelde ze zich zo gezien, zo geliefd en gewaardeerd. Ze gaf zich totaal over aan het verrassingselement. Ze had weinig gespeculeerd over wat ze zouden gaan doen. Ze wilde er ook echt open in gaan, ontvankelijk voor het onwetende en het loslaten van controle. Wat genoot ze daarvan, merkte ze. Wat is het fijn om in overgave te leven, om te ontvangen, jezelf over te geven aan een ander. Al zou ze dat niet bij iedereen kunnen, maar bij hem zeker. Ze zouden zaterdagavond vertrekken, na haar werk. Overdag was haar bazin er ook eventjes. Ze kletsten en lachten. Ze is heel betrokken in het liefdesleven van haar werknemers, dus ze smulde ervan om mee te fantaseren over wat ze zouden gaan doen. Haar bazin vroeg haar wat ze leuk zou vinden. Ze zei tegen haar dat ze stiekem hoopte op een plek in de natuur en een lange wandeling. Ze kreeg precies wat ze verlangde. 

Na werk haalde ze haar rugzak thuis op en toen stapte ze op de fiets naar het station. Het duurt een minuut of twintig om bij hem te komen. Ze spraken af bij hem thuis, want de trein die ze moesten hebben, ging pas 40 minuten nadat ze aan kwam. Ze rookten een sigaret, knuffelden elkaar en zorgden dat ze alles bij elkaar hadden gepakt om hun weekend tegemoet te gaan. Ze keek expres niet in welke trein ze stapten, ze wilde zich helemaal laten verrassen. De reis duurde niet lang, ze zaten maar 20 minuten in de trein met een overstap van ook weer 20 minuten. Precies genoeg tijd om even in de zon een sigaretje te roken samen. Uiteindelijk kwamen ze aan bij het eindstation van hun reis: Station Holten. De naam Holten zei haar wel wat, maar ze dacht niet dat ze er ooit (bewust) was geweest. Ze zag in ieder geval meteen veel weiland vanaf het station. Ze moesten vanaf het station een halfuur lopen en onderweg zouden ze boodschappen halen. Hij had bedacht om nasi te maken. Altijd lekker. Zij zou boodschappen verzamelen voor hun ontbijt. Ze vulden hun mandje, rekenden af en vulden twee rugzakken met hun aankopen. Als een ware hiker hing hij de ene rugzak om zijn buik, zodat hij nu niet alleen van achter uitstak, maar ook van voren. Precies in balans. Ze vervolgden hun weg naar de bestemming. Onderweg kwam ter sprake dat hij een paar maandjes in Holten had gewoond ooit. Ze is snel gefascineerd en wil dan alles weten, dus ze vroeg waarom en waar hij dan had gewoond. Toen kwam de aap uit de mouw: zijn ouders hebben hier een vakantiehuisje. 'Ahaaaaa', zei ze en ze grijnsde naar hem. 'Dus daar gaan we naar toe'. Na een halfuur lopen kwamen ze aan bij een weg met rechts ervan allemaal laantjes naar vakantiewoningen. Hoge bomen, gefluit van vogels en eekhoorns in hun natuurlijke habitat. De omgeving enthousiasmeerde haar. Dit is precies waar ze naar verlangde: natuur. Bos, bomen, bladeren, vogels, stilte, zon, kampvuur. Ze volgde hem door het poortje naar het huisje. Via een klein weggetje door de voortuin kwamen ze aan bij het schattige huisje. Omringd door tuin en voorzien van een overdekt stuk waar je buiten kan zitten als het regent. Het huisje heeft precies wat je nodig hebt: een grote woonkamer, een keuken met oven en vaatwasser, twee slaapkamers, een washok, een badkamer en een kacheltje. Overal zag ze attributen met eekhoorns; schilderijtjes, onderzetters, kaarsen. Aan het eind van ons weekend hebben ze ze geteld, er waren maar liefst 50 eekhoorns te vinden in het huisje. Ze zetten muziek aan, draaide een jointje, schonken een glas wijn in en zetten het vuur aan. Ze proosten op dit weekend en elkaar en begonnen hun avond. Met hem zijn betekent voor haar haar hoofd uit zetten, zich overgeven aan het moment, genieten van elkaar, tot rust komen. Het was een perfecte avond. 

De dag erna hebben ze zo'n achttien kilometer gewandeld door een natuurgebied. In de avond legden ze het matras in de woonkamer, voor de kachel. Ze kriebelden elkaar, luisterden naar muziek en kwamen in een soort trance terecht waarna ze zachtjes in slaap vielen. Op hun laatste dag hebben ze in de heerlijke tuin hun boeken uitgelezen in de hangmat, in de zon gebrunched en het huisje weer netjes opgeruimd onder het genot van muziek en het nodige gedans. Het was een perfect weekend. Ze voelde zich herboren, ontspannen, verliefd, blij, uitgerust en voldaan. Ze hoefde nergens aan te denken. Hij had wijn mee, een kleedje, hij bekeek welke route ze gingen wandelen, hij dacht na over wat ze zouden eten. Ze had haar hersens niet eens mee hoeven nemen. Hij is voor haar een ware verademing. Het bewijs dat het ook anders kan, dat je wel iemand naast je kan hebben die ook initiatief neemt, die dingen regelt, die passie en levenslust heeft. Tuurlijk wist ze wel dat dit soort mannen er waren, ze was er zelf alleen nog geen tegengekomen en betwijfelde of ze dat zou doen. Ze is zelfstandig, assertief en een regelaar. Maar, ze is ook een vrouw die graag vertraagt, verzacht en in overgave leeft. Met hem kan ze beiden zijn. Ze versterken elkaar. 

_____________________________________________

7 april 2026 

Ik hou van jou. Ze voelt de woorden door haar hele lichaam, maar ze zegt ze niet. Al vaker voelde ze die woorden door zich heen komen. Wanneer ze in elkaars armen liggen, wanneer ze in zijn ogen kijkt, wanneer hij aan het koken en dansen is tegelijkertijd. Wat is het toch met die woorden en de lading ervan? Je wil er niet te vroeg mee zijn, maar ook niet te laat. Je wil iemand niet afschrikken. Alhoewel, hoe kan je schrikken van de mooiste woorden die er bestaan? Toch is ze daar soms bang voor. Dat haar intense 'houden van' overweldigend kan zijn voor de ander (en misschien ook wel voor zichzelf > ga ik er spijt van krijgen?). Maar, ze had zich voorgenomen zichzelf niet in te houden in nieuwe connecties, in de liefde. Toch heeft ze dat gedaan. Gister avond op de bank en later in bed voelde ze de woorden in zich opkomen. Ze wilde ze zeggen. Ze wilde ze eruit floepen. Ze zou de eerste zijn van hen twee die het zou zeggen. Is dat wat haar tegen houdt? Wil ze er zeker van zijn dat de ander het ook zo voelt, voordat ze zich openstelt op die manier? Of wilde ze wachten tot een specialer moment? En wanneer hou je van iemand en wanneer begin je van iemand te houden? Is ze al helemaal daar dat ze kan zeggen 'ik hou van jou', of moet ze zeggen 'ik begin van jou te houden'. Het is immers een proces. Een proces waarin je iemand steeds meer waardeert, steeds beter ziet, puurder. Het begint met iemand leuk en interessant vinden. En wanneer wordt het houden van? Dat zal voor iedereen anders zijn. Voor haar begon het toen ze dacht, 'ik hou van de manier waarop hij naar dingen kijkt, naar het leven. Ik hou van de manier waarop hij net zo van muziek geniet als ik. Ik hou van hoe hij de natuur net zo waardeert als ik. Ik hou van de manier waarop hij kookt en danst. Ik hou van zijn speelsheid. Ik hou van zijn knuffels. Ik hou van hoe hij naar me kijkt. Ik hou van zijn manier van doen. Ik hou van hoe hij denkt over dingen. Van zijn lach'. Al die losse facetten van zijn zijn, maken dat ze van hem begint te houden. Elke keer als ze met hem is geweest, wordt het moeilijker om afscheid van hem te nemen. Omdat het telkens fijner wordt samen. Omdat ze steeds meer van hem begin te houden. Liefde kan pas komen na vertrouwen, voor haar althans. Ze vertrouwde hem al snel. Er was geen reden hem te wantrouwen. Geen signalen die zeiden: wees op je hoede. En ze draagt hem mee als ze niet samen zijn, in haar hart. Dat voelt als een overduidelijk teken dat ze iemand in haar hart heeft gesloten. Ze heeft een plekje voor hem gecreëerd in de tuinen van haar hart. Waar ze hem en hun connectie water geeft, ook als ze niet samen zijn. En telkens als ze elkaar zien groeit alles in die tuin. De tuin is inmiddels zelfs zo groot dat ze hem fysiek voelt groeien als ze hem knuffelt. Alsof haar borstkas openschiet van alle liefde die erdoorheen stroomt. Maar, het is niet alleen dat. Het is ook het feit dat ze zichzelf kan zijn. Ze zeg wat ze denkt (oké, op het 'ik hou van je' na dan) en ze kan haar kinderlijke zelf zijn bij hem. En tegelijkertijd kunnen ze gesprekken voeren die juist weer heel diep gaan. Die balans is precies wat ze zoekt en wat maakt dat ze iemand in haar hart durf te sluiten. Misschien is houden van ook een kwestie van durven. 

Vertrouwde stilte, zijn koesterende aanwezigheid, tedere aanrakingen, zijn aanstekelijke lach, ze kan er niks aan doen, ze begint er van te houden. Het wordt tijd dat ik dat tegen hem zeg, denkt ze. Is het niet het mooiste wat er is? Om van mensen te houden, van het leven. 

________________________________________________________

Het is 13 april. Ze liggen in het gras op een bult die uitkijkt over Arnhem. In Oosterbeek, een plek waar ze een specifieke verbinding mee voelt. De verbinding met haar voorouders, die in deze contreien hebben geleefd. Een bepaalde nostalgie. Ze hebben een prachtige wandeling gemaakt door de bossen van Oosterbeek en zijn nu neergeploft op dit grasveld. Alles klopt. De temperatuur is liefdevol warm en ze voelt een licht briesje. Ze hebben mooie gesprekken met elkaar en op een gegeven moment hebben ze het over de woorden 'ik hou van je'. Ondanks de weerstand die ze voelt, omdat hetgeen ze op het punt staat te doen kwetsbaar is, pakt ze haar telefoon. 'Ik heb hier deze week iets over geschreven en ik wil het graag aan je voorlezen', zegt ze. Ze leest het stuk voor dat ze op haar blog schreef over dat ze van hem begint te houden. Als ze klaar is met lezen, kijkt ze op, verlegen, en ziet dat hij met tranen in zijn ogen naar haar kijkt. Een van de tranen begint over zijn wang te rollen. 'Jeetje, zoiets moois heeft nog nooit iemand tegen me gezegd...', zegt hij. 'Wist je dat ik deze week heb opgezocht wanneer het normaal is om ik hou van je tegen iemand te zeggen? Ik voelde het ook, maar durfde het nog niet te zeggen...' Ze lacht, vooral intern, omdat ook zij het had gegoogeld, naar aanleiding van haar blogpost. Ze knuffelen elkaar en voorzichtig vraagt hij 'betekent dit dan dat we een relatie met elkaar aangaan?'. 'Dat denk ik wel', antwoordt ze. Verliefd gaan ze op hun rug liggen, naast elkaar, kijkend naar de blauwe lucht waar de zon in hun ooghoeken helder schijnt. Het is het begin van hun relatie, van een nieuw leven.

________________________________________________________________

Op 2 juni, een paar maanden later, schreef ze op haar blog:

'Ik weet niet waar ik moet beginnen. De laatste keer dat ik schreef was ik onderweg naar een weekend met schoonfamilie. We gingen een atelier route fietsen in de dorpjes rondom Geesteren. Op de elektrische fiets, met mijn partner en zijn ouders. Het was perfect weer, de kunst was prachtig en binnenkijken bij iedereens boerderij en tuin was een sprookje. Ik heb zoveel moois gezien! Dat weekend hebben we elke avond rond het kampvuur gezeten, met zijn ouders, met zijn broertje en zwager en vooral met z'n tweeën. We hebben gefantaseerd, gekletst, gedroomd en genoten van de open lucht vol sterren, de maan, het vuur en elkaar. Het was een weekend dat nogmaals bevestigde dat wij van dezelfde dingen genieten en dezelfde visie delen voor de toekomst. We snakken naar natuur, naar vrijheid, naar samenzijn. 

Kort daarna liet ik een spiraal plaatsen en ging ik revalideren aan 't Hofje in Elden, waar mijn opa en oma wonen. Ze zijn twee weken op vakantie en ik mag gebruik maken van hun fijne huisje en prachtige hoektuin met prieel. Mijn vriend had last van zijn rug en bleef thuis van werk, dus we konden samen als een oud, krakkemikkig stel revalideren in de tuin. Het was prachtig weer, dus we hebben twee dagen lang heerlijk genoten van de tuin en gewandeld in het bos in het dorp en in Meinerswijk, een van mijn favoriete plekken in Arnhem, allemaal op loopafstand van mijn opa en oma's huis. 

We hebben veel gepraat over samenwonen de afgelopen tijd. Ik heb daar zo mijn ervaring mee, hij minder. Wel met vrienden, maar niet met een partner. Ik juist wel met een partner. Ik had voor mezelf bedacht dat ik dat niet zo snel meer zou doen, dat ik een eigen plek zou willen behouden, koste wat het kost. Erg onrealistisch, vanwege de hoge prijzen, maar wel het beeld wat ik had als ideaalbeeld. Tot ik mijn vriend ontmoette en ervaarde hoe het is om een inspirerende, motiverende, actieve, leuke relatie te hebben met iemand die goed bij mij past en dezelfde visie heeft voor de toekomst. Ineens zag ik het wél weer voor me. Ik en m'n grote mond altijd... Ik schreef mijn ideaalbeeld gebaseerd op mijn vorige ervaringen, die me ervan weerhouden om groter te dromen. Om te durven dromen van een droompartner met wie ik wél een leven samen voor me zie. Zo beperkend, maar zo logisch ook. Je wil jezelf behoeden van fouten uit je verleden. Maar, iedereen, elke relatie, elke situatie is weer uniek. Niks is meer hetzelfde. 

We fantaseerden die avonden aan 't Hofje over een thuis samen, het liefst op een boot of een andere, unieke manier van wonen. Toen we, onder het prieel in de tuin, besloten om samen een thuis te zoeken, was de eerste woning die we tegenkwamen een woonboot in Zutphen, waar mijn vriend al woont en waar ik van ben gaan houden de afgelopen tijd. We besloten een bezichtiging in te plannen. Ik schreef een motivatiebrief voor de bezichtiging, die spreekt voor zich: 

'Graag nemen wij jullie mee in ons verhaal en ons enthousiasme voor jullie boot. Daarvoor kunnen we het beste meteen terug in de tijd duiken. Zie hier, kleine Ruurd op de boten van zijn familie en op zijn eigen woonboot: [foto collage]

Van jongs af aan omringd door water en boten geweest. Een gevoel van nostalgie en thuis dat je alleen op het water kan voelen. Het soort gevoel dat van een huis een thuis maakt: vertrouwd, herkenbaar, veilig, vrij. Het soort gevoel dat wij willen vinden in ons volgende avontuur. Beiden lopen we met de droom om op een woonboot te wonen. Voor Ruurd iets wat hij al eens heeft mogen meemaken. Voor Isabel iets dat zij altijd heeft gewild, maar waarvoor ze nog wachtte op de juiste partner om zo’n avontuur samen mee aan te gaan. En toen was daar Ruurd, haar piraat, haar kapitein, met alle kennis in pacht en hetzelfde enthousiasme voor een leven op het water. De avond dat wij besloten om samen een thuis te gaan zoeken, was dezelfde avond dat wij jullie boot tegenkwamen. Te mooi om waar te zijn? Daar willen we ons niet bij neerleggen. Het leven mag mooi zijn en als wij ergens voor gaan, gaan we er vol voor. De ochtend nadat we jullie boot tegenkwamen, is Ruurd gaan kijken bij de haven. En toen was daar ineens de eigenaresse, die zo gastvrij en verwelkomend was om hem binnen te laten. ‘Het is nog veel mooier in het echt’, rapporteerde hij later aan Isabel. ‘Ze hebben het zo onwijs gaaf gedaan met gerecycled materiaal van de boot en behoud van authenticiteit, ze hebben echt hun lief en leed in deze boot gestopt’, vertelde hij haar. We kunnen wel stellen dat hij op slag verliefd was. Maandag kan Isabel gaan kijken, maar de foto’s en Ruurds enthousiasme spreken voor zich: dit zou een perfect thuis kunnen worden voor ons. We zijn jong, fit, steken graag onze handen uit de mouwen en hebben onwijs veel zin in een mooie, nieuwe uitdaging: een passieproject om ons op te storten de komende jaren. We voelen heel veel voor het leven in een community, iets wat perfect aansluit bij een betrokken rol bij de haven en de werf. We houden van verbinding, creativiteit en de natuur. Wat zou het geweldig zijn als dit alles mag samenkomen in het leven op de boot. En wat voor één! Een boot met karakter, met zoveel prachtige details. Wij zien dat en waarderen dat. Dat zouden wij heel graag in stand willen houden. Hier heeft zoveel werk in gezeten. We beseffen dat een boot veel werk is, Ruurd heeft daar ervaring mee en dat is iets wat je goed moet beseffen voordat je hieraan begint. En, wij vinden het dubbel en dwars waard. Wij zijn graag actief en hebben samen genoeg vrije tijd die we in de boot kunnen stoppen. Graag zelfs! We fantaseren nu al over het schuren, lakken, verven en werken aan de boot, samen. Een unieke woning, waar je met je hele hart en passie aan mag werken, daar gaan onze handen van jeuken! En niet alleen die van ons. Onze beide families en vriendenkringen zitten vol met mensen die ons kunnen en willen helpen. Mensen die zelf op boten wonen of hebben gewoond, lassers, zeilers, noem het maar op. Samen hebben wij een geweldig netwerk aan mensen die ons willen helpen de boot in zo goed mogelijke staat te behouden. Wij vertrouwen erop dat jullie boot in hele goede handen is bij ons. We kunnen ons voorstellen dat jullie er met pijn in jullie hart afstand van doen. Weet dat we graag met jullie in contact zouden blijven, mochten wij de gelukkige eigenaren worden en mochten jullie daar behoefte aan hebben. Dit is een soort kind, dat begrijpen wij heel goed. Wat voor ons overig belangrijk is, is zorgen dat het schip kan blijven varen. We zouden graag op termijn er ook mee weg willen. We vinden het dus belangrijk dat de CBB-certificering ook behouden blijft! Verder lijkt het ons heel leuk om in Zutphen te blijven liggen en hier ook een actieve rol te vervullen bij de haven met museumdagen en onderhoud. We worden enthousiast van het idee om op die dagen mensen aan boord te ontvangen en een stukje tekst en uitleg te geven over het schip en haar geschiedenis. Dit zou het beste verjaardagscadeau aller tijden zijn voor Ruurd die 6 juni 27 wordt. Wie weet gaan we zijn nieuwe levensjaar wel in met geweldig nieuws. We kunnen alleen maar hopen en ons best doen jullie een gerust gevoel te geven over mogelijk nieuwe eigenaren die het stokje heel graag, met dankbaarheid, toewijding en passie, van jullie over zouden nemen. Eventuele meubels of spullen die jullie zouden willen laten staan, nemen we ook graag van jullie over! Het voelt alsof deze boot op ons pad heeft moeten komen. Wij zijn dromers die dromen ook graag werkelijkheid maken. Zeker wanneer iets écht goed en kloppend voelt. En zo voelt jullie boot. We hopen dat jullie een keuze maken die voor jullie ook goed en kloppend voelt. Daarbij wensen we jullie heel veel succes. Wie weet tot spreeks! Met enthousiaste groet.'

Gister hadden we de bezichtiging en hebben we een bod gedaan. Daarna moest ik terug naar Arnhem, maar 's avonds ging ik weer terug naar Zutphen, omdat ik de fysieke versie van onze brief, inclusief geplukte bloemetjes, nog in mijn tas had zitten in een mooie, rode envelop. We hadden wel een digitale versie meegestuurd met het bod, maar wilde toch ook een fysieke versie achterlaten. Die hebben we toen samen in de brievenbus gedaan en daarna hebben we nog heerlijk op een afgelegen strandje gezeten naast de haven. Kijkend naar de natuur, ons mogelijk nieuwe thuis. Spelend met stenen, hij die mij uitlegde hoe je stenen over het water kan gooien zodat ze door plonzen de verte in. Ik werd er steeds beter in. We keken naar de sterren, de voorbijvarende boten, de lichtjes achter de ramen van alle woningen om ons heen en naar elkaar: dit voelt goed. Dit voelt alsof het zo moet zijn. Dit voelt als thuis. Of deze woonboot het nou wordt of niet, één ding is zeker: ik ga de toekomst aan met hem en wij gaan iets super vets vinden om op of in te wonen. Ik heb er alle vertrouwen in. Ik ben zo dankbaar voor de plottwists die hij toevoegt aan mijn leven, aan ons leven. We verrijken elkaar op zoveel manieren. Er gaat een hoop veranderen en op de achtergrond spelen er ook allerlei processen van rouw en verandering waarin ik weer opnieuw mag leren schakelen en landen. Dag per dag ga ik het leven aan en dat bevalt me tot nu toe erg goed moet ik zeggen. Niks in het leven is zeker, behalve dat het veranderlijk is. Ik laat me meenemen in alle mogelijkheden, kansen, veranderingen en de liefde die het leven me geeft. 

In de tuin in Elden gebeuren er altijd magische dingen, op de een of andere manier. Dat is ook de tuin waar mijn vriendschap met Erynn begon. Een paar jaar geleden hebben we uren gepraat in die tuin en vormde we een connectie die uitbloeide tot een zielsverwantschap. Ook wij hebben deze week weer gelogeerd in Elden en zijn lekker naar Meinerswijk gegaan. Toen we vanaf de stad samen naar Elden fietste, was er net onweer voorspeld. We zouden het nèt redden, leek het. En ja hoor, eenmaal 't Hofje infietsend, begon het te druppelen. Binnen een paar minuten kwam het met bakken uit de hemel en hoorde we de eerste donder. Een avond met kaarslicht in het prieel stond op ons te wachten. We zetten Lana del Rey op en dompelde ons onder in de melancholische, woeste energie van haar muziek en het onweer. Toen het na een uur opklaarde, zijn we naar Meinerswijk gefietst. De wolken waren prachtig, nog nooit snapte ik zo goed als nu waarom er vroeger zoveel wolken werden geschilderd. Wat een vermaak. De laaghangende, snel bewegende wolken vormde een schouwspel waar ik mijn ogen niet vanaf kon houden. De lucht kleurde roze en liet ons weer landen in zachtheid. De weerspiegeling van de lucht in het water was een plaatje, mijn vingers gingen jeuken om te schilderen of tekenen, het was adembenemend. De natuur, zo dichtbij, altijd bereikbaar, is er altijd voor ons om naar terug te keren. Afgelopen week was voor mij de bevestiging dat ik het meest floreer als ik dichtbij de natuur ben. En dichtbij de mensen van wie ik houd. <3'

_____________________________________________________

Dat is in een notendop hoe het afgelopen halfjaar er voor haar uit heeft gezien. Een periode vol verandering, vol liefde, vol ontdekkingen. En het dan gek vinden dat ze inmiddels een beetje moe is. Het is vandaag 15 augustus. Het is droog, warm en er is extreem laag water door de droogte. Het einde van de zomer komt dichterbij en ze voelt hoe ze verlangt naar de herfst. Het seizoen van bijkomen en naar binnen keren, misschien wel haar favoriet. Al kan ze nooit kiezen tussen de lente en de herfst. 

Na werk gaat ze naar haar vaders boerderij voor een familie barbecue. Het gezelschap zal bestaan uit haar vader, stiefmoeder, opa, oma, zusje, schoonbroer en Ruurd. Het is lang geleden dat ze compleet, met alle aanhang, bij elkaar zijn geweest. Sterker nog, haar vriend heeft nog niet eens zo'n setting meegemaakt, waarbij iedereen er is. Het is een mooie dag, een beetje benauwd, maar niet meer zo snikheet als eerder die week. 

Haar opa en oma pikken haar en Ruurd op in Arnhem om vanaf daar met de auto naar Lathum te rijden, een dorp wat slecht te bereiken is met het openbaar vervoer. De autorit is gezellig, ze kletsen met elkaar en na een minuut of twintig slaan ze het weggetje af naar rechts waar je de dijk op rijdt waar haar vader woont. Hij is daar een jaar of zes geleden naartoe verhuisd. Haar stiefmoeder heeft paarden en ze wilde graag haar eigen stallen hebben en genoeg grond voor een buitenbak. Het huis waar ze wonen is niet perse zo groot als je bij een boerderij zou verwachten. Het is groot genoeg voor een gezin van vier, maar inmiddels woont niemand meer thuis en wonen ze er met zijn tweeën. Of nou ja, er is ook nog de hond, Clay, er zijn kippen en tot voor kort liepen er drie katten rond. Helaas zijn de katten er inmiddels niet meer, al zijn ze 16 geworden en hebben ze een heel goed leven gehad. Als ze aankomen op de boerderij, begint de zon door te komen. Ze schijnt prachtig over de velden rondom het huis. Het is een oase van rust. En tegelijkertijd ook van levendigheid. Terwijl ze daar met de hele familie genieten van het eten en de gezelligheid, komt er een paardenmeisje langs om de paarden van haar stiefmoeder te berijden en even later komt er een buurvrouw aanwaaien. De buurvrouw gaat met haar armen over het hek van de buitenbak hangen en kijkt hoe het meisje een van de paarden temt. Er is hier altijd wat te zien of iemand om mee te kletsen. Het is een kleine gemeenschap, hierzo aan de dijk. Ze voelt zich er altijd heel erg op haar gemak, al komt ze er te weinig, vind ze. Tijdens de barbecue kan ze het toch niet laten iedereen te observeren. Haar vader focust zich duidelijk op het eten. Hij verbrandt een paar keer zijn vingers aan een handvat van een pannetje, pas na de derde keer pakt hij - op haar aanraden - een theedoek om zijn hand mee te beschermen. 'Aan de kant, aan de kant', hoor je af en toe, als hij met een warm pannetje of eten ergens langs loopt. Ze zou hem niet gestrest noemen, maar ze kan wel merken dat hij wil dat alles goed gaat. Hij houdt van mensen om zich heen, haar vader. Een sociaal enig kind met ADHD. Altijd op zichzelf aangewezen geweest om contact te leggen met anderen, al vanaf jongs af aan. Dat was voor haar en haar zusje anders, zij hadden altijd elkaar. Op familiedagen, verjaardagen, buiten in de speeltuin, ze hoefden nooit alleen te zijn. Ze had dat heel fijn gevonden en vind het soms zielig dat haar vader dat vroeger niet had. Al is hij daardoor echt een sociale, extroverte man geworden, wat ook weer wat waard is. 

Hij heeft (te) veel vlees ingeslagen, pindasaus gemaakt, Turks brood op de lange tafel gelegd, biertjes koud gelegd in de koelkast, ook alcoholvrij voor de liefhebbers, voor de vegetariërs twee verschillende zalm recepten voorbereid, het ontbreekt hun aan niets. Dat heeft hij weer goed geregeld, haar vader, die het iedereen zo graag naar de zin maakt. De opper pleaser, de appel valt niet ver van de boom. En dan heb je haar opa. Een man die is gevormd in de schaduw van zijn tien jaar oudere broer die alles volgens hun ouders beter deed dan hij. Een man die nog steeds een enorme bewijsdrang met zich mee draagt en de nodige, onbesproken trauma's. Een man met een goed hart, dat durft ze wel te zeggen. Ze kan goed met hem praten en discussiëren, al weet ze inmiddels welke thema's ze onbesproken laat. Hij is namelijk erg ongenuanceerd en loopt snel mee in meningen van de rechtse politiek, waar zij zich niet in kan vinden. En dan haar oma. De vrouw met wie ze een uiterst bijzondere band heeft. Haar opa en oma pasten hun hele jeugd op haar en haar zusje. Haalden ze op van school, kookten voor ze, spendeerden de avonden met ze. Het zijn een soort tweede ouders, ze zijn heel close met elkaar. Voor haar oma heeft ze absoluut een zwak. Het is een vrouw die opgroeide in de tijd waar vrouwen niet werd geleerd te zwemmen, dat was voor mannen. Ze zorgde voor haar zieke moeder toen ze veel te jong was, groeide op met acht broers en zussen. Een hele lieve vrouw, maar onzeker gemaakt door het gebrek aan kansen op ontwikkeling. Het gaat de laatste tijd wat minder goed met haar hart, dat baart haar en haar zusje zorgen. Ze kunnen merken dat ze bezig is met het idee dat ze er volgend jaar misschien wel niet meer is. Al ziet ze er nog goed uit en is ze goed bij de tijd. Maar haar hart heeft het zwaar te verduren. Ze is snel gespannen, maakt zich om onnodige dingen zorgen en leeft veel in angst. Al is ze wel heel actief, zo maken haar opa en oma samen veel lange fietstochten, bezoeken ze allerlei steden met de trein en hebben ze een actieve sociale kring. Ze kan vanavond merken aan haar oma dat ze wat moe is, maar ze zal dat niet toegeven of laten blijken, want ze wil zo lang mogelijk met haar familie doorbrengen, al lijdt haar gezondheid er waarschijnlijk onder. Haar stiefmoeder is ook een interessante. Vroeger konden ze niet goed met elkaar opschieten. Haar stiefmoeder, Kim, heeft geen kinderen en wilde deze ook nooit. Dat merkte zij en haar zusje vroeger aan haar manier van omgang met hun. Ze hebben echt moeilijke tijden met elkaar meegemaakt, waarbij hun vader een beetje tussen hun in stond, de arme man. Gelukkig zijn ze nu allemaal ouder en kunnen ze inmiddels goed met haar opschieten, zowel zij als haar zusje. Kim is grappig, direct en nuchter. Ze heeft altijd geestige anekdotes over haar werk als politievrouw en ze is goed bij de tijd, waardoor ze ook bij politieke discussies haar stem laat horen. Je kan Kim er goed bij hebben in een gezelschap. Inmiddels is ze zelfs een beetje gek geworden op haar stiefmoeder, ook al zien ze elkaar helemaal niet vaak. Toen haar vader en stiefmoeder laatst voor het eerst op de boot kwamen waren ze razend enthousiast. Ze vond het aandoenlijk om dat te merken, ze leefden echt heel erg mee en benoemden vaak hoe bijzonder de plek was, een bepaald soort kinderlijke energie ging gepaard met hun enthousiasme. Kim heeft alle fases meegemaakt vanaf dat ze tien jaar oud was. De beschamende, puberale fase, haar gezicht vol plamuur met lange nepwimpers, daarna de fase waarin ze met jongens thuis begon af te spreken, toen de fase van uit huis gaan en volwassen worden. Inmiddels is Kim langer wél in haar leven dan niet. Ze is niet het meest verzorgende type, al bood ze iedereen wel koffie aan na de barbecue, wat ze dan weer heel lief vond, ook al stelt het niet veel voor. Haar zusje en schoonbroer zijn, net als zij en Ruurd, vooral aan het genieten van de hond, het eten, de muziek, sigaretjes tussendoor en mengen zich in de gesprekken die ze interesseren. Er valt haar niet iets specifieks op in hun gedrag. Op een gegeven moment merkt ze wel dat haar zusje, Nova, aan het inkakken is en oppert ze om naar huis te gaan, zodat haar zusje zich ook zo vrij voelt om af te taaien. Iets wat haar zusje uit zichzelf niet zo snel zou aangeven, aangezien ze meerijden met hun opa en oma en hen niet wil forceren eerder weg te gaan dan ze zouden willen. Is het normaal om zo bezig te zijn met andermans behoeften? vraagt ze zichzelf soms af. Ze vindt het fijn, om aan te voelen wat anderen willen en. waar het kan, daar op in te spelen. De kunst is om daarin je eigen behoeften niet voorbij te gaan natuurlijk. Het moet een balans zijn, zoals alles in het leven. 

______________________________________________________________________________

Na regen komt zonneschijn, zegt men, maar op dit moment hebben we regen nodig na de zonneschijn. En hoe. Het is extreem warm deze zomer en overal ter wereld zijn bosbranden. De wereld staat in de fik, de natuur laat van zich horen. Een aantal schepen op de haven is al verplaatst vanwege het lage water. Vandaag is ze hoopvol, want ze hoorde in de vroege morgen de regendruppels al zachtjes tikken op de dakramen van de boot. Eindelijk, dacht ze. Laat het maar flink losgaan, we hebben het nodig. De verstikkende warmte van de afgelopen tijd, het soort warmte wat je compleet uitput, maakt ruimte voor klamme, regenachtige dagen. Toen haar wekker vanochtend ging stond ze zonder moeite op, zin om in de stuurhut samen met Ruurd hun ochtend koffie te drinken. Ze trok haar zijden kimono aan en maakte voor zichzelf een cappuccino met havermelk en daarbovenop een snufje kaneel. Ruurd een zwarte koffie, zoals altijd. Verschil moet er wezen. Ze klimmen het trapje op naar de stuurhut. Het is koud en vochtig, de ramen zijn beslagen met condens. Door de ramen van de stuurhut zien ze links de andere schepen liggen en rechts de groene dijk, waarachter de IJssel ligt. In het water druppelt de regen zachtjes. Ze hoeven elkaar alleen maar aan te kijken en voelen beiden hoe dankbaar ze zijn voor dit soort momenten samen. Wat een leven, zo wakker worden, in alle rust, omringd door de natuur. Op dit soort momenten voelt ze zich haast schuldig over haar negatieve gevoelens richting werk. Wat maakt het allemaal ook uit, denkt ze dan. Ik heb het goed. Ik mag in mijn handjes knijpen voor het leven dat ik leid. Het is raar hoe dat soort gevoelens naast elkaar kunnen bestaan. Enerzijds een dankbaar gevoel, voor het hebben van een baan in deze maatschappij, anderzijds het verlangen naar meer, naar beter. Ze hoopt dan maar dat dat menselijk is, al die gevoelens door elkaar heen voelen en je soms schuldig voelen over je 'first world problems'. Want het is ook niet dat ze er niet mogen zijn omdat anderen het slechter hebben, vindt ze. Er zijn altijd mensen die het slechter hebben en altijd mensen die het beter hebben. Elk mens heeft simpelweg zijn, haar of diens eigen problemen en als je altijd alles maar relativeert - omdat je problemen wel meevallen ten opzichte van anderen - dan zou je nooit iets aan je problemen mogen doen. En zo kan het niet zijn, denkt ze, je mag dingen aanpakken die je anders wil, sterker nog, het voelt voor haar als een privilege dat ze de ruimte en vrijheid heeft om haar leven te kunnen veranderen. Die vrijheid moet ze dan maar ten volste benutten, juist omdat er zoveel mensen zijn die dat niet kunnen. Door er op die manier naar te kijken, voelt ze een intern vuurtje waar ze wat mee kan, een soort gezonde drijfveer in haar optiek. Ik zal mijn leven leiden, voluit, mijn vrijheid benutten, denkt ze. Onze voorouders hebben er immers zo hard voor gestreden.

Na de koffie vertrekt Ruurd naar werk via de deur van de stuurhut en zwaait haar gedag. Ze blijft naar hem zwaaien terwijl hij de steiger afloopt, de brug omhoog en uiteindelijk de dijk over fietst. Ze maakt zichzelf klaar, trekt een trui aan en vertrekt dan zelf ook naar werk. Eenmaal op werk aangekomen zet ze het stilleven weer klaar, de plant, de twee kaarsenhouders aan de muur. Dit keer steekt ze ook de kaarsjes aan. Een andere tijd is aangebroken, voelt ze. Tijd voor truien, kaarsjes en paraplu's, tijd om weer naar binnen te keren. Het is alsof ze weer tot leven komt, alsof de waas van de drukke periode is opgeheven. Ze wordt niet meer geleefd door verhuisafspraken, ze leeft nu zelf weer. Terwijl ze op de werkcomputer weer haar blog opent dwaalt ze af in haar gedachten. Ze moet denken aan hoe woorden onze wapens kunnen zijn en hoe belangrijk het is om bewust te praten, met een zuivere intentie. Iets wat ze soms heel goed kan, maar soms ook niet. Wanneer ze bijvoorbeeld heel erg op haar gemak is bij mensen, kan ze best een flapuit worden. Dan zegt ze zonder na te denken over haar woorden gewoon wat ze denkt en wat in haar opkomt. Iets wat ze aan zichzelf en anderen kan waarderen, maar waar je wel scherp op moet blijven. Woorden zijn zo krachtig en hebben zo'n lading en diepgaande betekenis. Iedereen kan er een eigen betekenis aan geven en ze vindt het belangrijk dat je overkomt zoals je bedoelt over te komen. En om over te komen zoals je wil, moet je bewust omgaan met je woorden. Het doet haar denken aan de NLP cursus die ze heeft gevolgd vorig jaar. Een driedaagse cursus waar op een gegeven moment 'nominalisaties' aan de orde kwamen. Er ging een hele wereld voor haar open. Nominalisaties zijn, in de context van NLP, werkwoorden of bijvoeglijk naamwoorden die tot een zelfstandig naamwoord worden gemaakt. Vaak worden dit dan woorden die vrij te interpreteren zijn en daardoor vaag zijn. Het zijn begrippen waarvan we al snel denken dat er een universele betekenis aan hangt, maar wat in feite helemaal niet zo is. Je moet er in ieder geval niet vanuit gaan. Neem bijvoorbeeld het woord vrijheid, wat komt van het werkwoord 'vrij' of 'vrij zijn'. Voor de een betekent dat iets anders dan voor de ander. Ze leerde je bij die cursus om nominalisaties uit te vragen. Wanneer je in gesprek bent met iemand en er komen bepaalde begrippen voorbij, om daar dan even bij stil te staan. Zo van 'en wat versta jij dan onder vrijheid, hoe ziet dat er voor jou uit?'. Zo voorkom je miscommunicatie. Tijdens die cursus kregen we hierover een opdracht in groepjes van drie. Een van de drie gaf de andere twee een zin. Daar ontstond iets interessants. In een groepje van slechts drie individuen, had iedereen een andere betekenis gegeven aan een breed, veelgebruikt begrip. De zin was iets in de trant van 'ik vind het belangrijk dat ik mij gezien en gehoord voel'. 'Horen' is eigenlijk een heel duidelijk werkwoord waarbij de een actief naar de ander luistert en de verteller dit opmerkt. Je 'gehoord voelen' kan er echter voor iedereen anders uitzien. Ze hadden het toen gehad over de vraag 'wanneer voel je je dan gehoord?', en daar kwamen hele andere dingen uit. De een voelde zich gehoord wanneer ze serieus genomen werd, de ander voelde zich gehoord als ze gewaardeerd werd. Het zag er voor iedereen anders uit. Die kennis heeft ze vanaf toen meegenomen in haar communicatie. En nog steeds vergt het alertheid om op je eigen woorden en die van een ander te blijven letten. Je wil wanneer je communiceert ook niet alleen maar over je woorden hoeven nadenken, je wil soms ook gewoon dat je woorden en gedachten vrij kunnen stromen. Maar niet te vrij, zoals bij haar soms het geval is. Zoals laatst. Toen waren er spontaan vrienden van Ruurd langs gekomen om de boot te bekijken. Een collega van Ruurd en zijn vriendin. Ze had hen nog nooit ontmoet. Voor Ruurd zijn ze een soort oom en tante. Ze zijn al in de veertig, hebben geen kinderen en zijn heerlijk jeugdig. Ze waren naar het strand gelopen en hadden daar met elkaar gekletst. Zij vooral met de vrouw, genaamd Jen en Ruurd vooral met zijn collega, Don. Op een gegeven moment hadden zij en Jen het over werk en ze vertelde dat ze laatst een sollicitatie had ingestuurd. Bij hetzelfde bedrijf waar Ruurd toevallig ook een leuke vacature heeft gezien, had ze gezegd. Niet wetende dat Don, de collega en vriend van Ruurd, nog helemaal niet wist dat hij naar vacatures aan het kijken was. Dat bleek toen op dat moment, toen hij er zichtbaar aangeslagen op reageerde. Ze kon wel door de grond zakken, ze had haar mond voorbij gepraat. Onbewust, onbedoeld. Dat heeft ze dus wel vaker. Ze is zelf zo een open boek en vertelt alles aan haar naasten over haar eigen leven. Steeds vaker komt ze erachter dat anderen veel meer gesloten zijn dan zij. Dat zijn dingen waar ze dan totaal niet over nadenkt in het moment zelf. Ze had zich ervoor verontschuldigd, achteraf, tegenover Ruurd. Hij had het niet erg gevonden en zei 'vroeg of laat moest ik het er toch over gaan hebben met hem'. Don had ook gezegd dat het belangrijkst is dat Ruurd iets doet waar hij gelukkig van wordt, die opmerking stemde haar enigszins gerust. 

Gelukkig is ze niet de enige in haar omgeving met de fantastische gave om je mond voorbij te praten. Het heeft haar en haar hartsvriendin Erynn ook al de nodige interessante situaties bezorgd. Als je Isabel wil kennen, dan zijn er drie andere vrouwen die je minstens moet kennen. De eerste is Erynn, haar hartsvriendin die ze een paar jaar geleden ontmoette via een gezamenlijke vriendengroep. De tweede is Nova, haar zusje. In de context van hun samenzijn begrijp je Isabel beter. Je snapt waar ze vandaan komt. En als derde is dat Elze, haar oudste hartsvriendin en steun en toeverlaat. Ze leerden elkaar kennen rond groep 8 en kwamen bij elkaar in de klas op de middelbare school. Ze kennen elkaar inmiddels al zo'n dertien jaar, de soort vriendschap waarvan je weet dat die voor altijd blijft. Ze studeerde allebei in Utrecht, waar Elze op een gegeven moment ook ging wonen, waardoor hun vriendschap een andere vorm aannam. Ze ging dan na school naar Elzes studentenhuis en bleef daar logeren, het samenzijn werd meer intentioneel omdat het sporadischer was. Elzes nieuwe vrienden werden ook haar vrienden. Ze kreeg een tweede leven in Utrecht, de 'Elze bubbel'. Elze woonde een lange tijd in dat studentenhuis, samen met een stuk of twaalf anderen. Een paar jaar geleden verruilde ze het ietwat viezige studentenhuis - waar ze folie over het gasfornuis plakten zodat ze het niet hoefden schoon te maken - voor een prachtig appartement wat ze deelde met Suus en inmiddels deelt met Kiki, een vriendin waar ze in dat studentenhuis al mee samenwoonde. Bijzonder hoe je allerlei fases met elkaar meemaakt. Van studenten die zichzelf aan het uitvogelen zijn tot jongvolwassen vrouwen. Elze liep laatst in haar eentje de Camino. En ze gaat nu op zoek naar een woongroep om naar toe te verhuizen. Ze worden volwassen. Ook al hebben ze beiden vaak zat geen idee waar ze heen willen bewegen. Maar, samen vogelen ze het altijd uit. Hetzelfde geldt voor haar en Erynn, ze zijn elkaars therapeut en zielsverwant. Erynn is een vriendin die ze leerde kennen toen ze al jongvolwassen was, iemand die je echt zelf uitkiest en je niet via school of je ouderlijk huis leert kennen. Hun ontmoeting voelde vanaf het begin heel speciaal en zo is hun band ook gebleken. Beiden voelden ze dat ze naar elkaar toe werden getrokken en vanaf het moment dat ze één op één afspraken waren ze zo goed als onafscheidelijk. In haar studio in de stad, waar ze twee jaar woonde, woonde Erynn een soort van bij haar in. Ze was er in ieder geval meerdere dagen en nachten per week. Ze leken wel een getrouwd stel, waar zij kwam, kwam Erynn en waar Erynn kwam, kwam zij. Ook hun vriendschap heeft nu een andere vorm aangenomen, sinds ze is gaan samenwonen. Het einde van een tijdperk vol plezier, vrijheid en avonden op het matras op de grond voor de tv. En waar het een af wordt gesloten, opent het ander. Nu hebben ze gesprekken op het strand achter de boot, blijft Erynn niet meer bij haar in bed logeren maar in haar eigen logeerkamertje op de boot. Verandering kan soms zo eng lijken, totdat het plaatsvindt en alles weer opnieuw op zijn plek mag vallen. De afstand - met name fysiek - die ze nu hebben in hun vriendschap, maakt ruimte voor hun individuele ontplooiing. Zo is Erynn nu bezig met het schrijven van een poëzie fotoboek en wil ze over twee jaar een wereldreis maken. En tot die tijd is er eigenlijk niet zoveel veranderd. Ze zijn nog steeds graag samen en ook met Erynn is het samenzijn nu meer intentioneel. Als het fundament van een vriendschap eenmaal is opgebouwd, dan ben je een rijk mens, want zo'n fundament valt niet zomaar weg. Al voelde het soms wel eens zo, in hun vriendschap. De eerste keer dat de een de ander had gekwetst, bijvoorbeeld. Dan voelde het alsof de wereld onder hun voeten wegviel en het nooit meer goed zou komen. Overdreven en kinderlijk om dat te denken, maar toch iets wat ze beiden wel eens mee hadden gemaakt met oudere vriendschappen. Ze kwamen er door elkaar achter dat conflict, confrontatie of zware emoties helemaal geen einde van een vriendschap hoeven te betekenen en kwamen altijd weer tot elkaar. Ze leerden samen om zich eerder uit te spreken tegenover elkaar en ook tegenover anderen. Hun vriendschap is een leerschool waarbij ze de rol van mentor afwisselen en steeds meer van en met elkaar leren. Er is een rode draad in al haar vriendschappen. Het zijn allemaal gevoelige, bewuste, dankbare mensen. Mensen die het leven als iets magisch zien. Die houden van plezier, liefde, avontuur en ontwikkeling. Deze drie vrouwen vormen haar kleine kring. Buiten die kleine kring is er nog een kring van vrouwen die in haar hart zitten, maar die ze minder frequent ziet. Vriendschappen die goed zitten, ongeacht hoelang je elkaar niet hebt gezien. Zo heb je Zoë en Mirte, ook een duo-package, net zoals zij en Erynn. Twee wijze, speelse, authentieke vrouwen waarmee ze diepgaande openbaringen heeft ervaren en waarmee ze tegelijkertijd kinds kan zijn zoals met geen ander. En er is Luca.

 Een vriendin die ze leerde kennen via de middelbare school, al kreeg hun vriendschap daarna pas écht vorm. Een vrije, excentrieke, creatieve ziel die vaak op reis is of verhuist naar willekeurige plekken of woongroepen. Iemand met wie ze uren kan praten, die haar fysieke aanraking tussen vriendinnen leerde omarmen en zeker één van de puurste mensen die ze kent. En er is Annemare, die Luca ook weer kent, want met z'n drieën werkte ze een tijd bij de Sissy-Boy. Daar had ze Annemare ontmoet en er ontstond een innige vriendschap. Die vormde zich in hun studententijd, waardoor ze samen veel naar de bieb gingen om aan school te werken, samen sportten en heel veel discussieerden over interessante thema's. In Annemare's leven gebeurde destijds een hoop heftige gebeurtenissen, waar ze haar dan doorheen sleepte en daardoor heeft hun vriendschap een bepaalde diepgaande laag, waardoor je weet dat je er voor altijd voor elkaar zal zijn. Hun vriendschap kwam even tot een pauze voor een aantal jaar, maar ze vonden elkaar weer terug, in een snelbus van de NS omdat allebei hun treinen uitvielen. Ineens stond daar Annemare, klaar om naast haar in de bus plaats te nemen. Ze had zich schuldig gevoeld tegenover Annemare en dacht voor hun ontmoeting in de snelbus vaak aan dat ze weer contact met haar wilde opnemen. Alleen wist ze niet goed hoe. De vriendschap was een beetje vaag geëindigd en ze had zich er nooit helemaal senang bij gevoeld. Schuldig, zelfs, en lullig. Dat had ze uitgesproken naar Annemare toen ze in de snelbus noodgedwongen, doch content met de situatie, drie kwartier naast elkaar zaten. Annemare had het inderdaad vervelend gevonden, maar niet zo vervelend dat het permanente schade had aangericht. Vanaf dat moment bouwden ze hun vriendschap weer op. Zo zie je maar, hun fundament was zorgvuldig en sterk opgebouwd. En de mensen opzoeken met wie ze een sterk fundament heeft opgebouwd, herinnert haar altijd weer aan wie ze in de kern is. 

Dat het fundament belangrijk is, mocht ze gister weer ervaren. Luca kwam haar bezoeken op de boot, het was jaren geleden dat ze voor het laatst met elkaar afspraken. Vanuit de deuropening zag ze Luca in de verte al aankomen. Ze droeg een rood sjaaltje om haar hoofd met daaronder haar bruine pixie cut. Ze had een crème blouse van de Sissy-Boy aan, die zijzelf toevallig ook heeft. Daar werkten zij en Luca samen, jaren geleden. Over de blouse had ze een zwart gilet aan, ze zag eruit als een stijlvolle piraat. Typisch Luca, om haar outfit aan te passen aan de omgeving die ze gaat bezoeken. Zij en Luca kwamen elkaar het afgelopen jaar af en toe tegen 'in het wild'; spontaan ergens in een park of op een markt, en zo kwamen ze weer met elkaar in contact. Zodra Luca in Nederland is, kruisen hun paden op magische wijze, alsof het lot wil dat ze weer bij elkaar komen. De afgelopen jaren was Luca veel op reis, waardoor ze elkaar niet echt meer spraken, maar wel vanaf een afstandje in liefde naar elkaars levens keken. En gister was het dan zover, ze spraken eindelijk weer af en daar kwam Luca aangelopen op de steiger. Zodra Luca dichterbij kwam begon ze vrolijk haar kant op te huppelen. Haar in de ogen kijken en met haar praten voelde alsof er niks was veranderd. En tegelijkertijd zoveel. Ze hebben allebei zoveel meegemaakt de afgelopen jaren, hun interesses zijn veranderd, hun uiterlijk, ze zijn niet meer dezelfde meisjes als toen. En toch, zijn ze in de kern precies hetzelfde en is de liefde die ze voelen als ze samen zijn nog altijd even aanwezig, zo niet sterker. Ze voelt zich veilig in de grote, groene ogen van Luca en kan zo makkelijk verzachten in haar aanwezigheid, bijvoorbeeld wanneer Luca haar hoofd op haar schouder legt of haar arm in die van haar haakt. Gister hebben ze uren gekletst op het strandje achter de boot. Rond 4 uur zou Erynn ook komen. Ze had het gevoel dat ze Luca en Erynn samen moest brengen. Erynn en zij kwamen Luca een keer tegen in het park, een jaar geleden ofzo, en Erynn had Luca meteen een fijn, puur mens gevonden. Iets in haar zei dat Erynn ook moest aansluiten bij dit gezelschap. Haar gevoel klopte. Het samenzijn was zo fijn. Dit kan wel eens het begin zijn van een hele vruchtbare dynamiek.

_______________________________________________

Er zijn een aantal weken voorbij gegaan sinds ze voor het laatst de tijd nam om te schrijven of haar gedachten op papier te zetten. En nu denkt ze na over wat ze dan zou schrijven... Er is een hoop gebeurd, zoals altijd, maar het voelt ook alsof ze niet echt verder is gekomen dan een paar weken geleden en alsof alles hetzelfde is. Dat is niet zo, dat weet ze wel, maar toch voelt het zo. Ze heeft een oude vriendschap mogen hervinden, heeft prachtige gesprekken gevoerd over creatieve toekomstplannen, heeft een enerverend overleg gehad met de havenbewoners, heeft haar broertje een weekend op de boot gehad, maar toch, persoonlijk, voelt ze zich hetzelfde als een paar weken geleden. Nog steeds geen nieuwe baan, nog geen doorbraak op het vlak van werkgeluk... Ze had deze week gehoord dat ze - nadat haar sollicitatie naar de briefselectie was doorgestuurd - toch niet werd uitgenodigd voor een sollicitatiegesprek bij de Politieacademie. Het had haar heel leuk geleken, als docent recht werken op de PA. Goed betaald krijgen, anderen wat leren en daarmee zelf ook weer leren, dichterbij huis werken, uitgedaagd worden, maar ook werken binnen bekend terrein - ze komt immers uit een politienest en werkte vier jaar bij een politievakbond. Maar, al die ervaring was kennelijk niet genoeg. Ze had gek genoeg wel haar hoop gevestigd op deze sollicitatie, terwijl ze dat anders nooit doet - of probeert te doen. Maar dit keer, dit keer dacht ze écht dat dit de perfecte baan zou zijn voor haar in deze levensfase. En dat ze daadwerkelijk wat te bieden zou hebben daar. Het liet haar nadenken: ben ik dan toch in de verkeerde branche aan het zoeken? Alle juridische sollicitaties die ze heeft ingestuurd, lopen dood. Is dat misschien een teken? Moet ze zich toch focussen op een andere branche? Je weet soms niet waar je goed aan doet... Ze bespreekt haar twijfels met Ruurd en hij zegt dat hij denkt dat het haar er niet van moet weerhouden om alsnog op juridische vacatures te solliciteren. Dat is ook zeker zo, maar toch voelt ze dat het niet voor niets niet meewerkt allemaal. Maar... wat zou dan de juiste hoek voor haar zijn? Ze is voornemens met haar kunst in haar vrije tijd bezig zijn, daar kan ze nog geen werk van maken en dat moet ook niet haar beweegreden zijn, vindt ze. Het moet een passie zijn en blijven. En als ze werken heeft die verkopen, dan is dat geweldig en dan ziet ze vanaf dan wel verder. Maar geld verdienen met haar kunst is niet haar uitgangspunt. Ze wil - zolang ze geen eigen baas is en dus voor een baas werkt - een baan waarbij de tijd snel gaat en waarbij ze genoeg verdient. Daarmee denkt ze aan minimaal 2500 euro netto. Idealiter 3000 euro netto. Ze verdient nu 2100 euro netto. Daarvan kan ze net rondkomen en af en toe 250 euro apart zetten, maar al halverwege de maand moet ze toch van dat spaargeld snoepen omdat ze het anders niet redt. Oftewel, ze komt er net mee rond en dat is het dan ook wel. Om te sparen voor bootonderhoud, de werf en andere leuke dingen, moet ze simpelweg een stuk meer verdienen. En ze wil niet dat dat zo is, maar zo zit deze maatschappij nou eenmaal in elkaar. De sollicitatie afwijzingen doen haar ook nadenken over een alternatief pad. Een jaar geleden hadden zij en Erynn een heel ondernemingsplan klaarliggen, inclusief subsidieaanvragen. Die plannen stagneerde, door de reis van Erynn naar het buitenland en haar eigen verhuizing naar een andere stad, maar de liefde voor hun concept bestaat nog steeds. Over dit ondernemingsplan had ze het samen met Luca gehad en zij werd ook enorm enthousiast. Ze besloten om binnenkort samen met Erynn eens te brainstormen over ideeën en mogelijkheden. Misschien is Luca precies de juiste toevoeging om tot een concept te komen waar we ons aan willen wijden. Terwijl ze dit schrijft is ze met Erynn aan het appen. Erynn werkt in het filiaal in Arnhem en zij in Nijmegen, ze zijn vandaag niet alleen vriendinnen maar ook collega's. Zodra ze een moment niemand in de winkel hebben, bellen ze elkaar op en openen het gesprek met 'heeeey collega', met steeds dezelfde, grappige stem. Het is nu te druk in de winkel om te bellen, dus ze appen over en weer en hebben het over hoe bijzonder Luca is en dat het zo goed voelt om met haar samen te komen. Terwijl ze daarover aan het appen zijn, appt Luca haar:

"Ik voel echt veel inspiratie opkomen weer de laatste dagen. Zin om onze ideeën samen te delen en plek te geven. Zo dankbaar dat we elkaar weer gevonden hebben❤️ Ik voel echt dat er iets moois gaat ontstaan!"

Ineens voelt ze zich niet meer hetzelfde als een paar weken geleden. Ineens is alles toch weer anders, ligt alles weer open, worden oude plannen een nieuw leven in geblazen. 

___________________________________________________________________

13-10-2026

 Afgevlakt en somber loopt ze met haar muts en een dikke trui onder haar leren jas naar de koffietent waar ze de afgelopen twee jaar regelmatig met haar moeder en zusje koffie dronk. Ze heeft met haar moeder afgesproken om - voor werk - een koffie te drinken. Ze kreeg die ochtend een appje van haar moeder met dat voorstel, maar ze had gezegd dat ze helaas geen geld had. Haar moeder had gereageerd dat ze geluk had, want ze had genoeg punten gespaard voor een gratis koffie, dus zij zou trakteren. Ze komt binnen, loopt helemaal door naar achter, waar haar moeder aan een hoge tafel zit, achter haar laptop. De afgelopen tijd was er wat meer afstand tussen haar en haar moeder. Deels door de verhuizing naar een andere stad, waardoor er letterlijk meer afstand is tussen hen, maar ook door een onuitgesproken discussie via Whatsapp. Iets waarvan ze voelt dat ze er nog wat mee wil, maar waar ze nog niet helemaal de ruimte voor heeft gevoeld om daadwerkelijk wat mee te doen. Ze drinken koffie en haar moeder had twee speculoos buns besteld. Lief, denkt ze. Op een gegeven moment vraagt haar moeder hoe het met haar gaat. Ze geeft eerlijk toe dat het niet zo goed gaat momenteel. Dat ze het gevoel heeft dat ze weer in een burn-out aan het belanden is. Een burn-out, een depressie, een fase van overprikkeling, hoe je het ook wil noemen. In ieder geval, dat ze voelt dat ze het allemaal even niet meer overziet. Ze vertelt over haar financiële stress en het uitzichtloze gevoel van geen nieuwe baan kunnen vinden. Over dat vijf dagen werken en een onregelmatig rooster haar opbreekt. Over dat het haar opbreekt om continu te parkeren hoe stom ze haar werk vindt, omdat je er nou eenmaal naartoe moet en er brood op de plank moet komen. Over hoe ze had verwacht dat ze eigenlijk allang wat anders zou hebben gevonden en hoe zeer die zoektocht haar tegenvalt. Over dat ze sociale druk voelt en eigenlijk geen mentale ruimte heeft voor die druk. En terwijl ze praat tegen haar moeder, voelt ze pas hoe slecht het eigenlijk gaat. Haar moeder geeft aan dat ze ook een bepaald enthousiasme mist in haar stem, iets wat ze juist altijd heeft gehad. Dat komt bij haar binnen, want haar moeder heeft gelijk. Ze is nu ook niet haar enthousiaste zelf. Het leven voelt - naast alles waar ze dankbaarheid voor voelt, zoals haar relatie, hun woonboot en hun kitten - uitzichtloos en te vol met werk. En terwijl ze voor haar gevoel omkomt in haar werk, blijven de appjes van vrienden en kennissen binnenstromen. 'Iessss, zullen we wat plannen om elkaar te zien?'. NEE. Even niet, denkt ze. Maar ja, aan de andere kant, je wil je contacten ook niet verwaarlozen. Als het leven tegenzit, zijn de mensen om je heen je vangnet. Maar goed, ik heb er gewoon geen tijd en energie voor nu. Ik loop achter de feiten aan. Dus nee, dat kan even niet. Ze neemt zichzelf voor om vanaf nu toch echt even nee te gaan zeggen tegen mensen die op de lijn komen, hoe moeilijk ze dat ook vindt. 

Terwijl ze met haar moeder praat over hoe het met haar gaat, voelt ze tranen opkomen. Maar, dit is niet de setting om te huilen en ze moet over een paar minuten naar werk. Dus, ze houdt het in, slikt het in. Als ze de koffietent uitloopt richting werk, komen echter de tranen. Ze kan ze niet inhouden. Ze moeten eruit. Ze komt aan op werk en heeft nog een kwartier voordat de winkel open moet. Ze probeert zoveel mogelijk te huilen in dat kwartier, want de rest van de dag zal ze niet kunnen huilen. Dan moet ze weer vrolijk en klantvriendelijk zijn voor de klanten. En zo onderdrukt ze elke dag een bepaald soort ongenoegen. Tot ze het niet meer kan onderdrukken en het er op willekeurige momenten, zoals net richting werk, uit komt. Laatst was ze twee dagen vrij. De eerste vrije dag had ze zichzelf voorgenomen wat creatiefs voor zichzelf te doen en het huis op te ruimen. Toen ze wakker werd voelde ze zich somber en had ze geen levensenergie om uit bed te komen. Ze was moe, uitgeput, op. Ze belde direct de huisarts. Dit wil ze niet voelen, dit is niet hoe het hoort. Niet dat het er niet mag zijn, maar het is niet hoe ze het graag ziet. Ze belde de huisarts voor twee dingen: haar knakkende kaak en haar mentale gezondheid. Volgende week heeft ze de afspraak. 

__________________________________________________________________________

Ze weet niet eens meer hoe het gesprek begon. 

Ze zou tijd overbruggen bij Nova thuis en daarna door gaan naar Erynn om haar te helpen met verhuizen. Ze zou er misschien een uur zijn. En ineens zaten ze daar, twee zussen, tegenover elkaar aan de grote eettafel. Normaliter vergezeld door Timmy. De kat die ze al hebben van kitten af aan en inmiddels zestien is, of was. En die de laatste twee jaar van zijn leven bij Nova en Niels woonde, omdat het op de boerderij van hun vader niet fijn meer was voor Timmy sinds daar een hond bij was gekomen. Deze week hebben Nova en Niels Timmy laten inslapen. Ze was dus al eerder die week langs hun geweest, om afscheid te nemen van Timmy. En nu was ze er weer. Dit keer was Timmy er niet meer. En voordat ze het doorhad zat ze in een emotioneel gesprek met haar zusje. De aanleiding doet er ook eigenlijk niet toe en weet ze ook niet eens meer. Nova deed een boekje open over haar mentale gezondheid. Ze weet wel dat het af en aan gaat met Nova's mentale gezondheid, dat is altijd al zo geweest. Maar op de een of andere manier, had ze nooit een angst gevoeld dat Nova het leven niet meer zou zien zitten. Voornamelijk omdat zij elkaar hebben, wat nu achteraf voelt als een egoïstische gedachte. Want het blijkt dat Nova het leven niet ziet zitten. Dat ze dat al langer en vaker heeft gevoeld. Dat ze zelfs eerder aan pogingen heeft gedacht. Dat ze zichzelf op dit moment niet vertrouwt. Ze pakt Nova's hand en barst in tranen uit, ook al probeert ze de tranen in te houden. Ze wil haar zusje geen schuldgevoel geven met haar tranen. Maar alles in haar breekt. Het voelt alsof haar hart breekt. Haar wederhelft, haar zielsverwant. Degene van wie ze het allermeest houdt en met wie ze de sterkste band heeft, ziet het leven niet meer zitten en lijdt. Ze kan het haast niet helemaal geloven, terwijl ze het tegelijkertijd zo goed kan begrijpen en er eigenlijk niet van staat te kijken. Nova's leven is zo zwaar geweest. Altijd al. Op de een of andere manier dacht ze altijd dat Nova wel genoeg had om voor te willen leven. Haar partner, Timmy dus.... Maar die valt nu ineens weg. 

De laatste tijd kwam zelfdoding überhaupt meer aan bod als gespreksonderwerp, zowel in de media, maar ook in haar directe omgeving. Ruurd verloor een vriend op die manier, een vriendin van haar kampt met dat soort gedachten. Ze had er al veel gesprekken over gevoerd met haar omgeving en ze voelde al een beetje aan dat dit thema meer naar de voorgrond zou treden in haar leven. Met wie, hoe of wat kon ze nog niet plaatsen, maar het was in de onderlaag al aanwezig. Alsof ze werd voorbereid op dit moment. Al kan je je niet voorbereiden op zo'n gesprek. Het komt alsnog als een klap. 

___________________________________________________________________________

Ze zit in het focustheater in Arnhem. Tegenover haar zit haar moeder. Ze bestellen eerst eten en drinken en hebben het over koetjes en kalfjes. Ze weet dat ze elk moment het gesprek moet aangaan over de werkelijke reden dat ze nu tegenover elkaar zitten. Iets wat ze heel moeilijk vindt, confrontatie. Althans, het ligt eraan met wie, maar met haar moeder vindt ze dat zeker moeilijk. Ze weet namelijk dat zij nogal vanuit emotie en weerstand kan reageren en dat maakt een confrontatie niet bepaald makkelijker. Toch gaat ze het doen, het moet wel. Zo verdergaan, dat trekt ze niet langer. Doen alsof er niks is, terwijl ze allebei voelen dat er nog iets tussen hen instaat. 

Een tijd terug is er een miscommunicatie geweest via Whatsapp. Ja, hoe bedenk je het. Bij dit soort kwesties beeldt ze zich in hoe haar voorouders meekijken en zich verbazen over de hedendaagse manieren van digitale miscommunicatie. Hoe dan ook, het ging flink mis, terwijl er eigenlijk vrij weinig aan de hand leek te zijn. Door de miscommunicatie kwamen echter onderliggende emoties naar boven en werden er over en weer thema's aangeraakt die veel verder reikten dan de miscommunicatie an sich. Toen ze een poging deed de aangeraakte thema's meteen te bespreken, reageerde haar moeder niet meer. En daarmee eindigde een gesprek wat nog geen einde had. Reden genoeg om die thema's alsnog te willen uitpluizen en het te hebben over waarom haar moeder nooit meer heeft gereageerd. Tenminste, voor haar wel. Haar moeder heeft er alleen nog niet iets over gezegd, wat haar ergens ook frustreerde. Er moest iets opgelost worden en zij moest - als kind van - dat gesprek aanknopen, want haar moeder deed het niet. Dat stelde haar teleur, maar ze voelde ook dat het goed zou zijn voor haar ontwikkeling en het doorbreken van haar confrontatie mijdende neiging om dit gesprek tóch aan te gaan. Ze wilde dat eigenlijk al veel eerder doen, maar het kwam er maar niet van. Ze zag haar moeder telkens terwijl ze aan het werk was in de winkel of ergens in een koffietentje tussen de mensen, maar nooit in rust, één op één. Daarom stuurde ze haar moeder maar gewoon een appje: ''Hey mam. Wat heb jij de 22e? Ruurd is naar Parijs dan en slaapt daar. Heb je zin om na werk te komen eten? Heb behoefte om even 1 op 1 te kletsen met jou ❤️''

Ze zouden naar de boot gaan, maar last minute wijzigde de plannen en werd het plan om in de stad wat te eten. Weer niet één op één..., dacht ze. Maar goed, het moet nu gewoon gebeuren, het moet eruit. Ze had al zolang gelopen met het gevoel dat ze hier wat mee wilde, dus bereidde ze zich voor op het idee dat ze dit gesprek toch echt in het openbaar gaan hebben. 

En nu zitten ze tegenover elkaar. Ze opent het gesprek '...maar goed, dat is eigenlijk niet waar ik het over wilde hebben. Ik wil het eigenlijk hebben over een gesprek wat we een tijdje terug hadden via Whatsapp en wat nooit is uitgepraat.'

Het gesprek begint stroef, onaangenaam zelfs. Haar moeder reageert als een klein kind in de weerstand en kan niet open zijn over haar gevoel, waardoor het gesprek niet om inhoud gaat en de emoties alleen nog maar hoger oplopen. Wanneer ze vraagt en probeert te achterhalen wat er allemaal intern bij haar moeder gebeurde tijdens hun Whatsapp gesprek, krijgt ze te horen dat haar moeder 'soms twijfelt of ze niet te zweverig voor haar is'. Dat kwetst haar. Als er iemand zweverig is, is het haar moeder. En dat maakt allemaal helemaal niet uit. Maar, zeggen dat iets zweverig is, terwijl je enkel de ander probeert te begrijpen en een gesprek aan wil gaan, dát gaat er bij haar niet in.

Na een halfuur zegt ze snikkend tegen haar moeder: 'ik had gehoopt dat we tot elkaar zouden komen, maar het voelt alsof het alleen maar averechts heeft gewerkt. Terwijl ik hier zó erg mee heb gezeten, ik vond het echt vreselijk dat je nooit meer reageerde en er een afstand was tussen ons. Ik begrijp gewoon niet waarom jij niks aan die afstand hebt gedaan tot nu toe. En dat ik als kind naar jou moet uitreiken en je dan ook nog eens zo reageert als nu. Het is niet hoe ik onze band ken.' Die woorden raken haar moeder. Ze ziet dat ze tranen in haar ogen krijgt en op het punt staat te breken. En dat gebeurt. Ze breekt en alles komt eruit. Alles waar ze het het afgelopen halfuur eigenlijk al over wilde hebben, maar wat haar moeder op de een of andere manier nog niet kon. Ze praten nog een uur over alles wat er omhoog komt. Hèhè, denkt ze. Was dat nou echt zo moeilijk? 

Wanneer het gesprek mooi rond is, moeten ze gelijk gaan, want het tafeltje waar ze zitten is gereserveerd om 19:00 uur en het is op dat moment 18:59 uur. Ze rijden samen naar haar opa en oma, haar moeders ouders, om haar broertje daar op te halen. Met z'n drietjes rijden ze vervolgens naar de boot, want haar broertje heeft haar kitten nog niet ontmoet en is reuze benieuwd. Na hun bezoek knuffelt haar moeder haar en bedankt haar. Ze heeft door dat zij vandaag, en misschien is dat wel vaker het geval geweest, de moeder was voor haar moeder. Degene die doet wat de volwassene zou moeten doen. Dat is niet hoe het hoort, maar soms wel hoe het is. En het is oké. Ze heeft vandaag iets doorbroken en ze voelt zich eindelijk, na weken, een stuk lichter. 

__________________________________________________________________

Een paar dagen later belt 's avonds haar vader. Ze deelt over wat er allemaal speelde met haar moeder en met haar zusje. En op organische wijze gaat het gesprek ineens over vroeger, haar opvoeding, de scheiding van haar ouders. Ze deelt over dat ze vroeger heel veel voelde, maar dat niet liet zien, omdat haar ouders hun handen vol hadden aan haar zusje en zichzelf. Haar vader vraagt haar waar hij in tekort is geschoten en erkent haar antwoord daarop volledig. 'Het was voor ons natuurlijk super fijn dat het met jou goed leek te gaan, juist omdat Nova zoveel moeite had met het leven. Dat was voor ons een soort heel welkom wonder. Maar, achteraf gezien is het natuurlijk zo logisch dat jij ook van alles voelde en we hebben daar gewoon totaal geen aandacht voor gehad. Dat spijt me enorm.' Ze moet huilen. Wat is het fijn als een ouder zoiets kan erkennen. Ze praten nog een dik uur over van alles wat er vroeger is gebeurd en hoe zij dingen heeft ervaren. Haar vriend zit tijdens dit gesprek op de bank en krijgt alles mee. Wanneer ze op hangt, zegt hij 'kom jij eens even hier lieverd'. Ze loopt naar hem toe en hij ontvangt haar met open armen. 'Wat fijn dat je met je vader zo goed kan praten schat'. Inderdaad, denkt ze, wat een verademing na het stroeve gesprek met haar moeder een paar dagen geleden. Ze had het met haar vriend nog niet gehad over het gesprek met haar moeder, dus het kwam goed uit dat hij alles in het telefoongesprek met haar vader kon meeluisteren. Daardoor hoefde ze het verhaal niet nóg een keer te vertellen. Hij was geschrokken van een aantal dingen die haar moeder tegen haar had gezegd, gaf hij aan. Gelukkig, denkt ze. Het ligt dus niet aan mij dat ik bepaalde dingen echt niet oké vond. Gek hoe je iets heel sterk kan voelen, maar soms alsnog kan twijfelen aan je eigen oordeel. In dat soort gevallen is erkenning van mensen om je heen zo fijn. Zoals zo vaak in haar leven voelt ze weer: delen is helen.

__________________________________________________________________

In de weken na de gesprekken met haar ouders is het écht herfst geworden. Gure wind, een wit dek als ze in de ochtend in de stuurhut koffie drinkt met Ruurd, alpacawollen sokken aan hun voeten, de pellet kachel die constant aan staat én griep. Je kan de klok er bijna op gelijk zetten. Elk jaar, rond oktober of november - afhankelijk van hoe warm het dat jaar is geweest - loopt ze griep op. Ze merkt nu op dat ze de griep opliep in de week voor haar menstruatie. Een week die al hels genoeg is zonder griep. Een week waarin haar weerstand lager voelt, niet gek dus dat ze in die week is aangestoken. Ze meldt zich ziek van werk en ligt de hele dag bibberend op bed of op de bank. Na drie dagen 'gaat het wel weer', dus ze gaat weer werken. Te vroeg. Die avond na werk zwelt haar keel ineens erg op en kan ze moeilijk slikken. Waarschijnlijk had ze een keelontsteking opgelopen die nu pas tot uiting komt. Ze meldt zich dus wéér ziek. Elke ziekmelding drukt op haar, want ze weet dat haar eigenaresse dan zelf moet werken, terwijl zij een dochter heeft van twaalf, iets wat ze maar al te graag laat vallen, waardoor je je niet anders dan schuldig kan voelen als je je ziekmeldt. Ze zal nooit écht zeggen dat het niet uitkomt, maar je voelt het, door de toon of gewoon, omdat je het weet. Vroeger had ze zich daardoor niet ziek gemeld en was ze tot het gaatje gegaan. En waarvoor? Om iemand anders niet te belasten, terwijl je hondsberoerd bent. Dat is iets wat ze tegenwoordig niet meer doet. Ziek is ziek. En het deed haar heel goed om echt uit te zieken. Ze ging elke avond rond half 9 slapen en voelde zich steeds iets beter. Vandaag is ongeveer de laatste dag van haar menstruatie en ze voelt zich weer helemaal haar optimistische zelf. Elke week voor haar menstruatie en soms ook nog tijdens haar menstruatie, voelt ze zich zwaarmoedig, haast depressief. En ze weet dat het hormonaal is en weer overgaat, maar soms is ze toch nog bang dat het niet over gaat. Gelukkig voelt ze zich vandaag goed en is dat een bevestiging dat die mentale waas daadwerkelijk opklaart. En dat terwijl ze een paar dagen geleden nog dit schreef: "Ze moet nu een andere baan, anders is er mogelijk een blijvende deuk in haar ziel ontstaan door de desinteresse en afkeer die ze momenteel voelt. Ze is bang dat er iets is verandert wat niet meer terug kan veranderen."

Wat kan je als mens het leven soms toch dramatisch ervaren.

__________________________________________________________________

Een paar dagen geleden opperde een vriendin van haar om mailmaatjes te worden. Ze had die vriendin een boek gegeven voor haar verjaardag: 'Prachtige wereld, waar ben je?' van Sally Rooney. In dat boek schrijven twee vriendinnen elkaar per mail updates over hun leven. Zodoende ontstond het idee om dat met elkaar ook te gaan doen. Dus begon ze te schrijven:

Mijn eerste mail.

Laat ik beginnen met mijn waardering uitspreken voor jouw initiatief om dit te doen. Het is een mooie, vrijblijvende manier om in contact te blijven en ergens verandert hoe je schrijft ook als je weet aan wie je schrijft. Ik vermoed dan ook dat ik anders zal schrijven dan bijvoorbeeld op ons community blog. Daar gaan we achter komen.

Het is nu 11:51 uur en ik zit achter de computer op werk in Nijmegen. Over 9 minuten gaat de winkel open. Dan is mijn leven even niet meer van mij, maar van mijn werk. Ja, dramatisch misschien, maar zo voelt het. Ik heb zo onderschat hoeveel energie het kost om in de retail te werken en de hele dag vriendelijk en energiek te moeten zijn tegenover klanten. Ik schreef op het blog al over mijn hormonen, dus je weet denk ik wel dat ik daar momenteel last van heb. Ik ben nu aan het menstrueren, dus ik ben laag in mijn energie, heb krampen en eerlijk gezegd voel ik mij vandaag een beetje gevoelloos. Het voelt dan zo raar om tegenover klanten heel enthousiast te doen, want ik voel mij niet zo. En dat is denk ik wat deze baan mij heeft geleerd: ik zoek een baan waarbij ik niet hoef te maskeren. Waarbij ik niet de hele dag aan hoef te staan naar de buitenwereld toe. Ik verlang eigenlijk weer zo naar mijn oude kantoorbaan. Ik heb hen zelfs benaderd een tijd terug, met de vraag of ze mij er weer bij konden hebben toevallig. Helaas was er geen financiële ruimte voor. Ik heb op dit moment een sollicitatie lopen bij de Politie. Voor een functie als privacy adviseur. Ik heb mijn scriptie en afstudeerstage bij de Politie gedaan, in het kader van privacy, dus ik weet dat dit mij kan interesseren. En ik weet ook: op kantoor ben je gewoon aan het werk, wanneer je de behoefte voelt kan je kletsen met collega's, maar je kan je dag indelen naar je energieniveau. En dat is wat mijn lichaam nodig heeft. Deze functie verdient boven de 3000 euro netto, wat ervoor zou zorgen dat mijn financiële stress in één klap over zou zijn. Je kan je wel voorstellen dat ik erg aan het duimen ben voor een uitnodiging. Ik hoor denk ik binnen twee weken wat en ik probeer in de tussentijd ook te blijven solliciteren, want ik wil mijn hoop niet teveel op één ding vestigen. 

Genoeg over werk. 

Thuis gaat alles goed. Ik zou willen dat ik meer vrije tijd heb om thuis te zijn, want ik ben er zo graag. Zeker met Gonnie, de kitten, is thuis nog meer compleet. Ruurd en ik hebben afgelopen week afgesproken dat we doordeweeks niet meer gaan blowen. We merken dat dat onze coping is in deze fase, waarin we niet op onze plek zijn op ons werk en ons dat enorm veel energie kost. We vinden dan rust in een jointje roken en ons hoofd uit kunnen zetten. We weten allebei dondersgoed dat daar ook andere manieren voor zijn, maar ja, je kent het met roken misschien wel, iets weten en ernaar handelen zijn twee compleet verschillende dingen. Maar, het voelt goed dat we dat besluit hebben genomen en ik voel me ook erg gemotiveerd om dit lekker aan te gaan. 

Ohja, we hebben een moestuin gekregen! Op 10 minuutjes fietsen. Het zit achter die boeddhistische stoepa, tegenover het strandje, weet je wel? Een lekker stuk grond in de Volkstuinen. Deze tuin kwam vrij en alles van de vorige eigenaar staat er nog: frambozen, bessen, veldsla, salie, tijm, rozemarijn, noem maar op. Ik denk dat we het beste kunnen wachten tot alles wat er is geplant zich laat zien in het voorjaar. De tuin is nu lekker 'wild', er zijn geen bedden of potten, alles is lekker overal en nergens in de grond geplant. Op zich vind ik dat wel heel leuk, maar als beginner is het werken met bedden wel handig, heb ik me laten vertellen door Thecla, ons 'tuinmaatje'. Een vrouw van in de 50 vermoed ik, zij gaat ons het eerste jaar helpen met vragen en dergelijke. Een leuke, nuchtere vrouw die heel veel weet over tuinieren. Ik ben blij met haar als tuinmaatje. Ik heb zin om komend jaar mijn focus te leggen op (hopelijk) een nieuwe baan, onderhoud voor de boot en de moestuin. Het is wel lastig om daarnaast alles te doen wat ik óók graag doe, zoals mijn familie en vrienden zien. Ik sta op het punt om een heel ander soort leven voor mezelf te creëren en daar komt voor mijn gevoel ook een zekere opoffering bij kijken: ik zal mijn tijd anders moeten indelen. Waar ik eerder altijd leefde voor mijn sociale contacten en familie, zal ik nu wat meer gaan leven voor mezelf. Om uiteindelijk ook wat ik heb opgebouwd te kunnen delen met mijn dierbaren: verse groenten, vers fruit en kruiden delen met elkaar, op vakantie gaan met de boot met een groep vrienden (dit kan pas als we ons vaarbewijs hebben gehaald, dat is ook nog een hele uitdaging). Om daar te komen, zal ik mij de komende tijd moeten focussen op andere dingen en dat wil ik ook. Het is alleen even schakelen na een leven wat in het teken stond van hele andere dingen. Ik hoop altijd maar dat iedereen het begrijpt wanneer wat je te bieden hebt verandert met de seizoenen, of met het jaar. We blijven niet dezelfde mensen en dat is ook juist mooi. Eén ding in het leven is zeker en dat is dat het veranderlijk is. En veranderingen, die waren er dit jaar volop! Ik kan nog wel uren doorschrijven, maar ik zal het beperken tot dit stuk, zodat ik je niet gelijk overspoel ;-)

Ik lees graag wat er bij jou allemaal speelt.

Liefs,

Isa <3

__________________________________________________________________

Het jammere aan retail is dat je gemoedstoestand erg makkelijk wordt verstoord. Zoals vandaag. Het is een graad of 7 buiten, dus de deuren van de winkel zijn dicht. Er staat zelfs een bord voor de deur met 'Hier binnen is het lekker warm, we verwelkomen je graag.' Je verbaast je over hoeveel mensen binnenkomen door de gesloten deur en hem open laten staan. Zo niet bezig met hun omgeving of sociale normen. Na de 10e klant die dat doet, begint het je toch wel te irriteren, ook al zou je willen van niet. 

Reacties