We weten het even niet

Dit weekend was ik met mijn hartsvriendin Elze. Wij maken elkaar al eventjes mee. Ontmoet op de middelbare school, wat inmiddels zo'n veertien jaar geleden is. We hebben alle fases vanaf toen met elkaar meegemaakt. Van uitgaan en rebelleren, tot studiekeuzes, haar verhuizing naar een andere stad en het werkveld in als 'volwassen' meiden. Zij woont in Utrecht en ik in Arnhem. We proberen elkaar zeker elke maand te zien, vaak combineren we het met een logeerpartijtje. Dit keer kwam ze naar mij toe, naar Arnhem, waar ook zij is opgegroeid. Vertrouwd, kan je dus wel zeggen, 'ons Ernem'. We besloten gisteravond in de zon op het terras te gaan zitten. Beiden een beetje moe, sneden we het onderwerp aan: waar willen we heen bewegen? Wat zijn onze toekomst plannen? We hadden namelijk via Whatsapp al even gefantaseerd over het bedenken van een act of activiteit voor op campings, dat wilde we in het echt nog verder bespreken en uitwerken. Maar ja, van welk geld willen we dat dan realiseren? Ik heb zelf de afgelopen jaren heel wat ideeën gehad voor ondernemingen of projecten, allemaal even leuk, allemaal even 'onhaalbaar'. Tenminste, voor mijn gevoel. Want, zonder geld moet je het hebben van sponsoring, gunfactor, connecties, dat soort dingen. Daar komt dan weer veel tijd bij kijken, tijd die ik ook niet echt heb voor mijn gevoel. Ik werk vijf dagen in de week, Elze vier. We hebben een druk sociaal leven, we houden van sporten, creatief zijn en koken, dan is al snel je vrije tijd gevuld. En, niet te vergeten, je wil ook nog tijd voor jezelf hebben om tussen alles door enigszins op te laden. Oh, en af en toe een date is ook leuk. Dus, je snapt het al, weinig tijd, geen geld, maar wel te veel (grootse) plannen. Hoe zien we dat voor ons? Ja, niet dus... We kwamen er maar niet uit in ons gesprek...

Elze had deze week een motivatiebrief verstuurd naar een camping die iemand zoekt voor hun socials. Als je niet in de buurt woont, mag je op hun camping verblijven. Leuk idee, zou je zeggen, maar Elze heeft een appartement wat ze ook niet zomaar kan opgeven of onderverhuren. Een stukje stabiliteit zou ze dus moeten inleveren om bij die camping te werken. Het komt erop neer dat ze toch denkt dat deze vacature te vroeg komt. Of te laat, misschien. In ieder geval, het voelt voor haar niet als het goede moment. Ze is nu bezig met het afronden van een DJ Course, daar is ze de afgelopen vier maanden druk mee bezig geweest. En ze maakt vette collages van magazine foto's. Het is dus niet dat we stilstaan, alles behalve, maar op gebied van werk/ambitie voelt dat voor ons wel zo. Elze werkt in het marketing team van een ziekenhuis. Een goedbetaalde baan. Een 'volwassen' baan. Een stabiele baan. Maar, niet gedreven door passie. Elze zoekt naar iets wat meer bij haar kern past, naar wat meer avontuur of natuur. Net als ik. Ik werk in een kledingwinkel, nadat ik na vier jaar mijn kantoorbaan op zei. Niet bepaald mijn droombaan. Ook niet bepaald goed betaald. In de afgelopen twee jaar ben ik er in totaal zo'n duizend euro op achteruit gegaan. In eerste instantie omdat ik van samenwonen naar alleen wonen ging. Ineens heb je een huur die je in je eentje moet betalen, laat staan alle andere kosten, die je niet meer kan delen. Toen ging ik weg bij mijn goed betaalde baan, waardoor ik er nog eens extra op achteruit ging. Ik kreeg er wel mentale ruimte voor terug, veel meer tijd om te schrijven (ik ben nu ook aan het werk, oeps) en het gevoel dat ik mezelf in het diepe kan gooien en het altijd wel goedkomt. Dat is zeker wat waard. Maar, nu vier maanden verder, verveelt het werk in de kledingwinkel mij. Laatst zou ik een nieuwe baan aangaan, waar ik zou kunnen zilversmeden. Maar, die organisatie deugde van geen kant en ik besloot er toch niet mee in zee te gaan. Balen, want dat was wel veel meer gericht op mijn passie en creativiteit. Maar goed, bijstellen en mezelf weer openstellen voor nieuwe kansen die op mijn pad mogen komen. Maar, daar heb je het al: ik leef vanuit het gevoel dat er wel iets op mijn pad zal komen. Maar, wat als dat het niet doet? Als ik zelf actief aan de slag moet, wat voor kant wil ik dan op? Daar hadden Elze en ik het dus gister over en om eerlijk te zijn: er zijn zoveel opties, ik loop gewoon vast. Ik weet het even niet. We weten het even niet. Ik heb de laatste maand wel minstens vijf ideeën gehad voor mezelf. Ik zal ze opsommen. 1. Een praktische en/of creatieve BBL-opleiding volgen. Betaald krijgen terwijl je leert en werkt. Maar, het nadeel hiervan is dat ik daarmee niet genoeg zou verdienen voor mijn huur, dus dan moet ik daarnaast ook werken, dat betekent bijna geen vrije dag meer over in de week.... 2. Een master volgen in het binnen- of buitenland. Ik zat te denken aan filosofie, psychologie, criminologie of literatuur. Mezelf weer onderdompelen in nieuwe kennis. Wellicht in een nieuwe stad of een ander land. Maar, het nadeel hiervan is dat het geld kost of een lening. Iets wat ik er niet bij kan hebben met een studieschuld die al op 40.000 euro staat van mijn HBO-rechten studie. Maar, Elze zei iets interessants. In Denemarken kan je gratis naar school en krijg je zelfs wat geld toe. Dat zou interessant kunnen zijn. Ik ga er eens induiken. 3. Verhuizen naar een andere plek en een compleet nieuwe, andere baan aangaan. Bijvoorbeeld in de zorg. 4. Wonen en werken in het buitenland voor een jaar. Ergens in een hotel of op een boerderij, of zelfs achter de bar. Even weg uit mijn bubbel hier. Het nadeel hiervan is dat ik mijn studio moet opzeggen, wat onzekerheid brengt voor als ik terugkeer. En een reis kost geld, waar ik eerst nog voor zou moeten sparen. 5. Dit jaar afwachten en mijn grootse plannen concretiseren om volgend jaar mee aan de slag te gaan in de praktijk. Ik ben begonnen met vrijwilligerswerk wat mogelijk interessant kan zijn voor mijn toekomst. Ik ben net een nieuwe relatie aangegaan. Ik heb wat reisjes op de planning. Ik kan ook gewoon dit jaar ervaren, genieten van mijn vrije tijd, mijn familie en vrienden en niet teveel moeten van mezelf. Maar, elk jaar voelt als weer een nieuwe kans en door dit jaar 'gewoon te ervaren', voelt het alsof ik iets doe wat zonde is van mijn tijd, van mijn jeugd. Namelijk, mogelijke kansen laten liggen, mezelf niet genoeg uitdagen. Terwijl ik echt wel weet dat ik mezelf uitdaag. Door mijn baan op te zeggen en het roer om te gooien. Door een nieuwe relatie aan te gaan. Dat soort dingen. Maar, het voelt misschien niet groots genoeg, niet veranderlijk genoeg.

Eigenlijk komt het voor mijn gevoel neer op: ik heb meer geld nodig. Met meer geld kan ik daadwerkelijk een studie/cursus doen, een reis maken, verhuizen, noem maar op. Zonder geld, blijf ik waar ik nu ben. Of, moet ik in ieder geval heel creatief zijn en denken om dingen op andere manieren voor elkaar te krijgen. Ik weet ook zeker wel dat waar een wil is, een weg is. Maar, de dagen halen me in, het leven is duur en op dit moment weet ik het even niet. En dat is niet erg, maar soms voelt het wel zo. Dan is het fijn om, zoals gister met Elze, herkenning te vinden in dit soort gevoelens. 

Het voelt toch echt alsof we officieel in een soort 'quarter-life crisis' zijn beland. Ik voel me op zich rustig, content en tevreden met alles wat ik al heb, een eigen huisje, geld voor eten, lieve vrienden en een gezonde familie. Maar, tegelijkertijd spelen er op de onderlaag duizend-en-een vraagstukken. De antwoorden laat nog op zich wachten.... To be continued, I guess?

Reacties