Wanneer creativiteit stroomt en alle ideeën chaotisch voelen

'Ik voel echt dat mijn creativiteit hier nog meer zal gaan stromen', zei ik meermaals tijdens mijn verhuizing naar de woonboot. Ik voelde het al aan mijn water. Misschien waren het fluisteringen van de IJssel. Hoe dan ook, mijn voorspelling blijkt te kloppen. Nu ik elke dag omringd ben met de natuur en het water, stroomt mijn creativiteit mee op de golven van het water en de luchtigheid van de wind. Ideeën komen om de haverklap mijn dag onderbreken als een soort praatgrage vriend waar je eigenlijk te weinig tijd voor hebt. Ik wil alles uitwerken, opschrijven, niet vergeten, concreet maken. En zodra het concreet is voel ik of ik er wat mee wil en soms krijg ik de kans om het ene idee te doorvoelen nog niet eens en dient zich alweer een nieuw idee aan. Mijn vriend krijgt alle plannen mee en ik vermoed dat hij inmiddels denkt dat ik altijd alle kanten op ga en niet weet wat ik wil. En dat doe ik momenteel dus ook, dat alle kanten op gaan. Ik voel mij chaotisch in alle plannen. En dat gevoel is nieuw. Een soort van. Ja, ik kan alle kanten op schieten qua interesses, dat is niet perse nieuw. Maar er komt nu zóveel in me op, het is alsof ik meer open sta dan ooit. Of op een andere manier, misschien. Ik heb nu een koopwoning, waar ik een atelier in kan bouwen, zoals ik wil. Ik heb een vriend die handig is en alles kan maken wat ik zou willen. Ik kan nu daadwerkelijk wat met al mijn ideeën. En het zijn er zoveel, allemaal even goed. Maar, de kunst is om te kijken welke van deze ideeën het meest passend voelen voor mij. En ik heb gemerkt dat een idee voor mij is weggelegd als ik erdoor meteen in actie kom. Zo heb ik dat met het idee waar ik me nu op wil focussen. En dat is de droom om - samen met mijn zusje - onze eigen schoenen te ontwerpen en maken. Het is altijd al een droom geweest, eigenlijk ontstaan vanuit noodzaak. Wij hebben allebei maat 43 en als vrouw was dat - zeker in mijn tienerjaren - een vreselijke uitdaging. Ik heb jarenlang maat 41 gedragen omdat er nagenoeg geen 'leuke' schoenen waren in mijn maat. Ik heb daardoor nu zelfs last van het Neuroom van Morton. Een zenuwbeknelling bij de bal van mijn voet. Af en toe speelt dit op, altijd als het niet uitkomt. Ik heb zoveel moeite gehad met het vinden van mooie, leren schoenen in mijn maat. En hoe ouder ik word, hoe beter ik voor mijn voeten wil zorgen. Ik wil bare-foot achtige zolen, met een brede neus, zodat mijn tenen ruimte krijgen. En ik wil dat zolen gewoon vastgestikt zitten aan het leer, niks geen lijm of plakgedoe. Ambachtelijk vakmanschap, daar snak ik naar. Mijn zusje en ik hebben er altijd over gefantaseerd, onze droomschonen, in onze maat. En we hebben inmiddels hele mooie schoenen verzameld, maar het is het bijna allemaal net niet. Of het is flutkwaliteit, of de tenen zitten toch teveel bij elkaar geperst, of de kleur van het leer zou ik toch zelf anders hebben gedaan, of ik had er nog een extra stiksel naast gestikt, gewoon, voor de mooi. Ik heb altijd een visie op schoenen over hoe ik het nèt anders zou doen. En dan moet je dat gewoon gaan DOEN. Niet fantaseren, tekenen! ontwerpen! maken! Ga het maar gewoon doen. Dus, dat gaan we doen. We gaan alles bestellen om voor onszelf leren schoenen te maken. En als dat een beetje lukt, dan maken we de keer daarna een paar laarzen. En daarna een paar sandalen. En als dat allemaal mooi en fijn zit, dan zouden we misschien wel schoenmaker kunnen worden voor grote damesmaten met ruimte voor de tenen. Zoals het hoort. Onze voeten horen niet samengeperst te zitten. En ik snap niet dat we dit niet eerder zijn gaan doen. Maar goed, alles op zijn tijd. 

Reacties