![]() |
| Source: Pinterest |
Het gaf me ruimte om mezelf opnieuw te leren kennen. Om te ontdekken wie ik ben zonder voortdurend afgestemd te zijn op een ander.
Na een tijdje begon het me weer leuk te lijken om te daten. Niet per se om meteen iets serieus te vinden, maar juist om mezelf ook in dat proces beter te leren kennen. En nu heb ik iemand ontmoet met wie ik een hele leuke klik heb.
En daardoor kom ik op een punt van reflectie.
Welke versie van mezelf wil ik zijn?
Wil ik nu alweer de focus leggen op één iemand? Weer rekening houden met iemand? Wil ik mezelf — opnieuw — een beetje beperken in mijn vrijheid om te flirten, te daten, open te staan voor wat er op mijn pad komt?
Want ik merk dat ik de single versie van mezelf ontzettend leuk vind. Het gevoel van vrijheid voelt licht en ruim. Tegelijkertijd vind ik degene met wie ik nu aan het daten ben ook heel leuk.
Maar ik merk ook dat wanneer je het leuk hebt met iemand, het al snel voelt alsof je langzaam richting een relatie beweegt. Je spreekt elkaar vaker. Je ziet elkaar regelmatig. Je bent toch met de ander bezig.
En juist dat was iets waar ik het afgelopen jaar zo van genoten heb: niet voortdurend met iemand bezig zijn.
Mijn leven is al best druk, en ik merk dat ik mezelf soms makkelijk voorbij loop als het gaat om tijd voor mezelf. In dit dateproces merk ik dat ook weer. Als ik vrij ben, zien we elkaar vaak. En daardoor kom ik soms alsnog niet helemaal toe aan echt alleen zijn.
Ik heb ook helemaal niet de behoefte om dingen snel te laten gaan. Integendeel. Ik wil juist de tijd nemen. Maar tegelijkertijd wil je ook een beetje aanvoelen of je op dezelfde golflengte zit.
Wat ik merk, is dat het idee van een traditionele monogame relatie me ergens benauwt. Het voelt voor mij snel beperkend. Niet omdat ik per se met iedereen wil daten of met jan en alleman naar bed wil. Maar omdat ik mijn energie open wil kunnen houden voor wat er op mijn pad komt.
Ik zit nog midden in mijn twintiger jaren. En ik voel de behoefte om ook tijd door te brengen als individu. Om avonturen aan te gaan zonder voortdurend rekening te hoeven houden met een partner. Om te kunnen reizen. Misschien te verhuizen naar een andere stad of zelfs naar het buitenland.
Dat moet allemaal mogelijk blijven voelen.
Tegelijkertijd vind ik het ook heel waardevol om met hem ervaringen te delen. Samen koken. Wandelen. Muziek luisteren. Lezen. Praten. Elkaars steden ontdekken door elkaars lens. Intimiteit met elkaar opzoeken. Dat zijn allemaal dingen die me ook veel leren over mezelf en over wat ik fijn vind.
In die zin is deze ontmoeting sowieso al zo waardevol.
Soms voelt het zelfs alsof deze connectie precies daarom op mijn pad is gekomen: om mezelf verder te ontdekken. Om mezelf weer open te stellen naar iemand die veilig en oprecht voelt. Om te onderzoeken wat liefde nog meer kan zijn.
Of dit uiteindelijk mijn eindstation is, weet ik niet.
Ergens kan ik me een toekomst met hem voorstellen. Maar tussen nu en dat verre ‘later’ zie ik ook nog allerlei andere vormen van liefde en leven voor me.
Voor nu vind ik het eigenlijk heel mooi om het leven een tijdje met hem te delen. Zonder meteen te hoeven weten waar het precies naartoe gaat.
Maar ik wil wel trouw blijven aan mezelf. Als ik bijvoorbeeld met mijn beste vriendin ga reizen, wil ik me vrij kunnen voelen om te doen wat op dat moment goed voelt voor mij. Ik wil niet het gevoel hebben dat mijn keuzes automatisch iemand anders kunnen kwetsen.
Misschien is de echte vraag dus niet of ik moet kiezen tussen vrijheid of verbinding.
Misschien is de vraag hoe je samen een vorm kunt vinden waarin jullie allebei trouw kunnen blijven aan jezelf.
Zonder elkaar te pleasen. Zonder over elkaars en onze eigen grenzen te gaan.
Maar gewoon… eerlijk.
Zolang het goed voelt.
En wat ik interessant vind, is dat mijn jongere zelf niks liever wilde dan één iemand die helemaal gek is op haar en voor haar wil gaan. De ongeheelde versie van mezelf had die bevestiging en veiligheid heel erg gewaardeerd. Die had juist met iemand naar een toekomst willen toewerken. Een veilige basis creëren. Een familie opbouwen. En dat is nu juist niet waar ik naar toe wil werken. Fascinerend, hoe je groeit als individu, hoe je keuzes veranderen doordat je bepaalde trauma's heelt en patronen doorbreekt. Nu is die bevestiging van een romantische partner niet hetgeen dat mij vervult in het leven. Het is niet iets wat ik mis in het leven. Ik geef mezelf die bevestiging al en mijn vrienden en familie daar nog eens bovenop. Dat maakt dat ik het niet meer extern zoek bij de mensen met wie ik een romantische klik aan ga.

Reacties
Een reactie posten