Kwetsbaarheid

Laatst schreef ik over de woorden 'ik hou van jou'. Uiteraard bleef wat ik voelde en had geschreven in mijn gedachten rond dwarrelen. Dus, toen ik laatst met hem samen was, kwam het er uit: 'ik begin van jou te houden', zei ik tegen hem. We stonden te douchen samen. Hij knuffelde me en zei: 'misschien doe ik dat al wel'. Ik eigenlijk ook. Oké, we houden dus van elkaar. Wat mooi. Het zette de toon voor die dag. Een soort nieuwe laag die je voelt aanbreken: het woord is eruit, we houden allebei van elkaar. We hadden lekker uitgeslapen en ietwat lang geknuffeld in bed, maar we waren inmiddels toch echt in de benen. We hadden seks in de douche, wat heel leuk was. Daarna kleedden we ons aan, dronken koffie en maakten ons klaar om de hele dag buiten te zijn. Ik had het idee om hem mee te nemen naar mijn favoriete bossen in Oosterbeek. We zouden een OV-fiets voor hem ophalen, bij de Spar wat te snacken halen en gaan met die banaan. Zo gezegd, zo gedaan. Met een licht briesje maar het voorspoedige vooruitzicht van een zonovergoten dag, begonnen we aan onze korte fietstocht richting Oosterbeek. Toen we net het bord 'Oosterbeek' passeerden, klapte mijn band. Shit, we zijn er nog niet, dat wordt verder te voet. We parkeerden onze fietsen ergens op een parkeerplaatsje in de wijk en vervolgden onze weg met de benenwagen. We moesten nog een klein stukje door een hele mooie wijk lopen en daarna zouden we al snel aankomen bij een oud kerkje, waarachter een klompenpad loopt wat we besloten te bewandelen. 

Met uitzicht over het water en veel groen, liepen we langs prachtige, idyllische huisjes. Van die huizen waar voor de deur een kraampje staat met siroop van vruchten uit de tuin en zelfgemaakte zeepjes. Onbemand, maar simpelweg een pot voor geld staat en een geplastificeerd blad met een QR-code voor als je geen cash mee hebt. De mensen in Oosterbeek zijn goed van vertrouwen, dat vind ik ontwapenend. We besloten niks te kopen, aangezien we allebei geen cent te makken hebben en onze verantwoordelijkheid daarvoor ineens wel besloten te nemen toen we voor het kraampje stonden. We naderden de overgang van het klompenpad naar het bos, de zon was inmiddels aardig doorgekomen en ik liep met korte mouwen. Er overviel mij een uitermate content gevoel, zo'n gevoel alsof alles goed is en alles klopt. Ik had geen zorg aan mijn hoofd. Bij de ingang van het bos, stond een grote picknicktafel. 

Die is van ons, dachten we beiden. We hadden weinig gegeten en werden een beetje flauw, dus we ploften neer, aten wat snacks en rookten een shaggie. We knuffelden, keken naar vlinders en een heleboel honden die voorbij renden, de onschuld zelve. Daarna liepen we over wat bunkers en andere historische plekken, we lazen wat informatie borden en we liepen van het ene bos, het andere bos in. Ik nam hem mee langs al mijn favoriete plekjes. Ik had al bedacht waar ik het liefst wilde eindigen, namelijk bij landgoed Duno, op het grasveld in de zon. Daar konden we perfect een paar uurtjes liggen en een jointje roken. We moesten best een poosje lopen voordat we daar waren, maar wij zijn de beroerdste niet. We liepen langs prachtige woonboten en fantaseerden over een toekomst op het water. Hij heeft die jaar op een woonboot gewoond en komt echt uit een familie die graag op het water leeft. Voor mij is het altijd een droom en fantasie geweest, maar ik heb er de ballen verstand van, helaas. Samen droomden we weg bij de woonboten met tuintjes op het land, vol verzamelde rommel, zitjes, moestuinen en kunst. Hij begreep waarom ik hem hiermee naar toe wilde nemen. Toen we eenmaal bij het grasveld aankwamen waar ik ons had voorgesteld, voelde ik me zo zen, zo verliefd en zo gelukkig. We hadden het nog een keer over de woorden 'ik hou van jou'. Ik vertelde hem dat ik er een stuk over had geschreven en las het aan hem voor. Toen ik klaar was en opkeek, liepen de tranen over zijn wangen. Ik zag de kwetsbaarheid in zijn ogen. Hij vond het prachtig, de manier waarop ik schrijf, alsmede de woorden die ik over hem had geschreven. Hij deelde dat hij er herkenning in voelde en dat hij laatst zelfs had opgezocht wanneer het 'normaal' is om 'ik hou van jou' te zeggen. Ik moest daar zo om gniffelen. Na het schrijven van mijn artikel, heb ik namelijk hetzelfde gedaan. Vanuit nieuwsgierigheid naar hoe mensen daarover denken. En al snel bedacht ik me tijdens dit onderzoek: het enige wat telt is je eigen ervaring en je eigen gevoel. Fuck regels, of wat sociaal geaccepteerd is. Doe wat goed voelt. Vanuit de kwetsbaarheid van dit gesprek, volgde nog vele, mooie, kwetsbare gesprekken op dat grasveld. Het was een heerlijke middag. We besloten dat we elkaar nu wel vriend en vriendin konden noemen, in plaats van 'de jongen met wie ik date'. Samen fantaseerden we over een leven op het water, over een boot waarmee we de wereld rondreizen. Ik zag allerlei flitsen van de toekomst voor me. Een leven waarin ik op veel plekken kom, zonder ergens ver weg te hoeven settelen. Precies wat ik verlang. Ik wil niet compleet weg verhuizen, definitief. Maar, ik wil wel veel zien. Op een boot, samen met hem, zou ik die mogelijkheid hebben. Ruimte om te schilderen, schrijven en lezen. Soms weken geen mensen aan boord, soms juist wel de gezelligheid van mensen. Ik zie het helemaal voor me. We hadden hele mooie gesprekken over de toekomst en de kwetsbaarheid die we beiden steeds meer durven te tonen, voelt zo goed. Ik voel me zo veilig bij hem. En hij bij mij. Ik ben zo blij dat wij elkaar zijn tegen gekomen. 

Reacties