Over hoe elk thuis haar eigen magie heeft

Mijn niet zo esthetisch opgedekte bordje
Gister nodigde ik mijn zus en zwager spontaan uit om bij mij te komen eten. Ik zou koken en afwassen. Zo haal ik ze wel binnen, dacht ik. En dat lukte inderdaad. 'Ja lekker! Komt tussen 6 en 7 uit?'. Ik werkte tot vijf uur en kocht daarna meteen boodschapjes en ging aan de slag. Een zoete aardappel curry met kikkererwten en spinazie. Lekker, voedend en gezond. Normaal eten we bij hun, want zij hebben een chille, grote keuken. Zij wonen in mijn oude appartement, waar ik vijf jaar samenwoonde met mijn ex-partner. Toen zij erin trokken, werd de keuken vernieuwd. Bofkonten. Daar maken we al te graag dankbaar gebruik van. Maar, ik vind het ook leuk om te hosten en om hun bij mij thuis te ontvangen. Elk huisje heeft namelijk haar eigen magie. Als ik naar Nova en Niels ga, dan kom ik bij hun twee thuis. Niels gaat dan vaak lekker gamen in zijn kamertje en Nova en ik gaan kletsen, dansen of een spelletje spelen. Soms koken Nova en ik samen, soms kookt Niels voor ons. Dan eten we samen en daarna gaat Niels weer lekker zijn eigen ding doen en vervolgen Nova en ik ook onze activiteit. Dat is heel chill, want we voelen ons vrij om te doen wat we willen. Maar, als Nova en Niels naar mij toe komen, dan zijn ze echt op visite en constant betrokken bij wat er zich afspeelt. Op een bepaalde manier meer intentioneel (zonder te willen zeggen dat ik het een leuker vind dan het ander). Allebei heeft het zijn charme, zowel bij hun zijn als bij mij. Maar, wat me dus zo opvalt, is dat het wezenlijk anders is. Als ze bij mij zijn, kunnen ze even dat 'host-gevoel' loslaten. Ze hoeven niet op te letten of ik wel een onderzetter onder mijn glas zet, of ik mijn schoenen uit heb gedaan voordat ik binnenkwam, of ik nog genoeg drinken heb (al ben ik daar ook als kind aan huis en hoeven ze dat niet te checken: ze doen het toch, de schatten). Ze kunnen bij mij verzorgd worden, ontspannen op een andere manier en ik merk dat ze daardoor wat losser lijken in hun energie. 

Ik had het koken precies goed getimed, dus toen ze aankwamen konden ze eigenlijk meteen opscheppen. Maar, ik was vergeten drinken te halen (ik drink altijd water of thee) en was vergeten dat zij graag iets met smaak drinken. Dus, hop, Niels liep nog even snel op en neer voor een fles cola. Toen hij terugkwam konden we dan eindelijk aanvallen. Het was heerlijk en ik werd vriendelijk bedankt voor het koken, dat beviel hun wel zo. Daarna begonnen we aan een spel en we konden gewoon niet meer stoppen: The Imposter Game. Het werd steeds moeilijker en grappiger. We hebben denk ik wel een uur gespeeld, sloten af met een halve aflevering van 'Van Roosmalen op Reportage' en toen gingen ze lekker naar huis. Ik had het gevoel dat we heel lang samen waren, maar het was pas half tien toen ze huiswaarts vertrokken. Voor mij een perfecte zaterdagavond. Goed eten, dierbaren, gelach, gezelligheid en vroeg pieken. Vanochtend werd ik dan ook wakker om 7 uur, uitgerust en wel. Heerlijk vind ik dat. 

Hoe fijn ik het ook vind bij hun, ik was blij om ze ook weer een keer bij mij te ontvangen. In elk huis is een dynamiek anders en het is leuk om dat te blijven ontdekken. En waar ik ook met ze ben, ik heb het altijd fijn. <3

Reacties