Mijn eerste verrassing

Het is Paasweekend. Al een paar weken geleden vroeg mijn date of ik dat weekend kon vrijhouden. Hij wilde wat plannen. Maar al te graag hield ik die dagen vrij en ik merkte iets op bij mezelf. Namelijk, hoe zeer ik genoot van het idee dat iemand bezig was met een verrassing voor mij. Dat iemand iets aan het bedenken was, met de intentie om het mij naar de zin te maken. Ik heb dat in mijn leven nog nooit ervaren. In mijn vorige relatie (van zeven jaar), was ik de kartrekker voor het plezier. Ik nam het initiatief om nachtjes weg te regelen, om magie toe te voegen aan het alledaagse. Nooit in al die jaren zei de ander: 'I got it, ik ga wat regelen', of beter nog: 'ik heb wat geregeld'. Ik had niet eens het idee dat ik daarin iets tekort kwam, erger nog: ik stond er niet eens echt bij stil dat dit stukje bestond. Ik kon het niet missen, want ik had het niet ervaren. Ik had me neergelegd bij het idee dat ik altijd degene zou zijn die meer van de ander zou houden, die de relatie leuk zou moeten maken, die dingen zou plannen. Dus, toen mijn date een verrassing voor mij in petto had, voelde ik mij zo gezien, zo geliefd en gewaardeerd. Ik gaf me totaal over aan het verrassingselement. Ik heb weinig gespeculeerd over wat we zouden gaan doen. Ik wilde er ook echt open in gaan, ontvankelijk voor het onwetende en het loslaten van controle. Wat genoot ik daarvan zeg! Wat is het fijn om in overgave te leven. Om te ontvangen, jezelf over te geven aan een ander. Al zou ik dat niet bij iedereen kunnen, maar bij hem zeker. We zouden zaterdagavond vertrekken, na mijn werk. Overdag was mijn bazin er ook eventjes. We kletsten en lachten. Ze is heel betrokken in het liefdesleven van haar werknemers, dus ze smulde ervan om mee te fantaseren over wat we zouden gaan doen. Ze vroeg me wat ik leuk zou vinden. Ik zei tegen haar dat ik stiekem hoopte op een plek in de natuur en een lange wandeling. Spoiler: ik kreeg precies wat ik verlangde. 
Na werk haalde ik mijn rugzak thuis op en toen stapte ik op de fiets naar het station. Het is een minuut of twintig naar hem toe. We spraken af bij hem thuis, want de trein die we moesten hebben, ging pas 40 minuten nadat ik aan kwam in zijn stad. We rookten een sigaret, knuffelden elkaar en zorgden dat we alles bij elkaar hadden gepakt om ons weekend tegemoet te gaan. Ik keek expres niet in welke trein we stapten, ik wilde me helemaal laten verrassen. De reis duurde niet lang, we zaten maar 20 minuten in de trein met een overstap van ook weer 20 minuten. Precies genoeg tijd om even in de zon een sigaretje te roken samen. Uiteindelijk kwamen we aan bij het eindstation van onze reis: Station Holten. De naam Holten zegt me wel wat, maar ik denk niet dat ik er ooit (bewust) ben geweest. Ik zag in ieder geval meteen veel weiland vanaf het station. We moesten vanaf het station een halfuur lopen en onderweg zouden we boodschappen halen. Hij had bedacht om nasi te maken. Altijd lekker. Ik zou boodschappen verzamelen voor ons ontbijt. We vulden ons mandje en vulden nog een volledige rugzak met onze aankopen. Als een ware hiker hing hij de rugzak om zijn buik, zodat hij nu niet alleen van achter uitstak, maar ook van voren. Precies in balans. We vervolgden onze weg naar de bestemming. Onderweg kwam ter sprake dat hij een paar maandjes in Holten had gewoond ooit. Ik ben snel gefascineerd en wil dan alles weten, dus ik vroeg waarom en waar hij dan had gewoond. Toen kwam de aap uit de mouw: zijn ouders hebben hier een vakantiehuisje. 'Ahaaaaa', zei ik en ik grijnsde naar hem. Dus daar gaan we naar toe. Na een halfuur lopen kwamen we aan bij een weg met rechts ervan allemaal laantjes naar vakantiewoningen. Hoge bomen, gefluit van vogels en eekhoorns in hun natuurlijke habitat. De omgeving enthousiasmeerde me. Dit is precies waar ik naar verlangde: natuur. Bos, bomen, bladeren, vogels, stilte, zon, kampvuur. Ik volgde hem door het poortje naar het huisje. Via een klein weggetje door de voortuin kwamen we aan bij het schattige huisje. Omringd door tuin en voorzien van een overdekt stuk waar je buiten kan zitten als het regent. Het huisje heeft precies wat je nodig hebt: een grote woonkamer, een keuken met oven en vaatwasser, twee slaapkamers, een washok, een badkamer en een kacheltje. Overal zag ik attributen met eekhoorns; schilderijtjes, onderzetters, kaarsen. Aan het eind van ons weekend hebben we ze geteld, er waren maar liefst 50 eekhoorns te vinden in het huisje. We zetten muziek aan, draaide een jointje, schonken een glas wijn in en zetten het vuur aan. We proosten op dit weekend en elkaar en begonnen onze avond. Met hem zijn is voor mij mijn hoofd uit zetten, me overgeven aan het moment, genieten van elkaar, tot rust komen. Het was een perfecte avond. 

De dag erna hebben we zo'n achttien kilometer gewandeld door een natuurgebied. In de avond legden we het matras in de woonkamer, voor de kachel. We kriebelden elkaar, luisterden naar muziek en kwamen in een soort trance terecht waarna we zachtjes in slaap vielen. Op onze laatste dag hebben we in de heerlijke tuin onze boeken uitgelezen in de hangmat, in de zon gebrunched en het huisje weer netjes opgeruimd onder het genot van muziek en het nodige gedans. Het was een perfect weekend. Ik voelde me herboren, ontspannen, verliefd, blij, uitgerust en voldaan. Ik hoefde nergens aan te denken. Hij had wijn mee, een kleedje, hij bekeek welke route we gingen wandelen, hij dacht na over wat we zouden eten. Ik had mijn hersens niet eens mee hoeven nemen. Hij is voor mij een verademing. Het bewijs dat het ook anders kan, dat je wel iemand naast je kan hebben die ook initiatief neemt, die dingen regelt, die passie en levenslust heeft. Tuurlijk wist ik wel dat dit soort mannen er waren, ik was er zelf alleen nog geen tegengekomen en betwijfelde of ik dat zou doen. Ik ben zelfstandig, assertief en een regelaar. Maar, ik ben ook een vrouw die graag vertraagt, verzacht en in overgave leeft. Met hem kan ik beiden zijn. We versterken elkaar. 
Ik kan wel zeggen dat mijn eerste verrassing me enorm goed heeft gedaan. Ik ben zo dankbaar voor dit weekend en voor hem en onze connectie. <333333333333

Reacties