Gevoelens op de onderlaag

Ik ga door zoveel processen heen en het is interessant hoe je sommige dingen heel erg aan de oppervlakte meemaakt en hoe sommige gevoelens op de onderlaag meespelen. Ze zijn er wel, je voelt ze ook wel, maar vaag, ver weg, ze hebben niet de prioriteit, maar je weet dat ze eraan komen. Vandaag ben ik op het punt gekomen dat ik even heel bewust die gevoelens naar de voorgrond wil halen. Ik ben verhuisd en alles wat mijn externe thuis maakte is weggevallen. En ik was vorige week - toen ik in een hormonale periode zat die niet het beste in me naar boven haalde - even vergeten dat ik altijd terug kan komen in mezelf, intern. Al die externe factoren bepalen niets van mijn thuis gevoel. Mijn thuis zit in mij en dat is altijd al zo geweest. Waar ik ook ben, ik draag haar - mezelf - met me mee. In Polen deed ik met mijn moeder een creatieve coaching opdracht. Ik moest heel veel schrijven. Wat ik opschreef kwam neer op het gevoel dat ik net omschrijf. Dat ik zo dankbaar ben dat ik mezelf heb. En gister, toen voelde ik dat weer heel sterk na een week van vage gevoelens. Ergens ben je gewoon ontwricht tijdens een verhuizing, dat is gewoon zo. Je bent druk met verhuizen, regelen, wennen. Mijn woonplaats is veranderd, mijn dagelijkse omgeving, mijn sociale contacten vervagen wat meer naar de achtergrond, een hoop is anders. En ik ben blij met die veranderingen, maar ik mag er ook bewuster bij stilstaan dat ze er zijn. Gister was ik dus alleen op de boot. Ik had gewerkt en ik reisde naar de haven. 37 minuten in de trein vanaf Nijmegen naar Zutphen en eenmaal in Zutphen stapte ik op mijn trouwe compagnon: mijn fiets. Ongeveer een kort nummer van 2 a 3 minuten kan ik luisteren voordat ik alweer aankom op de haven. Hup, de steiger af, hondjes groeten en even goed inademen. Ik ben weer thuis. De plannen met mijn moeder en broertje gingen niet door en ik was er eigenlijk opgelucht om. Ik had wel even behoefte aan een avondje rommelen, een avondje voor mezelf. Ik ging spullen uitpakken, kasten indelen, opruimen en vergat bijna te eten. Bijna, gelukkig. Ik voelde me ineens flauw worden en besloot toch maar een vega kip burger in de airfryer te gooien. Lekker met BBQ saus, heerlijk fout, mij pakken ze niet vandaag, lekker puh. Eenmaal het laatste stukje doorgeslikt stond ik op om weer verder te rommelen. Ik keek terwijl ik bezig was door de openstaande deur van onze stuurhut naar buiten. Prachtige, roze wolken. Wat ben ik nou aan het doen, dacht ik. Ik moet naar buiten! Even klaar met rommelen en bezig zijn. Even een welverdiende pauze inlassen. Ik draaide een klein jointje en liep met gesnelde pas naar het strand. Ik keek naar de prachtige zonsondergang, bewoog mijn lichaam en begon hardop tegen mezelf te praten: dat is mijn anker. Mijn stem, mijn ziel horen praten. Dan gaat alles weer stromen. En ik besefte me weer eens: waar ik ook ga, ik heb mezelf. En met haar heb ik het altijd fijn. Dus boeie, dat dingen veranderen, dat ik afscheid moet nemen van plekken, mensen. Afscheid van mezelf hoef ik nooit te nemen en daardoor ben ik altijd heel. 

Reacties