Wat een film! Potverdorie. Wat ben ik fucking trots op de Nederlandse filmindustrie na het zien van deze film. Let's get into it.
Laat me voorop stellen dat ik het boek niet heb gelezen (oeps). Het was een soort spontane beslissing om naar deze film te gaan. Als ik het eerder had geweten, had ik het boek graag gelezen. Dat kan gelukkig altijd nog. Maar jeetje, ik vond dit zo een mooie en leuke film. Hij raakte me enorm.
Het verhaal volgt Fransje Hermans. Fransje komt in een rolstoel terecht. De film begint met een stuk context over hoe hij in zijn rolstoel is beland. Op een dag, probeert hij uit of hij zo hard als steen kan worden door middel van ademhalingsoefeningen. Hij doet dit door in een hoog grasveld te gaan liggen, wetende dat er een tractor aankomt. Hij lijkt daarmee een einde aan zijn leven te willen maken. Die tractor verbrijzeld uiteindelijk bijna het hele lichaam van Fransje. Na zijn zelfmoordpoging komt hij in een coma terecht. Als hij uit zijn coma ontwaakt, blijkt dat hij de rest van zijn leven in een rolstoel zal moeten leven. Zonder te kunnen praten of lopen. Slechts één arm heeft nog kracht.
Fransje is geïnspireerd door Miyamoto Musashi. Musashi heeft het volgende geschreven: "Er wordt gezegd dat de samoerai een tweevoudige weg heeft, van het penseel en het zwaard". Dit komt de hele film terug, aangezien Fransje alleen nog maar kan schrijven om zich te uiten, maar ook probeert om door actie, avontuur en kracht nog wat uit zijn beperkte leven te halen.
Fransje moet op een gegeven moment toch echt weer naar school, ondanks dat hij weinig kan, wat de nodige frustratie en onzekerheid met zich meebrengt. Er gaan geluiden rond over ene 'Joe Speedboot', een nieuwe jongen in het dorp Lomark, waar alles zich afspeelt. Joe's vader is tijdens de verhuizing naar Lomark overleden tijdens een auto ongeluk, welke Joe en zijn moeder wel overleefd hebben. Joe draagt dus ook het nodige trauma met zich mee.
Op een avond wordt Fransje door zijn broer (onder dwang van hun moeder) meegenomen naar de kermis. Echter, Fransjes broer heeft hier helemaal geen zin in en zet Fransje in een afgezonderd hutje neer en steekt een soort buis door zijn wielen, zodat Fransje geen kant op kan. 'Het is maar 1 keer kermis', zegt zijn broer. Wat natuurlijk vreselijk schrijnend is, maar waar ik ook om moest lachen. Die dualiteit voel je de hele film door. Daar zit Fransje dan, in een onguur krot, alleen, in het donker, aan zijn lot overgelaten. En wie komt daar ineens, als redder in nood? Joe Speedboot! 'Fransje Hermans!', zegt 'ie. 'De verlosser', hoor je de voice over zeggen. En zo zal Fransje hem blijven zien gedurende de film: als zijn verlosser. Joe en Fransje worden vrienden. Joe houdt van avontuur, waardoor er een hele wereld opengaat voor Fransje. Van kattenkwaad uithalen, tot het bouwen van een vliegtuig, de jongens trekken samen op en vormen een vriendengroepje met nog wat anderen. Waaronder PJ. Het meisje waar beide jongens wat voor gaan voelen. Fransje kan weinig, maar kijken, observeren en schrijven kan hij als geen ander. De film wordt door een voice over begeleid. Het is de stem van PJ, die het dagboek van Fransje voorleest. Ik vond dit een hele fijne manier om de film te beleven.
De film volgt hun avonturen en ervaringen met liefde, drank, school en alles wat te maken heeft met 'coming of age'. Op een gegeven moment is er een eindfeest, omdat iedereen geslaagd is. Er wordt gedanst en gefeest en op een gegeven moment gaat PJ het podium op om mee te zingen met Twarres - Wer Bisto. Dit nummer zit echt diep diep in mijn hart, dus deze scene vond ik zo mooi.
Er zijn hele mooie, intieme scenes tussen Joe en Fransje en Fransje en PJ. Fransje wint uiteindelijk PJ met zijn intellect, met woorden. Een mooie boodschap, vind ik. Je voelt daarnaast ook echt een soort spanning, een bromance tussen Joe en Fransje, wat ik heel nice vind. Op een gegeven moment is er ook een hele intense soort tong scene, waarbij je ziet dat er geen gene is tussen hen. Wat ik ook tof vindt, is dat Fransje op een gegeven moment tijdens een intieme scene helemaal naakt op bed ligt, piemel erbij en alles. Dat je dat als gehandicapte acteur doet (dit was namelijk wat de acteur zelf graag wilde), vind ik zo baanbrekend, kwetsbaar en stoer. Alleen maar lof.
Zonder verder al te veel in te gaan op de rest van de film, wil ik zeggen: ik vond het ontroerend, vermakelijk, fantasierijk, perfect gecast, diepgaand en geniaal. Ik heb enorm genoten van deze film. Hij krijgt van mij, net als The Darjeeling Limited, een 9,2.
Reacties
Een reactie posten