Woonboot verhuizing ❀ deel 2


Gister had ik de sleuteloverdracht van mijn studio in Arnhem. Een belangrijk punt voor mij in deze verhuizing. Hiermee sluit ik een fase af. Een fase die in het teken stond van vrijheid, autonomie, individualiteit, sociale verbinding, vrouwelijkheid, vriendinnen en speelsheid. Mijn studio was een plek waar ik maancirkels heb gedaan met vriendinnen, we ons klaarmaakten voor feestjes in de stad, ik urenlang met Erynn voor de deur in de zon heb geknutseld tot diep in de nacht, waar ideeën ontstonden, waar ik heb gerouwd tijdens een relatiebreuk, waar ik mezelf heb herontdekt, waar ik passies heb hervonden. Het was mijn plekje. Ik kon ermee doen wat ik wilde, ik hoefde niks af te stemmen. Ik voelde me vrij, maar toch miste ik ook ruimte, natuur en community. Ik deed mijn best om verbinding te zoeken met mijn buurtbewoners en dat lukte ook, maar op de boot ervaar ik het nu al heel anders. Je ziet elkaar vaker en leeft meer buiten. Dat miste ik. Ik was de enige die veel buiten was in het steegje waar ik woonde. Wat ook soms juist lekker was. Ik had een fijn voortuintje gecreëerd met een bankje en tafel en een boekenkastje aan de muur. Die heb ik overigens laten hangen. Zo laat je als mens af en toe wat achter, dat vind ik een leuk idee. Ik heb ook bewust wat spullen in de kelder laten staan. Zo van: mijn hoofdstuk op deze plek eindigt niet hier. Ooit vindt iemand wellicht die spullen en wordt mijn verhaal door een ander kort aangeraakt. Ik ben de afgelopen twee jaar zo dankbaar voor alles wat ik mocht leren, ervaren en doen. Ik heb op de Vissteeg geleefd als een stadse, vrije vrouw. Van het atelier wat mijn moeder tegenover mij had, heb ik heel fijn gebruik gemaakt. Ik heb gecreëerd, alleen, samen. Samen met Erynn hebben we een marktkraam gevuld met zelfgemaakte spullen, allemaal gemaakt aan de Vissteeg. Die steeg zal voor altijd voelen alsof die een beetje van mij is. 

Gister moest ik de laatste spullen in een auto laden. Dat werden uiteindelijk drie auto's, want het was toch nog meer dan ik dacht. Gelukkig kon mijn familie helpen. Ik heb zelf geen auto, dus ik voelde me deze verhuizing behoorlijk afhankelijk. Het zorgde ervoor dat ik weer mocht leren ontvangen, toelaten dat anderen me helpen, dat ik niet alles alleen hoef te doen. Als ik terug kom van mijn vakantie (ik vertrek over 2 dagen), dan ga ik een aantal heeeele lekkere etentjes organiseren voor mijn hulptroepen. Wat is het toch fijn om elkaar te kunnen helpen. Samen fases af te sluiten, nieuwe in te gaan. Toen ik gister alles had schoongemaakt in mijn lege studio en ik de sleutel had ingeleverd, liep ik voor de laatste keer met een volle bolderkar vanaf de Vissteeg naar het station. Ik maakte me zorgen dat de lift op het station nog steeds kapot zou zijn, dat zou namelijk een probleem opleveren. De bolderkar was aardig zwaar, dus die kon ik niet in mijn eentje een trap op tillen. Gelukkig deed de lift het, maar toen diende zich de volgende uitdaging aan: de bolderkar de trein in krijgen. Ik keek om me heen naar mensen die eruit zagen alsof ze me zouden willen helpen. Voordat ik zelf iemand kon aanspreken, rende er een meisje naar me toe die me hielp. Wat moet je toch zonder een beetje hulp van de medemens. <3 

Toen ik in de trein stond, helemaal voorin, bij de machinist, sprak ik hem aan: 'als ik zometeen in Zutphen eruit moet, zou U me dan willen helpen met de bolderkar?'. Dat wilde hij wel doen. Alle obstakels waren getackeld: mijn reis met de bolderkar in de trein zou goedkomen. Ik was bezweet toen ik de trein instapte, maar kon gedurende de twintig minuten die ik erin zat afkoelen in de airco en stilstaan bij het feit dat de verhuizing er nu echt bijna op zou zitten. Eenmaal op de boot aangekomen, pakte ik alles uit en wachtte ik op mijn opa en oma die zouden komen met de laatste lading spullen. We liepen op en neer de steiger op en af en op een gegeven moment waren we klaar. We waren KLAAR. Wat een opluchting. Geen gesjouw meer, al mijn spullen op één plek. Mijn opa en ik trokken een biertje open en we liepen met z'n drietjes naar het strandje achter de boot. Opa en oma gingen meteen op zoek naar mooie stenen voor in hun tuin en genoten van de prachtige natuur. 'Dit is vrijheid, Isa. Dit is rijkdom', zeiden ze. 'Ik weet het. Ik sta er elke dag bij stil. Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven'. 

Ik zwaaide opa en oma uit en toen haalde ik Erynn op bij het station. We haalden Indonesisch eten bij een bio toko, liepen naar de boot en genoten van het eten. We dronken een Kasteel Rouge op het dek, ik had nu eindelijk al mijn buitenstoeltjes op de boot. We pakten spullen bij elkaar en gingen toen naar het strandje, dit keer een ander strandje, want 'ons' strandje was al bezet. Daar hebben we de zon onder zien gaan, belde ik met mijn vriend die in Texel vrijwilligerswerk aan het doen is, werden we overspoeld door een golf die we ff niet aan zagen komen, wat een grappige happening was en toen de zon onder was gegaan, keerden we weer huiswaarts. Het was een zalige avond. We maakte Erynns logeerkamer gezellig, zodat het een gevoel van thuis uitstraalde en gingen toen naar bed toe. Wat een dag. <3

Reacties