Erynn en ik werden wakker op de boot, reisden naar Arnhem, haalden mijn spullen op en toen spraken we af met de andere meiden. We reden in twee auto's naar het terrein. We laadden de auto uit, laadden de bolderkar in en begonnen aan de tocht richting de ingang. Yuval en Erynn moesten via de guest ingang en Estel en ik via de 'normale' ingang. Estel moest op een gegeven moment plassen, dus ik ging mijn nagels knippen, dat leek me een goede voorbereiding voor het weekend. Toen al mijn nagels kort geknipt waren, was Estel eindelijk terug van de lange rij bij de WC's. We zagen onze andere vrienden die ook in de rij stonden en toen begon het wachten. Na een paar uur konden we naar binnen. Yuval en Erynn konden snel naar binnen via de guest line, dus ze hadden al een groot stuk grond afgezet met rood-wit lint. We hadden namelijk een grote vier persoonstent mee. Op het moment dat we de tent moesten opzetten, kwam het met bakken uit de hemel. Verkleumd en doorweekt zetten we alles op, af en toe schuilend in de kleinere tent van onze vrienden die naast ons hun tent al hadden opgezet. Wat een opluchting toen alles eenmaal stond!
Op de donderdag, de dag dat we aankwamen, is nog niet het hele terrein open en er zijn ook nog geen artiesten, maar je kan al wel een deel van het terrein op en er is hier en daar wel al wat te beleven. Er waren dit jaar ook vriendinnen mee die voor het eerst naar DTRH gingen, dus we namen iedereen op sleeptouw en ontdekten alvast het terrein.
Toen brak de eerste volle dag aan! Meteen een dag met een knaller, want Empire of the Sun zou 's avonds optreden. Maar, voor het zover was - dat zou pas om half 10 zijn namelijk - hadden we nog een hele dag te vullen. Het eerste optreden waar we tegenaan liepen, niet gepland, was Jacob Alon. Er klonk een betoverende stem en magische muziek. Het was een heel mooi eerste optreden om tegenaan te lopen. Daarna zijn we gaan kijken bij Sticks met een orkest. Dit viel een beetje tegen eerlijk gezegd. Het geluid was niet super goed en het orkest overheerste een beetje...
Daarna zijn we gaan kijken bij een optreden wat wel echt helemaal leuk was, namelijk Mind Enterprises. Echt de perfecte inkomer van ons weekend. Good vibes, Italo disco achtig en een beetje goofy, terwijl de zon die op onze ruggetjes scheen. Inmiddels had onze vriend, Jur, zich bij het gezelschap gevoegd. Hij is fotograaf en kon overdag gratis komen. Voor hem was het de eerste keer op een meerdaags festival. Hij had de tijd van zijn leven en wij ook met hem! Ik weet nu al niet meer of we hierna naar de tent zijn gegaan of hebben gegeten op het terrein, maar in ieder geval was het volgende optreden Empire of the Sun. Echt een core memory, al kwam ik er dit weekend ook achter dat ik artiesten die persoonlijk voelen meer waardeer dan artiesten die buitenaards voelen. Alles aan deze show voelde buitenaards, ver weg. Onpersoonlijk op een bepaalde manier. Dat deed geen afbreuk aan de muziek, het was slechts een observatie die ik maakte over wat ik leuk en minder leuk vind qua optredens. Zo voelde David Byrne bijvoorbeeld super persoonlijk, maar daarover later meer.
Na dit optreden had ik zin in wafels, dus die gingen we halen. Op het veld van de wafelkraam was Little Simz aan het optreden. Daar hoefde ik niet perse heen, maar toen we er eenmaal waren, klonk het ook echt verrassend leuk en goed allemaal.Volgens mij zijn we na Little Simz vrij snel naar de tent gegaan en lag ik niet laat op bed. Ik was nog moe van de verhuizing, dus mijn lichamelijke energie was dit jaar wat lager, wat ook helemaal oké is, want je kan overdag genoeg meemaken om waar voor je geld te hebben.
De zaterdag begon ik met Yuval bij een lezing over verveling, door Lieke Knijnenburg. Over niets doen, rust en productiviteit. Dit was de perfecte start van onze zaterdag. We namen de wijze lessen van die lezing mee in de rest van de dag en dat resulteerde in veel spontaniteit en avontuur en minder planning en gehaast. Na de lezing zijn we gaan stretchen op het strand en voegden allemaal mensen zich bij onze yoga sessie, wat heel cute was en een bevestiging van hetgeen we die ochtend hadden geleerd: plof af en toe ergens neer, doe wat anders dan je gepland had en sta open voor cadeautjes. Toen begon om 12.15 uur Arp Frique, wat ook echt één van mijn hoogtepunten was. Na die lezing, helemaal uitgerust, konden we ons lichaam lekker opwarmen en opstarten bij hun prachtige optreden. Het was soulvolle, funky gospel. De band was fantastisch, hun persoonlijkheden straalden, hun energie was geweldig. Dit was echt een mega goed optreden. Halverwege het optreden voegden Estel en Erynn zich ook weer bij ons. Daarna zijn we geloof ik even naar de tent gegaan en ik kwam het terrein weer op toen All them Witches optrad. Ik ben lekker in een hangmat gaan liggen naast de stage met een biertje en een jointje en genoot van de vette gitaar op de achtergrond. De meiden haakten op een gegeven moment ook weer aan.Daarna liepen we naar een punkband die ik graag wilde zien: Clitteband. Dit was echt wild en fucking vet. Alle vrouwen werden naar voren gehaald om los te gaan en we dansten met z'n viertjes volop in de zweterige, warme tent.
Toen brak het optreden aan van één van de artiesten waar ik het meest naar uitkeek: Johnny Marr. I LOVE the Smiths, dus ik kon mijn geluk niet op. Ik heb 'This Charming Man', 'How soon is now' en 'There is a light that never goes out' live gehoord en meegezongen, samen met Erynn. Dit voelde ook echt als een core memory, zo vet! Na Johnny Marr zijn we geloof ik gaan eten, of naar de tent gegaan, ik weet het al niet meer (oeps). In ieder geval werd ons volgende optreden een ander hoogtepunt van dit jaar: Dabuell met een live band. Hier waren we met alle vrienden en vriendinnen die mee waren, ik denk een man of negen in totaal. Iedereen sprong en lachte en de zon scheen: het was een perfect optreden voor dat moment van de dag. Iedereen was happy.
Ergens op deze dag, ik weet niet meer precies wanneer, belandde Erynn en ik aan het water. We hadden paddodruppels genomen en die kickte net in, dus we zagen een zitzak en dat werd ons slachtoffer. Vanaf de zitzak, zagen we ineens schommels IN het water. Dat leek ons ook wel geinig. Dus we schommelden, werden nat, lachten en het voelde alsof we zweefden. Daarna liepen we naar de sups en hebben we een uur lang rondjes gedraaid op een constructie van twee sups en een zitgedeelte er tussenin. We hadden geen peddel, dus we draaiden constant rondjes en hadden de dikste pret. We kwamen af en toe langs een stage en de mensen daar zwaaiden en lachten naar ons. We hadden echt enorme lol en waren klets en kletsnat geworden. Daarna zijn we ons maar gaan opfrissen bij de tent. Dit moment met Erynn en de waterpret, was misschien wel mijn favoriete herinnering van dit jaar.
Na Dabuell keken we bij Baxter Dury, wat ook echt heel vet was. Erynn en ik wilden eigenlijk Alberone horen, maar we vertrokken op een gegeven moment bij zijn optreden om naar de wc's te gaan en vanaf daar hoorde ik in de verte Alberone. Gemist, helaas. Na Daxter Bury kwam een volgend toppunt: David Byrne. Dit was zoooo een wholesome optreden. Er waren hele grote groepen mensen samen dezelfde pasjes aan het doen, hij kreeg heel het veld mee in een liefdevolle energie en ik heb twee platen gehoord die ik geweldig vind: This must be the place en Psychokiller. Dit was wederom een core memory. Zo'n schattige man, leuke achtergrond dansers en mooie achtergronden op het scherm. Daarna wilde we naar Youseke Yukimatsu, maar op de een of andere manier waren de prikkels daar iets te overweldigend, dus we belandden op het strand en kletsten met elkaar. Op een gegeven moment was het mooi geweest en zijn we lekker naar de tent gegaan. Ik lag weer lekker bijtijds op bed, terwijl ik 'Intro' van The XX op de achtergrond hoorde. Ik wilde hun eigenlijk zien, maar mijn lichaam was moe en ik besloot naar haar te luisteren dit jaar. Zondag was de dag dat onze eigen superster moest draaien: onze Yuval! Al om 2 uur moest zij draaien bij The Bizarre. Rond 12 uur ging zij met Erynn alvast daarheen om alles voor te bereiden. Estel en ik maakten ons klaar en we maakten nog een bord met 'Jack maak me gek!' erop, een onderonsje (we hebben voor iedereen een mannennaam bedacht en Yuval is Jack). The Bizarre liep vol tijdens haar set, dus we waren allemaal super trots en blij. Het ging goed en we zagen Yuval genieten, ondanks de spanning die ze van tevoren had. Na Yuval draaide iemand anders uit Arnhem, die de mensen met wie ik was goed kennen, dus er waren best wat supporters uit Arnhem gekomen. Super cute. Daarna hebben we een beetje rondgedwaald over het terrein en toen belandden we bij ons volgende optreden, misschien wel degene die mij het meest verraste: IJSLAND. Dit was FUCKING VET!!!! Moshpits, Nederland Core, het was echt legendarisch. Daarna zijn Erynn en ik best lang gaan chillen op ons luchtbed, we waren echt ff kapot. We hadden allebei drukke weken voor DTRH, dus ons lichaam moest echt opladen. Toen zijn we uiteindelijk nog het terrein opgegaan en hebben we het laatste nummer van Florence and the Machine meegemaakt, nog wat rondgelopen en toen zijn we weer naar de tent gegaan.Maandag pakten we in en verlieten we het terrein. En dat was in een notendop ons DTRH 2026! Ik heb genoten, op een andere manier dan vorig jaar. Dit jaar was ik moeier, door alle drukte en was het minder magisch omdat we het terrein inmiddels kende. Maar, alsnog heb ik echt genoten van de vette optredens en van het lachen en geinen met iedereen, vooral met Erynn en Jur. Jur was echt een hele leuke toevoeging aan ons weekend. En nu ben ik ook wel weer blij dat het erop zit. <3








Reacties
Een reactie posten