Hoe het afzetten tegen mijn werk mijn werk eigenlijk ondragelijker maakte

Accepteren is vaak de sleutel tot het omarmen van de realiteit zoals deze is. Laat ik nou net een dromer zijn, dus de realiteit is niet altijd waar ik me het liefst begeef. Ik merk dat ik vooral tijdens werk me enorm afzet tegen de realiteit. En dat werkt niet (voor mij), kom ik telkens weer achter. 
Ik heb vier jaar lang een kantoor baan gehad als juridisch belangen behartiger van politiemensen. De hele dag belde en mailde ik met mensen, ik beantwoorde hun juridische vragen en bood een luisterend oor. Ik werkte twee dagen in de week vanuit huis. Op die dagen probeerde ik zo weinig mogelijk te werken. Een wasje draaien, de afwas doen, opruimen, muziek luisteren, ik probeerde er alles aan te doen om zo min mogelijk te werken. Waarom? In de uren dat ik wel werkte deed ik zoveel, dat ik altijd vooruit liep op mijn collega's. Waar het kon, wilde ik mijn werktijd een beetje naar de hand zetten. Toen ik op een gegeven moment mijn kantoor baan op zei, ben ik in een kledingwinkel gaan werken. Dat doe ik nu twee maanden. Hier werk ik de hele dag in mijn eentje en we hebben vrije beschikking over de computer. Dat is natuurlijk voer voor afleiding, althans voor mij. Ik blog de hele dag door, doe research op de computer of app met mensen via Whatsapp Web. Ja, echt. Ik voer geen reet uit, als het even niet hoeft. Ik begroet klanten en help ze bij vragen, maar voor de rest doe ik het liefst zo min mogelijk en ben ik bezig met mijn 'eigen projecten'. Tot het punt dat ik een soort van aan het dissociëren ben van waar ik ben en wat ik eigenlijk aan het doen ben. Ik ben aan het werk. Ik word betaald om klanten te helpen. Maar, zodra er een klant binnenkomt ben ik eigenlijk eerder geïrriteerd, omdat ze me 'storen' tijdens mijn 'me-time' op werk. Dat hoort natuurlijk niet. Ik ben dan ook echt de dag aan het aftellen, waardoor het volgens mij allemaal nog langer duurt qua gevoel. Kortom: ik geef me niet over aan wat is. Aan de realiteit. Ik probeer te vluchten in dingen die mijn ziel wél voeden, maar ik zou de oorzaak ervan moeten aanpakken. Namelijk: deze baan vervult mij niet. En dat weet ik, daarom ben ik waarschijnlijk binnenkort ook weg. Ik heb een hele leuke sollicitatie lopen. Ze willen mij aannemen, het is nog een kwestie van de voorwaarden bespreken (dat doe ik vandaag na werk, overigens). 
Ik heb dus gemerkt, dat zodra ik wél actief klanten ga helpen en ik wél in het moment leef, dat de dag toch aangenamer is. Dat ik af en toe energie krijg van leuke interacties met klanten. Uiteindelijk valt of staat alles met de energie die je er zelf in stopt. Als ik in mijn energie heel gesloten ben richting klanten, ga ik ook geen open, positieve houding terug krijgen. Dat heb ik echt opgemerkt. En tuurlijk, dit weet ik wel. Maar, ik handelde er toch echt niet naar de afgelopen twee weken. 

Reacties