Gister moest ik de laatste spullen in een auto laden. Dat werden uiteindelijk drie auto's, want het was toch nog meer dan ik dacht. Gelukkig kon mijn familie helpen. Ik heb zelf geen auto, dus ik voelde me deze verhuizing behoorlijk afhankelijk. Het zorgde ervoor dat ik weer mocht leren ontvangen, toelaten dat anderen me helpen, dat ik niet alles alleen hoef te doen. Als ik terug kom van mijn vakantie (ik vertrek over 2 dagen), dan ga ik een aantal heeeele lekkere etentjes organiseren voor mijn hulptroepen. Wat is het toch fijn om elkaar te kunnen helpen. Samen fases af te sluiten, nieuwe in te gaan. Toen ik gister alles had schoongemaakt in mijn lege studio en ik de sleutel had ingeleverd, liep ik voor de laatste keer met een volle bolderkar vanaf de Vissteeg naar het station. Ik maakte me zorgen dat de lift op het station nog steeds kapot zou zijn, dat zou namelijk een probleem opleveren. De bolderkar was aardig zwaar, dus die kon ik niet in mijn eentje een trap op tillen. Gelukkig deed de lift het, maar toen diende zich de volgende uitdaging aan: de bolderkar de trein in krijgen. Ik keek om me heen naar mensen die eruit zagen alsof ze me zouden willen helpen. Voordat ik zelf iemand kon aanspreken, rende er een meisje naar me toe die me hielp. Wat moet je toch zonder een beetje hulp van de medemens. <3
Toen ik in de trein stond, helemaal voorin, bij de machinist, sprak ik hem aan: 'als ik zometeen in Zutphen eruit moet, zou U me dan willen helpen met de bolderkar?'. Dat wilde hij wel doen. Alle obstakels waren getackeld: mijn reis met de bolderkar in de trein zou goedkomen. Ik was bezweet toen ik de trein instapte, maar kon gedurende de twintig minuten die ik erin zat afkoelen in de airco en stilstaan bij het feit dat de verhuizing er nu echt bijna op zou zitten. Eenmaal op de boot aangekomen, pakte ik alles uit en wachtte ik op mijn opa en oma die zouden komen met de laatste lading spullen. We liepen op en neer de steiger op en af en op een gegeven moment waren we klaar. We waren KLAAR. Wat een opluchting. Geen gesjouw meer, al mijn spullen op één plek. Mijn opa en ik trokken een biertje open en we liepen met z'n drietjes naar het strandje achter de boot. Opa en oma gingen meteen op zoek naar mooie stenen voor in hun tuin en genoten van de prachtige natuur. 'Dit is vrijheid, Isa. Dit is rijkdom', zeiden ze. 'Ik weet het. Ik sta er elke dag bij stil. Ik kan het nog steeds niet helemaal geloven'.Ik zwaaide opa en oma uit en toen haalde ik Erynn op bij het station. We haalden Indonesisch eten bij een bio toko, liepen naar de boot en genoten van het eten. We dronken een Kasteel Rouge op het dek, ik had nu eindelijk al mijn buitenstoeltjes op de boot. We pakten spullen bij elkaar en gingen toen naar het strandje, dit keer een ander strandje, want 'ons' strandje was al bezet. Daar hebben we de zon onder zien gaan, belde ik met mijn vriend die in Texel vrijwilligerswerk aan het doen is, werden we overspoeld door een golf die we ff niet aan zagen komen, wat een grappige happening was en toen de zon onder was gegaan, keerden we weer huiswaarts. Het was een zalige avond. We maakte Erynns logeerkamer gezellig, zodat het een gevoel van thuis uitstraalde en gingen toen naar bed toe. Wat een dag. <3



Reacties
Een reactie posten