Ik hou van jou. Ik voel de woorden door mijn hele lichaam, maar ik zeg ze niet. Al vaker voelde ik die woorden door me heen komen. Wanneer we in elkaars armen liggen, wanneer ik in zijn ogen kijk, wanneer hij aan het koken en dansen is tegelijkertijd. Wat is het toch met die woorden en de lading ervan? Je wil er niet te vroeg mee zijn, maar ook niet te laat. Je wil iemand niet afschrikken. Alhoewel, hoe kan je schrikken van de mooiste woorden die er bestaan? Toch ben ik daar soms bang voor. Dat mijn intense 'houden van' overweldigend kan zijn voor de ander (en misschien ook wel voor mezelf > ga ik er spijt van krijgen?). Maar, ik had me voorgenomen mezelf niet in te houden in nieuwe connecties, in de liefde. Toch heb ik het gedaan. Gister avond op de bank en later in bed voelde ik de woorden in me opkomen. Ik wilde ze zeggen. Ik wilde ze eruit floepen. Ik zou de eerste zijn van ons twee die het zou zeggen. Is dat wat me tegen houdt? Wil ik er zeker van zijn dat de ander het ook zo voelt, voordat ik me openstel op die manier? Of wilde ik wachten tot een specialer moment? En wanneer hou je van iemand en wanneer begin je van iemand te houden? Ben ik al helemaal daar dat ik kan zeggen 'ik hou van jou', of moet ik zeggen 'ik begin van jou te houden'. Het is immers een proces. Een proces waarin je iemand steeds meer waardeert, steeds beter ziet, puurder. Het begint met iemand leuk en interessant vinden. En wanneer wordt het houden van? Dat zal voor iedereen anders zijn. Voor mij begon het toen ik dacht, ik hou van de manier waarop hij naar dingen kijkt, naar het leven. Ik hou van de manier waarop hij net zo van muziek geniet als ik. Ik hou van hoe hij de natuur net zo waardeert als ik. Ik hou van de manier waarop hij kookt en danst. Ik hou van zijn speelsheid. Ik hou van zijn knuffels. Ik hou van hoe hij naar me kijkt. Ik hou van zijn manier van doen. Ik hou van hoe hij denkt over dingen. Van zijn lach. Al die losse facetten van zijn zijn, maken dat ik van hem begin te houden. Elke keer als ik met hem ben geweest, wordt het moeilijker om afscheid van hem te nemen. Omdat het telkens fijner wordt samen. Omdat ik steeds meer van hem begin te houden. Liefde kan pas komen na vertrouwen, voor mij. Ik vertrouwde hem al snel. Er was geen reden hem te wantrouwen. Geen signalen die zeiden: wees op je hoede. En ik draag hem mee als we niet samen zijn, in mijn hart. Dat voelt ook als een overduidelijk teken dat ik iemand in mijn hart heb gesloten. Ik heb een plekje voor hem gecreëerd in de tuinen van mijn hart. Waar ik hem en onze connectie water geef, ook als we niet samen zijn. En telkens als we elkaar zien groeit alles in die tuin. De tuin is inmiddels zelfs zo groot dat ik hem fysiek voel groeien als ik hem knuffel. Alsof mijn borstkas openschiet van alle liefde die erdoorheen stroomt. Maar, het is niet alleen dat. Het is ook het feit dat ik mezelf kan zijn. Ik zeg wat ik denk (oke, op het 'ik hou van je' na dan) en ik kan mijn kinderlijke zelf zijn bij hem. En tegelijkertijd kunnen we gesprekken voeren die juist weer heel diep gaan. Die balans is precies wat ik zoek en wat maakt dat ik iemand in mijn hart durf te sluiten. Misschien is houden van ook een kwestie van durven.
Vertrouwde stilte, zijn koesterende aanwezigheid, tedere aanrakingen, zijn aanstekelijke lach, ik kan er niks aan doen, ik begin er van te houden. Het wordt denk ik tijd dat ik dat tegen hem zeg. Is het niet het mooiste wat er is? Om van mensen te houden, van het leven. Op de liefde!
Reacties
Een reactie posten