Een intrinsieke aantrekking naar een specifieke cultuur en leven in het digitale tijdperk

Ik wil het vandaag hebben over iets wat ik altijd heb gehad en wat - denk ik - vast meer mensen hebben. Ik heb het over een intrinsieke pull naar een specifieke cultuur of een specifiek tijdperk. Een herkenning. Alsof je in dat tijdperk hebt geleefd of in die cultuur. Alsof je een fragment van een vorig leven herkent. Voor mij heeft dit altijd zo gevoeld bij de volgende dingen.

- Wakan Tanka/Inheemse Amerikaanse volkeren (Lakota)

- Mexico

- Maya's

- De Middeleeuwen

- Grotten

- Soldaat in de Tweede Wereldoorlog 

- (Groene) Heksen/Witte Wieven

Wakan Tanka/Indiaanse volkeren

Dit soort plaatjes voelen ook heel erg als thuis ofzo???
Ik weet niet wat het is, maar voor mij voelt het idee van Wakan Tanka vanzelfsprekend en herkenbaar. Deze overtuiging, deze cultuur. Wanneer ik een beeld zie van een inheemse Amerikaan, voelt het alsof ik mijzelf zie qua ziel, het voelt herkenbaar. Super gek en it feels cringe to even type this... ik heb dit bijvoorbeeld ook altijd gevoeld bij de films Brother Bear en Spirit. Een herkenning die zo overduidelijk voelbaar is. Wakan Tanka spreekt op de een of andere manier tot mij, ik vind het zo fascinerend. Ik zal een stukje delen van deze website, waar veel te lezen valt over Wakan Tanka:

"De heiligheid van de natuur is volgens sommigen een van de meest karakteristieke kenmerken van Indiaanse spiritualiteit. Alle natuurlijke levensvormen waren voor de Indianen bezield en zodoende objecten van verering. De Indianen spraken dan ook niet zo zeer over de bizons of de wolven, maar het bizonvolk en het wolvenvolk. Zij zagen alle levende wezens als hun verwanten.

Een symbool dat veel voorkomt in de natuur is de cirkel. De planeten en de banen die zij trekken, de dwarsdoorsnede van een boom maar ook een mensenleven waren voor de Indianen cirkelvormig. Maar ook de cycli van de dag en de nacht en die van de vier seizoenen waren in feite cirkels die steeds terugkeerden op hetzelfde punt. De cirkel, zonder begin en zonder eind, symboliseerde de eenheid en heelheid van het universum. Zodoende dat bijna alle  ceremoniën cirkelvormige plattegronden hadden."

Een ceremonie die bij deze cultuur hoort, is een zweethutceremonie. Iets wat ik zelf heb gedaan, toevallig. Het sjamanisme wat hierbij kwam kijken, sprak mij enorm aan en voelde als natuurlijk en vanzelfsprekend. Ik denk dat ik ooit in een vorig leven deze cultuur leefde en dat ik daarom zo'n pull voel naar spiritualiteit en de natuur. Het kan ook complete onzin zijn, maar er is in ieder geval iets voelbaar bij mij.

Oorlog

Hetzelfde gevoel heb ik bij het idee dat ik een soldaat was in de Tweede Wereldoorlog. Mijn familie komt uit Arnhem en Driel, plekken waar in de Tweede Wereldoorlog heel veel is gebeurd. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik ooit in een vorig leven in een oorlog heb gestreden. Vroeger keek ik met mijn vader en zusje heel veel oorlogsfilms en dat voelde ook allemaal erg herkenbaar. Anders dan anders. Herkenbaar op een manier die voelt alsof het een stuk van jouw verhaal vertelt. Echt zo raar, maar dat is wel gewoon wat ik altijd voelde.

Zo heb ik dit gevoel bij meerdere dingen. Alsof je weet dat het zo is, ook al heb je er letterlijk geen reden voor om dat te geloven. Het is meer een soort innerlijk weten. Heel gek fenomeen, waar ik ook eigenlijk niet echt iets mee hoef, maar ik vind het wel heel fascinerend: vorige levens. Ik fantaseer er dan ook graag over. Wat zou ik dan hebben meegemaakt? Wat droeg ik? Wat was mijn rol? Wat hiervan draag ik met me mee in dit leven? Ik leef in een hele aparte tijd: het digitale tijdperk. We (met we bedoel ik: de cultuur hier in Nederland: ik kan niet spreken voor andere plekken op de wereld) staan ver af van bijvoorbeeld ceremonies en rituelen die de natuur eren (tenzij je hier zelf actief iets mee doet). Geld is in de hedendaagse maatschappij het belangrijkste middel om mee te overleven, er zijn duizend-en-een opties qua werk, er zijn meer vrouwenrechten dan vroeger, drugs is normaler dan ooit, community living is nu iets 'niche', in plaats van de norm: het is een hele aparte tijd. Ik kan er niet helemaal lekker in landen. Het liefst zou ik zelfvoorzienend leven met een moestuin, wat diertjes, een klein dorpje van mensen die ik liefheb en vertrouw en alle tijd voor passies, creativiteit en ambacht. En reizen naar andere plekken met andere culturen! In plaats daarvan werk ik vijf dagen in de week voor een bedrijf waar ik precies niks toevoeg aan de maatschappij, blow ik na werk zodat ik het allemaal een beetje kan relativeren, heb ik eigenlijk te weinig geld voor de veel te dure boodschappen, leef ik van vrije dag naar vrije dag en heb ik te weinig ruimte thuis om alle creatieve projecten die ik wil doen te doen. Ik wil niet zeggen dat ik geen goed leven heb, ik heb zoveel vrijheid, zoveel kansen, zoveel rijkdom: een dak boven mijn hoofd, een liefdevolle familie waar ik op kan terug vallen, de liefste vrienden en de liefste vriend: toch voelt het alsof ik op een aantal vlakken erg ver van mijn kern afsta. Ik kan echt melancholie voelen naar mijn vorige levens in andere tijdperken, waar er nog geen digitalisering was, waar dingen soms simpeler waren. Maar, ik voel me ook strijdbaar. Ik voel dat ik niet voor niets in dit tijdperk leef. En ik ben me bewust van mijn rijkdom en privileges. Ik ben de eerste vrouw in mijn vrouwenlijn die zo vrij kan leven als ik wil. Ik kan stemmen, ik kan abortus plegen, ik kan anticonceptie gebruiken. Ik heb een vangnet aan familie, voor als ik het financieel niet meer zou trekken. Er is geen 'echt' gevaar in mijn leven: toch voel ik mij ook niet helemaal op mijn gemak. Omdat ik onderdeel ben (geworden) van een maatschappij die teert op kapitalisme, presteren en geld. Iets waar ik eigenlijk niet aan mee wil doen, maar haast onmogelijk aan kan ontsnappen. En ik ben één van de miljoenen mensen die dit zo voelt. Hoe kan het toch dat we als burgers met dezelfde meningen, alsnog niet kunnen loskomen van een hardnekkig systeem? Het antwoord daarop is complex en gelaagd en ik begrijp ook wel waarom dat zo moeilijk is, maar het frustreert me op sommige dagen enorm. Zoals vandaag. Ik irriteer me aan de oppervlakkige gesprekken die ik heb op werk over kleding, ik irriteer me aan de 'domme' vragen die ik naar m'n hoofd geslingerd krijg. Ik voeg hier echt niks toe. Ik kan schrijven tijdens werk, dat is mijn redding. Als ik niet zou kunnen schrijven tijdens werk, mezelf niet zou kunnen ontplooien, was ik doodongelukkig geweest. Dat weet ik wel. Nou goed, dit artikel zou gaan over de herkenning die je kan voelen bij specifieke culturen of tijdperken, nu ben ik vooral aan het schrijven over mijn ervaring in dit tijdperk. Zo kan het gaan in mijn hoofd: van hot naar her. 

Ik bedenk me ook ineens iets wat hier raakvlak mee heeft. Vorig jaar legde ik kaarten met Mirte, mijn vriendin. Er kwam uit dat ik op 'vision quest' moest in de natuur. Iets wat ik laatst had gepland, maar vanwege ziekte moest afzeggen. Die vision quest zou me heel veel bieden, zeiden de kaarten. Een van de rituelen van de Wakan Tanka is een visioenzoektocht. Daarbij wordt er dagenlang gevast en gebeden in de natuur om een droom of visioen te ontvangen, waarin de Grote Geest richting geeft aan het leven van de persoon. Ik voel ook dat mijn visioenzoektocht dit jaar ergens mag gaan plaatsvinden. Een terugtrekking in de natuur, naar de elementen, naar de kern, de bron, en kijken wat hier uit mag komen. Ik denk dat ik dit wil implementeren in mijn reis naar Polen. Ik ben daar in de natuur, ver weg van de stad, in rust. Ik kan hier een middag mediteren en kijken wat dat me brengt. Daarnaast wil ik ook een nacht met mezelf boeken in een tent, in de natuur, om een diepere laag in te gaan, echt helemaal alleen. Dit zou ik dus laatst gaan doen, maar ik was toen ziek geworden en het was slecht weer, dat leek me geen goed plan. To be continued dus!

Reacties