Kort daarna liet ik een spiraal plaatsen en ging ik revalideren aan 't Hofje in Elden, waar mijn opa en oma wonen. Ze zijn twee weken op vakantie en ik mag gebruik maken van hun fijne huisje en prachtige hoektuin met prieel. Mijn vriend had last van zijn rug en bleef thuis van werk, dus we konden samen als een oud, krakkemikkig stel revalideren in de tuin. Het was prachtig weer, dus we hebben twee dagen lang heerlijk genoten van de tuin en gewandeld in het bos in het dorp en in Meinerswijk, een van mijn favoriete plekken in Arnhem, allemaal op loopafstand van mijn opa en oma's huis.
We hebben veel gepraat over samenwonen de afgelopen tijd. Ik heb daar zo mijn ervaring mee, hij minder. Wel met vrienden, maar niet met een partner. Ik juist wel met een partner. Ik had voor mezelf bedacht dat ik dat niet zo snel meer zou doen, dat ik een eigen plek zou willen behouden, koste wat het kost. Erg onrealistisch, vanwege de hoge prijzen, maar wel het beeld wat ik had als ideaalbeeld. Tot ik mijn vriend ontmoette en ervaarde hoe het is om een inspirerende, motiverende, actieve, leuke relatie te hebben met iemand die goed bij mij past en dezelfde visie heeft voor de toekomst. Ineens zag ik het wél weer voor me. Ik en m'n grote mond altijd... Ik schreef mijn ideaalbeeld gebaseerd op mijn vorige ervaringen, die me ervan weerhouden om groter te dromen. Om te durven dromen van een droomman met wie ik wél een leven samen voor me zie. Zo beperkend, maar zo logisch ook. Je wil jezelf behoeden van fouten uit je verleden. Maar, iedereen, elke relatie, elke situatie is weer uniek. Niks is meer hetzelfde.
We fantaseerden die avonden aan 't Hofje over een thuis samen, het liefst op een boot of een andere, unieke manier van wonen. Toen we, onder het prieel in de tuin, besloten om samen een thuis te zoeken, was de eerste woning die we tegenkwamen een woonboot in Zutphen, waar mijn vriend al woont en waar ik van ben gaan houden de afgelopen tijd. We besloten een bezichtiging in te plannen. Ik schreef een motivatiebrief voor de bezichtiging, die spreekt voor zich:
'Graag nemen wij jullie mee in ons verhaal en ons enthousiasme voor jullie boot. Daarvoor kunnen we het beste meteen terug in de tijd duiken. Zie hier, kleine Ruurd op de boten van zijn familie en op zijn eigen woonboot: [foto collage]Van jongs af aan omringd door water en boten geweest. Een gevoel van nostalgie en thuis dat je alleen op het water kan voelen. Het soort gevoel dat van een huis een thuis maakt: vertrouwd, herkenbaar, veilig, vrij. Het soort gevoel dat wij willen vinden in ons volgende avontuur. Beiden lopen we met de droom om op een woonboot te wonen. Voor Ruurd iets wat hij al eens heeft mogen meemaken. Voor Isabel iets dat zij altijd heeft gewild, maar waarvoor ze nog wachtte op de juiste partner om zo’n avontuur samen mee aan te gaan. En toen was daar Ruurd, haar piraat, haar kapitein, met alle kennis in pacht en hetzelfde enthousiasme voor een leven op het water. De avond dat wij besloten om samen een thuis te gaan zoeken, was dezelfde avond dat wij jullie boot tegenkwamen. Te mooi om waar te zijn? Daar willen we ons niet bij neerleggen. Het leven mag mooi zijn en als wij ergens voor gaan, gaan we er vol voor. De ochtend nadat we jullie boot tegenkwamen, is Ruurd gaan kijken bij de haven. En toen was daar ineens de eigenaresse, die zo gastvrij en verwelkomend was om hem binnen te laten. ‘Het is nog veel mooier in het echt’, rapporteerde hij later aan Isabel. ‘Ze hebben het zo onwijs gaaf gedaan met gerecycled materiaal van de boot en behoud van authenticiteit, ze hebben echt hun lief en leed in deze boot gestopt’, vertelde hij haar. We kunnen wel stellen dat hij op slag verliefd was. Maandag kan Isabel gaan kijken, maar de foto’s en Ruurds enthousiasme spreken voor zich: dit zou een perfect thuis kunnen worden voor ons. We zijn jong, fit, steken graag onze handen uit de mouwen en hebben onwijs veel zin in een mooie, nieuwe uitdaging: een passieproject om ons op te storten de komende jaren. We voelen heel veel voor het leven in een community, iets wat perfect aansluit bij een betrokken rol bij de haven en de werf. We houden van verbinding, creativiteit en de natuur. Wat zou het geweldig zijn als dit alles mag samenkomen in het leven op de boot. En wat voor één! Een boot met karakter, met zoveel prachtige details. Wij zien dat en waarderen dat. Dat zouden wij heel graag in stand willen houden. Hier heeft zoveel werk in gezeten. We beseffen dat een boot veel werk is, Ruurd heeft daar ervaring mee en dat is iets wat je goed moet beseffen voordat je hieraan begint. En, wij vinden het dubbel en dwars waard. Wij zijn graag actief en hebben samen genoeg vrije tijd die we in de boot kunnen stoppen. Graag zelfs! We fantaseren nu al over het schuren, lakken, verven en werken aan de boot, samen. Een unieke woning, waar je met je hele hart en passie aan mag werken, daar gaan onze handen van jeuken! En niet alleen die van ons. Onze beide families en vriendenkringen zitten vol met mensen die ons kunnen en willen helpen. Mensen die zelf op boten wonen of hebben gewoond, lassers, zeilers, noem het maar op. Samen hebben wij een geweldig netwerk aan mensen die ons willen helpen de boot in zo goed mogelijke staat te behouden. Wij vertrouwen erop dat jullie boot in hele goede handen is bij ons. We kunnen ons voorstellen dat jullie er met pijn in jullie hart afstand van doen. Weet dat we graag met jullie in contact zouden blijven, mochten wij de gelukkige eigenaren worden en mochten jullie daar behoefte aan hebben. Dit is een soort kind, dat begrijpen wij heel goed. Wat voor ons overig belangrijk is, is zorgen dat het schip kan blijven varen. We zouden graag op termijn er ook mee weg willen. We vinden het dus belangrijk dat de CBB-certificering ook behouden blijft! Verder lijkt het ons heel leuk om in Zutphen te blijven liggen en hier ook een actieve rol te vervullen bij de haven met museumdagen en onderhoud. We worden enthousiast van het idee om op die dagen mensen aan boord te ontvangen en een stukje tekst en uitleg te geven over het schip en haar geschiedenis. Dit zou het beste verjaardagscadeau aller tijden zijn voor Ruurd die 6 juni 27 wordt. Wie weet gaan we zijn nieuwe levensjaar wel in met geweldig nieuws. We kunnen alleen maar hopen en ons best doen jullie een gerust gevoel te geven over mogelijk nieuwe eigenaren die het stokje heel graag, met dankbaarheid, toewijding en passie, van jullie over zouden nemen. Eventuele meubels of spullen die jullie zouden willen laten staan, nemen we ook graag van jullie over! Het voelt alsof deze boot op ons pad heeft moeten komen. Wij zijn dromers die dromen ook graag werkelijkheid maken. Zeker wanneer iets écht goed en kloppend voelt. En zo voelt jullie boot. We hopen dat jullie een keuze maken die voor jullie ook goed en kloppend voelt. Daarbij wensen we jullie heel veel succes. Wie weet tot spreeks! Met enthousiaste groet.'
Gister hadden we de bezichtiging en hebben we een bod gedaan. Daarna moest ik terug naar Arnhem, maar 's avonds ging ik weer terug naar Zutphen, omdat ik de fysieke versie van onze brief, inclusief geplukte bloemetjes, nog in mijn tas had zitten in een mooie, rode envelop. We hadden wel een digitale versie meegestuurd met het bod, maar wilde toch ook een fysieke versie achterlaten. Die hebben we toen samen in de brievenbus gedaan en daarna hebben we nog heerlijk op een afgelegen strandje gezeten naast de haven. Kijkend naar de natuur, ons mogelijk nieuwe thuis. Spelend met stenen, hij die mij uitlegde hoe je stenen over het water kan gooien zodat ze door plonzen de verte in. Ik werd er steeds beter in. We keken naar de sterren, de voorbijvarende boten, de lichtjes achter de ramen van alle woningen om ons heen en naar elkaar: dit voelt goed. Dit voelt alsof het zo moet zijn. Dit voelt als thuis. Of deze woonboot het nou wordt of niet, één ding is zeker: ik ga de toekomst aan met hem en wij gaan iets super vets vinden om op of in te wonen. Ik heb er alle vertrouwen in. Ik ben zo dankbaar voor de plottwists die hij toevoegt aan mijn leven, aan ons leven. We verrijken elkaar op zoveel manieren. Er gaat een hoop veranderen en op de achtergrond spelen er ook allerlei processen van rouw en verandering waarin ik weer opnieuw mag leren schakelen en landen. Dag per dag ga ik het leven aan en dat bevalt me tot nu toe erg goed moet ik zeggen. Niks in het leven is zeker, behalve dat het veranderlijk is. Ik laat me meenemen in alle mogelijkheden, kansen, veranderingen en de liefde die het leven me geeft.
In de tuin in Elden gebeuren er altijd magische dingen, op de een of andere manier. Dat is ook de tuin waar mijn vriendschap met Erynn begon. Een paar jaar geleden hebben we uren gepraat in die tuin en vormde we een connectie die uitbloeide tot een zielsverwantschap. Ook wij hebben deze week weer gelogeerd in Elden en zijn lekker naar Meinerswijk gegaan. Toen we vanaf de stad samen naar Elden fietste, was er net onweer voorspeld. We zouden het nèt redden, leek het. En ja hoor, eenmaal 't Hofje infietsend, begon het te druppelen. Binnen een paar minuten kwam het met bakken uit de hemel en hoorde we de eerste donder. Een avond met kaarslicht in het prieel stond op ons te wachten. We zetten Lana del Rey op en dompelde ons onder in de melancholische, woeste energie van haar muziek en het onweer. Toen het na een uur opklaarde, zijn we naar Meinerswijk gefietst. De wolken waren prachtig, nog nooit snapte ik zo goed als nu waarom er vroeger zoveel wolken werden geschilderd. Wat een vermaak. De laaghangende, snel bewegende wolken vormde een schouwspel waar ik mijn ogen niet vanaf kon houden. De lucht kleurde roze en liet ons weer landen in zachtheid. De weerspiegeling van de lucht in het water was een plaatje, mijn vingers gingen jeuken om te schilderen of tekenen, het was adembenemend. De natuur, zo dichtbij, altijd bereikbaar, is er altijd voor ons om naar terug te keren. Afgelopen week was voor mij de bevestiging dat ik het meest floreer als ik dichtbij de natuur ben. En dichtbij de mensen van wie ik houd. <3






Reacties
Een reactie posten