Mijn eerste ervaring met materialisme

Ik zal een jaar of negen zijn geweest. In het speeltuintje, om de hoek van mijn ouderlijk huis, waar ik toen natuurlijk nog woonde, speelde ik graag. Ditmaal had ik de schommels uitgekozen als activiteit. Zo hoog als ik kon, schommelde ik heen en weer en met lichte angst en adrenaline door mijn lichaam, sprong ik op het hoogste punt af en toe van de schommel af, waarna ik een zachte landing maakte in het zand. Een tafereel wat zich zo een uur kon herhalen, want als kind vermaak je je snel en gemakkelijk, gelukkig. Ik weet niet meer wie er bij mij was, maar voor mijn gevoel was ik niet alleen aan het spelen. De herinnering is aanwezig, maar wel beperkt, waarschijnlijk door de emotionele lading die ik er zelf aan heb gegeven, waardoor ik flarden kwijt ben. Ik droeg die dag nieuwe oorbelletjes. Een blauwe ronde steen, met daaromheen kleinere diamantjes. Ik vond ze prachtig. De schittering van het zonlicht op de steentjes, de kleur blauw, wat mijn hele jeugd lang mijn lievelingskleur was, het verfijnde. De oorbelletjes voelde als een volwassen soort sieraad, alsof ze mijn inwijding waren tot het uitgroeien naar een echte meid. Waar ik eerder nog gele smiley oorbellen droeg, of sieraden van vlindertjes en dolfijnen, had ik nu een paar oorbellen die chique voelde, fraai. Ik was er zo onwijs trots op en blij mee. Je voelt de bui misschien al hangen: tijdens een van mijn spectaculaire sprongen, verloor ik één van de twee oorbelletjes in het zand. Wat zich daarna afspeelde, was een soort mix aan gevoelens van hysterie, verdriet, gemis, frustratie en rouw. Onwijs overdreven, maar het was mijn eerste kennismaking met materialisme en waarde die ik ergens aan had gegeven, iets wat ik daarna verloor. Alsof het meest kostbare op aarde verstopt lag in het zand, heb ik uren kuilen gegraven, met mijn vingertoppen gevoeld door de ontelbare zanddeeltjes. Een speld in een hooiberg. Een oorbel in een zandbak. Tevergeefs, want ik zou de missende oorbel NOOIT meer terugvinden. Iets waar ik tot op de dag van vandaag nog wel eens aan terugdenk. Thuis heb ik, in mijn oude sieradendoos van vroeger, het ene oorbelletje nog liggen. Als ik thuis ben, zal ik er een foto van toevoegen. Vanaf dit punt in mijn leven wist ik: ik hecht veel te veel waarde aan spullen. Ik kon het niet loslaten. Ik ben dagen later nog teruggegaan om met een frisse blik verder te zoeken. De oorbellen kostten waarschijnlijk nog geen tientje, maar voor mij was het een symbool van mijn wording naar vrouw. Van verfijnde stijl, van klasse. Een kind van onder de tien, maar toen al had ik een zwak voor schoonheid. Voor kleur, voor steentjes, voor sieraden, voor spullen. Dat is nooit veranderd, al probeer ik met de tijd steeds minder waarde te hechten aan spullen. Ik ben een verzamelaar, een kringloop fanaat, altijd al geweest. Maar, inmiddels heb ik een mooie verzameling aan spullen en geen ruimte meer in mijn huis. Alhoewel, ik heb wel een kelder, wat op zijn beurt heel gevaarlijk kan zijn voor een verzamelaar. Maar, ik houd me nog redelijk in. Want ik weet ook, alle spullen die je hebt, zal je ook ooit weer moeten meeverhuizen of moeten weg doen, wat allemaal weer tijd en moeite kost. Ik probeer het dus beperkt te houden. Wat ik nu heb is wat ik voor de rest van mijn leven zal hebben. Het zijn spullen waar ik blij van word, die mijn thuis gezellig maken, eigen, knus. Maar, zonder die spullen zal ik mij ook overal thuis voelen, want thuis is inmiddels een gevoel van binnenuit, onafhankelijk van externe zaken. Ik had dat graag in de oren van de jongere versie van mezelf willen fluisteren toen ze in paniek de zandbak onderste boven groef. Gelukkig weet ik dat nu. 

Reacties