Onze eerste nacht op de boot

WHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAH!
Oke, dat moest er eerst even uit. 

We hebben onze eerste nacht op de boot gehad en ik wil erover schrijven nu het nog zo vers in mijn geheugen zit. Gister was namelijk een hele bijzondere dag. Een dag die symbool staat voor het begin van een prachtig avontuur. 

Gister hadden wij de sleuteloverdracht van ons schip en tekenden we bij de notaris. In de ochtend heb ik twee auto's volgeladen met mijn spullen. Die zouden mijn twee lieve opa's later die dag komen brengen naar Zutphen. Ik was dus al vroeg in de weer. Ik nam daarna mijn bolderkar mee de trein in richting Zutphen en om half 11 waren we, zoals afgesproken, bij het schip. Daar troffen we de makelaar en de oude eigenaren van 'Allegonda', of zoals wij haar liever noemen, 'Gonnie'. We liepen nog een keer door het schip en de oude eigenaren, schatten van mensen, vertelden ons over dingen die we moeten weten: waar liggen bepaalde sleutels, hoe werkt dit, hoe werkt dat. Ik had de oude eigenaren nog niet in het echt ontmoet, maar ik voelde meteen heel veel vertrouwen naar elkaar toe. Wij hadden een motivatiebrief geschreven die ervoor zorgde dat wij de gelukkige nieuwe eigenaren zijn geworden en door die brief en ons app contact, voelt het alsof we op emotioneel vlak al met elkaar in innig contact hebben gestaan. De vrouw van het stel werd aan het begin van onze afspraak gister al meteen emotioneel, het is voor hun zo een dubbele verkoop. Zij hadden er liever willen blijven wonen, maar door omstandigheden gaat dat niet. Dat maakt dat het hun zwaar valt en het emotioneerde mij eerlijk gezegd ook. Ze hebben zoveel prachtig werk geleverd aan het schip. Wij mogen daar dankbaar gebruik van maken, van profiteren zou je zelfs kunnen zeggen. Ik voel een verantwoordelijkheid om daar uiterst dankbaar mee om te gaan en ons uiterste best te doen het schip goed te onderhouden en de ziel in leven te houden. En dat voelde zij ook, dat wij er zo in staan, wat ervoor zorgde dat ze, ondanks de emotie, met een gerust gevoel het schip aan ons doorgeven. 

Nou goed, wij dus het schip nog even door en daarna reden we naar Borne, waar het notariskantoor zit waar we hebben getekend. Dit is vanaf Zutphen zo'n drie kwartier rijden, wat ons even ademruimte gaf. Even in de airco bijkomen van het sjouwen, de indrukken en toch wel de spanning van zo'n dag. We aten boterhammen met kaas en krentenbrood met boter, gesmeerd door de moeder van Ruurd en meegenomen in een praktisch, tinnen bakje. Zo lekker als mensen van die handige spullen hebben en die ook daadwerkelijk gebruiken. Nou goed. We kwamen aan bij het notariskantoor en daar troffen we weer de makelaar en de oude eigenaren. De notaris was een amicale man, eind 50 denk ik. Hij deed alles met veel charme en humor. Hij noemde mij Ruurds zeemeermin en grapte dat er maar snel een trouwerij aan moest komen. Hij maakte er een leuk verhaal van en van de makelaar kregen we een heel toepasselijk cadeau: een boek over oude, Nederlandse schepen die bewoonbaar zijn gemaakt. Heel attent. Ik maakte een foto van het 'teken-moment' en daarna namen we afscheid van iedereen. De vrouw van het stel zouden we die avond wel nog zien in de haven-vergadering (daarover later meer). 

We reden weer terug naar Zutphen en onderweg stopten we bij een Jumbo om boodschappen te halen: avondeten, schoonmaakspullen, frisdrank, wijn, bier, ontbijtspullen. Onze eerste boodschappen voor op de boot. Toen we aankwamen in Zutphen, zijn we met de aanhangwagen van Ruurds ouders eerst zijn appartement gaan leeghalen en over verhuizen. Maar toen...... Oh ja, dat ben ik vergeten te vertellen. Toen stond ons een uitdaging te wachten. Want wat bleek 's ochtends toen we aan kwamen rijden bij de haven? De steiger/brug naar ons schip lag open vanwege onderhoud! Dat betekende dat wij via het natuurgebied om de haven heen en via een in elkaar geflansde brug van pantons de spullen naar het schip moesten tillen. Dit was inclusief steile bult van zand en een volle zon die op ons brandde. Dat was me wel een hele klus. Met bolderkar en kruiwagen de bulten af, het grasveld over, de discutabele pantons over, naar ons schip. Havenbewoners die thuiskwamen vroegen of ze meteen wat van boven naar beneden konden meenemen voor ons qua dozen: zo lief! Af en toe stelden we ons voor aan bewoners die aankwamen en iedereen was warm en verwelkomend. Ik zal hieronder wat content plaatsen van dit sfeerbeeld. We vroegen de mannen die bezig waren met de steiger hoe laat hij weer dicht zou liggen. 6 uur 's avonds... Mijn opa's zouden er rond 4 uur zijn, maar, ze zijn gelukkig de beroerdste niet, dus ze konden allebei wat later komen, geen probleem. Oke, fijn, geregeld. We konden ons nog even storten op het appartement van Ruurd leeghalen en al snel kwam ons eerste bezoek/hulpploeg: het broertje van Ruurd en zijn partner. We gingen eventjes zitten en dronken wat. Het was op dit moment nog heel warm in het schip en we hadden nog geen ventilatoren, dus echt bijkomen was het niet. Ik was inmiddels al doorweekt in het zweet, maar het boeide me niet. 

De boys hielpen ons mee met alles sjouwen en toen kwam mijn eerste opa aan in Zutphen, samen met mijn oma. Ik liet de boot zien en ze ontmoetten de ouders van Ruurd. Opa hielp mee sjouwen en oma ging schoonmaken met Ruurds moeder, onder het genot van het nodige geklets. Daarna kwam mijn andere opa, zonder mijn oma (die is een beetje aan het sukkelen met haar gezondheid deze maand, helaas). Ook zijn auto haalde we leeg en inmiddels lag de brug weer dicht, dus het ging dit keer soepeler. Op een gegeven moment waren alle auto's uitgeladen en was het voor ons tijd om een stuk pizza te eten, die mijn oma en Ruurds moeder hadden opgewarmd in de oven. Ik kreeg bijna niks naar binnen, ik stond nog helemaal aan van de adrenaline. En ik wist: over een paar minuten moeten wij naar de haven-vergadering! Om 8 uur werden we daar verwacht en om kwart voor 8 waren we pas klaar met alles uitladen. Ik was die ochtend om 8 uur begonnen, dus ik was op dit moment gaar, vies, warm, bezweet, maar gek genoeg ook nog helemaal 'aan' van alles wat er gebeurd was die dag. We rookten met z'n tweetjes nog snel een shaggie in de stuurhut en toen gingen we naar de vergadering. Over deze vergadering was ons verteld dat hij zou gaan over onze ligplaats. Er waren namelijk twee andere geïnteresseerden en we zouden gaan discussiëren over onze plek. Daar keek ik best wel een beetje tegenop, na zo'n lange, intense dag. Nou, het eerste uur van de vergadering was voorbij gegaan en er was nog niks gezegd over onze ligplaats. Het tweede uur was voorbij gegaan en, hetzelfde verhaal... Rond 11 uur was de vergadering afgelopen en onze ligplaats was niet aan bod gekomen. Naderhand kwam één van de twee geïnteresseerden naar ons toe en hij zei: 'ik en de andere geïnteresseerden hebben besloten om toch te blijven liggen waar we liggen, dus jullie hoeven je niet druk te maken, jullie blijven lekker waar jullie liggen'. Nou, toen kwam er een opluchting door mijn hele lijf, dat was echt ongekend. Ik was zo blij en gelukkig toen. De sfeer, de mensen, het voelde allemaal namelijk heel goed, ik had helemaal geen zin in een discussie. En dat hoefde gelukkig niet. We werden heel warm welkom geheten en naderhand werden er biertjes open getrokken en bleven we nog eventjes hangen en kletsen met onze nieuwe buurtbewoners. Stuk voor stuk hele interessante, authentieke mensen. Op een gegeven moment besloten wij naar ons schip terug te keren, want nu was de avond voor het eerst van ons! 

We draaiden een joint, openden een fles champagne en vertrokken naar 'ons' strandje. We liepen het natuurgebied in achter het schip en de volle maan scheen ons tegemoet. Prachtig, groots, stevig en aanwezig, zo van: ik zie jullie en ik schijn voor jullie. We renden over het vers gemaaide grasveld richting het strandje en ploften neer. Vol ongeloof. Het is nu gewoon zo ver! Het schip is van ons, we gaan er straks slapen. De dag ging goed, we hebben alles overleefd, we mogen zelfs op onze ligplaats blijven liggen! We konden ons geluk echt niet op. We rookten de joint en blikten terug op dit hele proces. Ruurd gaf aan dat dit eigenlijk voor het eerst in zijn leven was dat hij iets heeft geprobeerd te 'manifesteren'. Dat vond ik bijzonder om te horen, want hij is nuchterder dan ik ben. We hadden het erover en ik zei dat ik die term zo stom vind, dat het voor mij hetzelfde gevoel geeft als de term 'influencer', zo'n term die je beu bent, weet je wel. Maar ik zei ook, dat ik er heilig in geloof. Want sinds ik hier jaren geleden mee in aanraking kwam, heb ik sindsdien alles gemanifesteerd wat ik wilde én zelfs meer. Want soms wil je iets, maar houd je niet eens voor mogelijk wat er nog meer mogelijk is, dat je zelfs grootser mag dromen en manifesteren. Ik vertelde hem dat ik de laatste tijd niet heel specifiek meer manifesteer, maar meer manifesteer en erop vertrouw dat de dingen die op mijn pad mogen komen, komen. Ook als ik zelf nog niet weet wat die dingen zijn. Want, ik had in mijn wildste dromen niet durven dromen van een eigen woonboot, and look at us now! Je weet soms niet wat het leven voor je in petto heeft. Maar vertrouwen op grootse dingen, dat heb ik en dat heeft me tot een prachtige plek geleid. En we hebben in dit hele proces natuurlijk wel heel specifiek ingezet op het manifesteren van deze boot en ligplaats, maar dat was pas zo toen de advertentie op ons pad kwam. Daarvoor durfden we er niet eens van te dromen. Het manifesteren deden we door de natuur op het strand toe te spreken, door een persoonlijke motivatiebrief te schrijven, door langs te gaan op de haven, door acties die uitdroegen wat wij wilden: een leven op deze haven, in de natuur, op het prachtige Allegonda. 

We keerden huiswaarts, rommelden toen nog een paar uur en gingen pas rond half 3 naar bed. Ik heb denk ik 3/4 uurtjes geslapen, maar ook vandaag weer sta ik helemaal 'aan'. Ik wil verder rommelen, ik heb zin om weer naar huis te gaan en ik heb zin om weer op de boot wakker te worden morgen. Wat ben ik gelukkig. Dit voelt passend. Alsof het zo moet zijn, alsof het zo hoort. Ik ben een gelukkig en dankbaar mens. 

Vanochtend werden we voor het eerst wakker op het schip. We dronken koffie in de stuurhut en rookten een sigaret op het dek. De zon scheen op onze ochtendgezichtjes en het leven op de haven kwam op gang. Een buurvrouw fietste de steiger over en een buurman begon met klussen aan de steiger. Ik hoorde vanuit zijn speaker 'Sultans of Swing' van Dire Straits en ik dacht: ja. Dit klopt. Ik ben thuis. 




Reacties