Kunst laten landen en erkenning

Ik ben een aantal interessante passages tegengekomen in het filosofie magazine waar ik zelf over wil filosoferen. Dit stuk gaat over hoe een gedicht gelaagd is en afhankelijk van de ontvanger. En eigenlijk ook afhankelijk van de tijd. Soms moet je dingen laten marineren. Zo is dat ook met een goed boek of een film. In alle vormen van kunst zou je kunnen zeggen dat tijd essentieel is om de volledigheid ervan te ervaren. 
Komt 'ie: 


Je kan ook verkeerd begrepen worden als schrijver of kunstenaar. Met verkeerd bedoel ik dan dat wat je schrijft of maakt niet hetzelfde wordt geïnterpreteerd als hoe je het hebt bedoeld. Maar dat is juist het interessante en krachtige aan kunst, het is altijd een dynamiek die gecreëerd wordt tussen de kunst en de ontvanger. En midden in die dynamiek staat ook nog de maatschappij. Het zou eenzijdig en oninteressant zijn als kunst alleen maar 'juist' geïnterpreteerd wordt. Dan kan je je kunst net zo goed voor jezelf houden, niet? Of zoekt een kunstenaar erkenning in diens eigen visie? Is dat voor elke kunstenaar wellicht anders? Daar las ik het volgende over. 
Of krijg je al erkenning wanneer je mensen aan het denken zet? Ongeacht of zij hetzelfde denken als jij doet als maker? 

Reacties