Moe

Vandaag ben ik moe. Op. Gaar. Uitgeteld. Ik heb denk ik de drukste twee weken in jaren. Zo'n drukte die je niet zozeer kiest, je moet eraan geloven. Daarmee bedoel ik bijvoorbeeld dat ik aan het verhuizen ben. Dat is in principe een keuze, natuurlijk. Maar nu moet ik voor 10 juli de sleutel overdragen en MOET ik dus voor die tijd alles verhuisd hebben naar een andere stad. Zonder dat ik een auto heb. En iedereen om me heen is ook druk en moe. Ik merk dat het me vandaag echt even op breekt. Maandag kwam ik thuis van DTRH. Dat was geweldig, maar bijkomen kon niet. Dinsdag moest ik alweer aan het werk, net als de rest van de week. Alleen vrijdag ben ik vrij, dan moet ik mijn sleuteloverdracht doen, mijn oude huis schoonmaken en naar de huisarts. Een vrije dag, maar hij voelt niet vrij. Een doe-dag. Een regel-dag. Daarom kijk ik extra uit naar mijn vakantie naar Polen volgende week. 1,5 week NIKS. Uitslapen, opladen, natuur, niks moeten, schrijven, creatief zijn, family-time. Ik kijk er ZO naar uit. Ik weet dat ik nog even door moet zetten en vol moet houden, maar alles in mij wil slapen en huilen. Ik HAAT drukte die je voor je gevoel niet uit de weg kan. Ik zal die verhuizing moeten regelen, ik kan niet anders. Ik heb er even geen controle op, ik moet door. Nog drie dagen knallen met verhuizen en dan heb ik eindelijk RUST. Jeetje, wat verlang ik ernaar. 

Ik ga nu koffie bestellen bij de Spar, want er is (weer) geen koffie op werk (vind ik wat van!!!! Dat hoort er toch gewoon te zijn?!) en ik denk niet dat ik de dag doorkom zonder. 

Bedankt, koffie, wat moest ik zonder je deze week. 

Reacties