De afgelopen week was ik alleen op ons schip. Mijn vriend is op Texel voor vrijwilligerswerk, dus ik bewaak het fort. Zonder het in eerste instantie door te hebben, creëerde ik organisch al een nieuw avond ritueel. Ik nam elke avond mijn kleedje, muziek box en een notitieboek mee naar het strand achter de boot. Daar genoot ik van de zonsondergang en sprak ik dankbaarheid uit. Hardop, tegen de natuur, de wind, het water. En ik schreef ook in mijn boekje nog eens waar ik dankbaar voor ben. En dat is een hoop. Elke avond dat ik daar zat, had ik een hartverwarmende interactie met buurtbewoners of mensen van de haven. Veel mensen hebben hier een hond en de strandjes zijn perfecte plekken voor honden om op avontuur te gaan. Zo kwam ik aan de praat met een ouder stel, Mira en Pieter. Ze hebben twee hele leuke honden. We praatten over van alles en nog wat, de mooie omgeving en hoe honden zich laten meevoeren op de onderstroom, zich niet verzetten, waardoor honden wél kunnen zwemmen in de Ijssel en wij mensen beter niet. Ik zei, 'wat een mooie metafoor eigenlijk hè? Wij mogen ons als mensen misschien ook wel vaker laten meevoeren door wat is, ons overgeven aan' en zo sloten we ons gesprek af.
Ik zie de lucht van kleur veranderen, de zon kopje onder gaan en hoor de krekels op de achtergrond: ik ben thuis.

Reacties
Een reactie posten