Landen, creativiteit en sociale ruimte

We zijn zo fijn aan het landen op de boot. We krijgen samen ochtend rituelen, we doen veel fijne dingen samen maar ook alleen wanneer we daar zin in hebben. Het samen wonen met Ruurd op de boot voelt heel natuurlijk. En nu ook alle fysieke chaos (verhuisdozen etc.) opgeruimd is, is er in mijn hoofd ook meer ruimte. Ik ben nu niet zo afgedwaald in mn hoofd bezig met 'wat moeten we thuis nog allemaal doen?' of 'ik heb zin om naar huis te gaan en dit of dat te doen'. Als ik nu ergens ben of onder de mensen ben, dan kan ik thuis eventjes loslaten en echt weer aanwezig zijn in het moment. Maar, ik merk ook, thuiskeren is nog nooit zo fijn geweest als nu. Waar ik vroeger geen haast had om naar huis te gaan, heb ik nu gewoon enorm veel zin om naar huis te komen en daar lekker op de bank bij Ruurd te ploffen of in mijn mini atelier aan de slag te gaan met dingen maken. Er is een gezonde balans. Enerzijds kan ik me weer makkelijk openstellen voor sociale activiteiten en kan ik daarin ook weer aanwezig zijn, anderzijds is het voelbaar, waar ik ook ben, wat voor fijn thuis we in korte tijd hebben opgebouwd en keer ik maar al te graag huiswaarts. Ik ben aan niks aan het ontsnappen, ik weet wat ik haal uit mijn sociale connecties en wat ik haal uit tijd doorbrengen thuis, omringd met mijn passies en liefdevolle partner. Beiden vervullen me, teveel van het een is niet goed, teveel van het ander ook niet. De afgelopen twee jaar hadden mijn vriendschappen absoluut prioriteit. Mijn tijd alleen leed daaronder, maar dat vond ik geen ramp, toen. Ik ging ook door een relatiebreuk en vond de afleiding en platonische liefde fijn als vangnet. Tegelijkertijd voelde ik op een gegeven moment steeds meer dat ik een sterke behoefte had aan tijd met mezelf en minder hoeven 'aanstaan' op sociaal vlak. Ik wilde echt meer landen in mezelf, zodat ook mijn keuzes qua carrière en wonen niet teveel beïnvloed zouden worden door mijn omgeving, maar vooral zelfgekozen zouden voelen. Organisch ontstond er wat meer ruimte voor mezelf en wat meer afstand van mijn sociale kring. Even als fase, om weer te landen in mezelf. Ik ontmoette toen mijn vriend, ging samenwonen en nu dat ook allemaal geland is, voel ik weer dat ik daadwerkelijk behoefte heb aan sociale contacten. Ik kan dat namelijk ook heel lang niet voelen. Ik kan me altijd heel goed zelf vermaken en mis mensen niet snel. Zodra ik mensen weer begin te missen, dan weet ik dat de balans weer is hersteld, ik opgeladen ben en ik me weer kan openstellen. Juli was een sociale maand, augustus juist weer een rustige maand en september wordt ook weer een sociale maand. Oktober zie ik echt als het begin van de herfst en een ander seizoen, het seizoen van naar binnen keren. In die maand wil ik dan ook weer de rust terugbrengen en me focussen op mijn leven thuis. Ik ga een weekend naar Berlijn met Ruurd, waar ik heel veel zin in heb. En dan gaan we langzaam de herfst en winter in, een tijd om thuis lekker te creëren in mijn atelier en stoofjes te maken. I am happy.

Reacties