Genieten van wat is

Ik heb zin om weer even van me af te schrijven over hoe het daten verloopt. Ik ben nu dik twee maanden aan het daten. Het is nog steeds heel erg leuk. Sterker nog, het blijft leuker worden. Ik ging laatst naar hem toe en het was nog net lekker licht en zonnig buiten. Hij zou naar me toe komen op het station. Hij pakte m'n hand en zei 'Ik dacht eraan om lekker richting de Ijssel te lopen en daar van de zonsondergang te genieten? Ik heb een kleedje mee, wijn, snacks, een muziekbox en mijn draaidoos (iykyk).' Nou dan HEB je me! Dat is toch heerlijk. Ik was altijd diegene voor mijn gevoel, in vorige contacten/relaties. Degene die ervoor zorgde dat we wat gingen doen, dat alles tot in de puntjes uitgedacht en verzorgd was. Ik heb zo erg gemist dat iemand daarin mijn energie matcht. Dat ik niet het idee heb dat ik iemand hoef te vermaken. Of het idee heb dat er alleen maar dingen vanuit mij komen. Het is echt mooi en fijn in balans met hem. We hebben heerlijk aan het water gezeten, muziek geluisterd, gekletst, genoten van de natuur en gelachen. Het was een heerlijke avond. Toen het koud werd, zijn we lekker naar zijn huis gegaan en daar hebben we ook zoooo erg gelachen om iets wat ik op had gezet: Van Roosmalen op Reportage. Ik vind dat echt gouden televisie, ik vind dat geniaal kan ik wel zeggen. Dus ik was heel blij toen hij zei 'ik heb oprecht mijn nieuwe favoriete programma gevonden'. Dan denk ik: oh yeahhhhh, jij snapt het. Is toch gewoon fijn. En ik probeer tussen het daten door, niet teveel te denken aan: moeten we er al een label aan geven? Moet dit, moet dat, moet zus, moet zo. Ik probeer vooral te genieten van wat is. Een fijne, gelijkwaardige, liefdevolle, speelse connectie die me heel veel leert over mezelf, over mijn patronen (heb ik bindingsangst gekregen?!), intimiteit en nog zoveel meer. Ja, even over die bindingsangst. Ik weet niet of ik het zo kan noemen, ik wil niet zomaar labels gebruiken, maar ik merk dus wel dat ik ergens een weerstand/blokkade/afstand/angst voel om me weer te binden aan iemand en mijn open energie op en bepaalde manier in te perken. En dat komt echt doordat ik al zeven jaar een relatie heb gehad, denk ik. Ik had niet verwacht dat ik in het proces van daten zo snel iemand tegen zou komen die zo leuk zou zijn en waarmee ik zo goed match (hij was letterlijk mijn eerste date in een jaar tijd). Ik ben voor mijn gevoel nèt single, ik wilde eigenlijk niet alweer in een relatie stappen. En ik heb dat ook besproken natuurlijk. Ik vind het niet fair om iemand aan het lijntje te houden of valse hoop te geven. Ik heb eerlijk gezegd dat het idee van een monogame relatie op korte termijn me enigszins benauwt. En ik heb gezegd dat het nog steeds bij me kriebelt om met vrouwen te daten. Dat luchtte op joh, soooooow. Ik was zo blij dat ik dat niet voor me heb gehouden allemaal. Hij was er heel erg relaxed onder en kon goed en eerlijk aangeven hoe hij erover denkt. Hij krijgt wel meer gevoelens voor mij naarmate we tijd met elkaar doorbrengen. En dat heb ik ook, laten we wel wezen. Maar, hij vind het ook nog helemaal niet nodig om al over een relatie te spreken en daten met een vrouw is voor hem ook geen probleem. Al zou hij het wel fijn vinden om daarover een beetje op de hoogte gehouden te worden. Fair enough en dat zou ik ook fijn vinden, denk ik. Dus eigenlijk kan ik gewoon wel lekker doen wat ik wil doen en alsnog met hem een connectie opbouwen. Dat geeft me rust. Maar, ik merk wel dat ik schrik van mijn weerstand om me te willen binden. Het is iets wat ik vroeger juist zo graag wilde en nu is die behoefte zoooo veranderd. Anyway, ik vind het nog steeds heel leuk om tijd met hem te spenderen, ik merk ook dat ik hem echt mis als ik hem even niet heb gezien. We kunnen heeeel erg lachen samen en alles wat we samen doen is gewoon heel leuk en fijn. We zitten heel erg op één lijn. En daar probeer ik lekker van te genieten. Nou dat was denk ik wel weer wat ik van me af wilde schrijven, ciaoooo.

Reacties