Er valt me iets op. Niemand heeft meer tijd voor buurt BBQ's. Of mensen hebben er geen behoefte aan. Maar dat geloof ik eigenlijk niet. Ik en mijn buurt voelen die behoefte wel. Het is al vaak ter sprake gekomen. Alleen is het er in de twee jaar tijd dat ik hier woon nog niet van gekomen. En nu ga ik verhuizen en heeft het nooit plaatsgevonden... De wil is er wel. De tijd niet. En het geld niet om het te regelen. Zo zonde... We lijken geen tijd meer te hebben voor onze menselijkheid. En natuurlijk, 'het is een kwestie van prioriteiten stellen'. Maar sinds wanneer komt onze menselijkheid onderaan de prioriteitenlijst? Sinds wanneer is werken om rond te komen en te kunnen eten zo'n hoge prioriteit dat het haast geen ruimte meer overlaat voor dingen die in wezen veel belangrijker zijn voor een samenleving? Het is niet altijd zo geweest. In mijn jeugd leek hier wel ruimte voor te zijn. Iedereen hielp mee met de voorbereidingen en er werd nog best groot uitgepakt zelfs. Levensgrote spellen werden gehuurd, vlees en drinken werden massaal ingeslagen en op de een of andere manier was iedereen er ook altijd. Ik weet niet wanneer het precies is veranderd, maar we zitten voor mijn gevoel nu middenin een fase waarbij we onze menselijkheid moeten inperken doordat we te druk zijn met ons eigen (over)leven. En dat kan je ons niet eens kwalijk nemen, het kan gewoon haast niet anders. Alles is zo duur, mensen werken vijf dagen in de week en zitten nóg krap bij kas. Door alle stress heb je je vrije dagen vooral nodig om op te laden, of dat nou alleen is of met vrienden. En je wil ook nog sporten, koken, familie zien, hobby's uitoefenen. Het is logistiek gezien een hele klus om een leven voor onszelf in te richten waar we energie van krijgen. En juist door het ontbreken van die menselijkheid missen we een energiestroom die denk ik belangrijk is om ons door de dagen heen te slepen: verbinding met en herkenning in elkaar. Door de simpele dingen zoals een buurt BBQ. Door een praatje, een grapje met een willekeurige passant. Door een gesprek met iemand in de trein. Ik ben er zelf ook schuldig aan. De trein ritjes zijn inmiddels vaak me-time momenten geworden, omdat mijn dagen zo vol en druk zijn verder. Een moment om te genieten van mijn muziek, naar buiten te staren, niks te hoeven. Terwijl ik ook graag zonder koptelefoon in de trein wil zitten, zodat ik er benaderbaar uitzie voor iemand die verbinding zoekt. Maar ik kan het haast niet opbrengen, omdat zelfs een trein rit cruciale tijd is geworden in mijn planning om tot rust te komen en even niks te hoeven. Echt geen onwil, eerder onmacht. Ik hoop dat we allemaal maar snel weer de ruimte mogen voelen voor buurt BBQ's, praatjes en willekeurige ontmoetingen die ons energie geven en een gevoel van saamhorigheid.

Reacties
Een reactie posten