Hormonale existentiële gevoelens

Ik bedenk me ineens dat ik me vandaag voel zoals ik me laatst voelde toen ik een artikel schreef over vrijheid en autonomie. Dus ik dacht, eens even kijken op welke datum ik dat artikel schreef. Dat was 24 januari. Precies een maand geleden. Zijn deze gedachten en gevoelens dan misschien hormonaal? Want ik voel me nu weer precies zo. Zo van, 'wat ben ik in godsnaam aan het doen op deze saaie kutplek?' Ik wil meer uit het leven halen. Ik wil niet meer aftellen tot het einde van de dag. Ik wil me niet chagrijnig voelen doordat ik mijn werk stom of saai vind. Ik ben benieuwd of ik dit over een maand weer voel, want dan zou dat betekenen dat het wellicht hormonale gevoelens zijn. Ook dit werk - en dat wist ik al - zuigt mij leeg van levensenergie. Ik moet gewoon echt iets doen wat me inspireert, want anders blijf ik me zo voelen tijdens werk. Ik had vanochtend echt wel energie en inspiratie om te schrijven. Maar, na een paar uur ben ik ook wel weer uitgeschreven en dan overvalt me echt een gevoel van tranen die willen stromen omdat ik me hier zo nutteloos en ongeïnspireerd voel. Ik hoor deze week meer over een mogelijke nieuwe baan. PLEASE LET IT BE GOOD. I NEED TO GET OUT OF HERE!

En wat voel ik dan? Ik heb het gevoel dat ik hier in Nijmegen een soort van 'rondzweef', alsof ik er niet echt ben. Ik begeef me in een soort anonimiteit, ik zit de tijd uit en ik maak dat ik weer wegkom. Ik merk dat klanten me irriteren. Het kost me heel veel moeite om vriendelijk of vrolijk te doen en als ik dat doe, klinkt het ook heel nep. Ik ben mezelf constant aan het afleiden of vermaken, zodat de tijd enigszins snel voorbij gaat. Ik voel dat ik geen energie terugkrijg van dit werk. Behalve heel soms als er echt een lieve, dankbare klant is die ik fijn heb kunnen helpen. Maar, dat komt echt weinig voor. Mensen zeggen geen hallo als ze binnenkomen, dat irriteert me stiekem al. Ik wil gewoon heel graag weer dat de werkdag voorbij is, dat voel ik vooral. Ik zit echt af te tellen. 

Reacties