Nieuwe fasen in vriendschappen

Gister zag ik mijn hartsvriendin weer na ongeveer anderhalve week. We hadden elkaar voor ons doen lang niet gezien. De afgelopen drie jaar waren we minstens een paar keer per week samen, vaak met de nodige logeerpartijtjes. Dagen samen, onafscheidelijk, we hebben inmiddels nagenoeg dezelfde vrienden, we leefden het leven samen. En we voelen beiden: aan die fase komt langzaam een eind. Erynn vertrekt (dit is mijn hypothese) dit jaar ergens naar Amsterdam, waarschijnlijk samen met onze andere vriendin Yuval. Een nieuw avontuur voor haar en zo ook voor mij, voor ons. Begin dit jaar is ze een maand naar Colombia geweest. Voor haar een levensveranderende reis, dat was voor mij al duidelijk voordat ze vertrok. De vrijheid die je voelt op reis, in een andere bubbel, kan zoveel doen voor hoe je daarna je leven voor je ziet. Ik heb die maand gebruikt om mijn eigen passies, hobby's, tijd met mezelf en andere vriendschappen te voeden. Als een soort wen-periode. Wennen aan het idee dat wij niet de rest van ons leven zo close kunnen blijven. Wennen aan het idee dat er ook andere fasen zullen aankomen. Fasen van meer afstand (letterlijke fysieke afstand), fasen van andere vriendschappen die erbij komen, mogelijke nieuwe partners, ander werk. We zijn nog zo jong en we gaan nog zoveel meemaken. Die maand aan het begin van het jaar was eigenlijk heel fijn. Ik zag haar genieten en ik genoot zelf ook van alles wat ik naast haar in mijn leven heb. Mijn andere vriendschappen, mijn familie, mijn creatieve projecten. Ik merkte toen al: dit is het begin van een andere tijd. Gister hadden we het daarover. Ik praatte haar bij over wat ik in die anderhalve week had meegemaakt met mijn nieuwe lover en Erynn, de schat die ze is, kon haar tranen niet inhouden. Ze leeft zo met me mee, gunt mij alle geluk en we beseften: life is good and life is changing. Zij heeft deze maand ook nieuwe connecties gemaakt, gedatet, plannen gesmeed voor de rest van dit jaar. De conclusie was: girlhood is forever, maar de fase van elkaar zoveel zien, komt langzaam tot een eind. We zullen altijd met elkaar verbonden blijven, zij is mijn zielsverwant en mijn grote liefde in dit leven, we zullen nog samen gaan reizen en veel avonturen beleven, maar het zal een andere vorm krijgen. En het is bizar hoe je dat beiden voelt, voelt dat je ouder wordt, dat je een bepaalde levensfase ontgroeit. Wat hebben we genoten, wat hebben we geleefd, wat hebben we gelachen, gehuild en wat hebben we gedanst. Alles wat we hebben meegemaakt, hebben we vastgelegd in ons vrienden boekje. Een van mijn kostbaarste bezittingen. Die fase, onze liefde, neemt niemand meer van ons af. Wij twee zullen voor altijd weten hoe fijn die fase was. Hoeveel we aan elkaar hebben gehad. Hoe we lief en leed hebben gedeeld. En ik kan niet wachten op de nieuwe fase die aan zal breken. Nieuwe plekken die als thuis zullen voelen, nieuwe bubbels met nieuwe mensen. Ik ben zo dankbaar voor onze vriendschap en benieuwd naar wat de toekomst zal brengen. <3

Reacties