Vandaag valt het me zwaar dat ik binnenkort vertrek uit Arnhem. Ik reed met de trein van Zutphen naar Nijmegen. Ik passeerde station Arnhem en zag mijn geliefde plekjes links en rechts opdoemen: Meinerswijk, Sonsbeek, de wijk waar ik ben opgegroeid. Ik kon de tranen niet tegenhouden. Ik besefte dat ik niet meer lopend naar Sonsbeekpark en Meinerswijk toe kan straks. De plekken verdwijnen niet, maar de toegankelijkheid om ernaar toe te gaan wel. Er zullen andere plekken voor in de plaats komen, onontdekte plekken, nieuwe plekken. Maar soms wil je vasthouden aan wat bekend is, juist wanneer het dreigt weg te vallen. Vasthouden aan de plekken die als thuis voelen, terwijl ik weet dat thuis in mij zit. Dat ik thuis overal kan creëren. Mijn nieuwe thuis zal niet hetzelfde zijn als Arnhem en dat wil ik ook helemaal niet, ik wil juist een nieuwe omgeving ontdekken. Maar ondanks dat verlangen, doet het me pijn dat ik deze plek zal verlaten. De plek waar mijn voorouders ook leefden, de plek waar ik op elke hoek wel naar iemand zwaai die ik ken, de plek waar ik me thuis voel. Ik wil Arnhem knuffelen en meenemen in mijn hartje. Waar ik het desgewenst eruit kan halen om er weer van te genieten, wanneer ik het eventjes mis. Maar dat gaat niet. Ik zal het echt achter moeten laten. Wetend dat deze wond tijd nodig heeft en wetend dat alles goed komt. Vanuit liefde en een dosis melancholie die overtijd vast zal slijten. Bedankt Arnhem, voor alles.
Reacties
Een reactie posten