Stoppen met de pil

Na ongeveer 10 lange jaren onder invloed van anticonceptie, ben ik vorig jaar april eindelijk gestopt met het slikken van de pil. Toen mijn hetero relatie uitging, durfde ik het voor het eerst aan. Iets waar ik al zo lang naar verlangde, maar wat ik niet zag gebeuren. Want, ik wilde absoluut niet zwanger worden. Dus, trouw slikte ik elke ochtend de pil. Het is (gelukkig) altijd goed gegaan. Maar, toch voelde ik een verlangen om mezelf te leren kennen zonder die pil. Want, sinds ik 15 was, zat ik al aan een vorm van anticonceptie. Ik begon met de prikpil. Dat leek me ideaal: eens in de drie maanden een spuitje in mijn bil. Niet elke dag eraan hoeven denken klonk aantrekkelijk, dus zodoende begon ik daarmee. Al gauw kwam ik erachter dat dit niet voor mij werkte. Ik had om de haverklap een bloeding. Altijd getriggerd door een harde prikkel, iets waar ik van schrok. Als iemand bijvoorbeeld iets liet vallen en ik daarvan schrok, dan kreeg ik spontaan een bloeding. Ontzettend vervelend als je 15 bent en naar de middelbare school gaat. Ik had eigenlijk elke dag maandverband moeten dragen om er zeker van te zijn dat het allemaal goed zou gaan. Op een gegeven moment ben ik daarom overgestapt naar de 'gebruikelijke' pilstrip. 

Op zich werkte dit prima voor mij. Ik vergat hem zelden en ik leek er ook niet zoveel bijwerkingen van te hebben. Wel merkte ik op een gegeven moment op dat ik me eigenlijk vrij 'vlak' voelde qua emoties. Positief vlak, dat wel. Ik had niet veel last van schommelingen in mijn humeur. Ik was altijd wel stabiel eigenlijk. Maar, dat voelde op een gegeven moment ook niet helemaal goed. Wanneer had ik nou eens een uitbarsting? Wanneer kon ik echt helemaal opgaan in mijn emoties? Tuurlijk waren er wel eens momenten waarop ik emotioneel was, maar het voelde alsof mijn emoties enigszins onderdrukt werden. Alsof er een soort muurtje zat tussen mij en mijn emoties. Ik wilde graag ervaren hoe ik zou zijn zonder de pil. Of dat invloed zou hebben op mijn emoties. En wat ik dan over mezelf zou leren. Dus ik besprak dat met mijn partner, maar we zagen niet echt een alternatief. Alleen vertrouwen op mijn cyclus en een condoom voelde te spannend. Castreren was geen optie. Er bleef weinig over... Dus bleef ik aan de pil. 

Toen mijn relatie na zeven jaar uit ging, ben ik diezelfde dag nog gestopt met het slikken van de pil. NU is het moment, dacht ik. Nu kies ik er voor om voorlopig celibaat te leven en mezelf eens opnieuw te leren kennen. Als vrouw die haar seksuele energie bij zichzelf houdt. Als vrouw die geen kunstmatige hormonen tot zich neemt. Als vrouw die helemaal puur leeft. Zonder energie uitwisseling met een ander. Ontdaan van allerlei 'ruis'. 

Wat heb ik tot nu toe gemerkt? We zijn nu 10 maanden verder, dus ik kan er nog niet alles over zeggen. Het heeft namelijk erg lang nodig voordat je lichaam weer herstelt is van al die kunstmatige hormonen. Het zal dus nog een interessant proces blijven. Maar, er zijn zeker al dingen veranderd. Zo voel ik dat muurtje tussen mij en mijn emoties niet meer. Die is afgebrokkeld. Ik huil weer veel makkelijker. Ik voel emoties duidelijker. Ook merk ik dat ik veel meer bloed verlies als ik nu menstrueer. Dat is echt een wereld van verschil. Ik merk ook dat ik de klachten per fase van mijn cyclus veel meer ervaar. Gevoelige, beurse, opgezette borsten. Krampen. Existentiële gevoelens en gedachtes voordat ik ongesteld word. Het is allemaal meer voelbaar dan daarvoor. Rauwer. Ik voel het vooral heel duidelijk wanneer ik ovuleer. Dat is echt de tijd dat ik de meeste seksuele verlangens voel. Zo duidelijk is dat. Voorheen was dat echt niet zo gekoppeld aan mijn cyclus. Ook merk ik dat ik wat afgevallen ben. Ik was altijd al slank en sport ook altijd wel, maar ik kon nog best schommelen qua opgeblazen buik of dagen dat ik me wat vetter voelde. Dat heb ik nu eigenlijk zelden gehad. Ik zie er elke dag wel hetzelfde uit voor mijn gevoel. Het kan zijn dat dit te maken heeft met dat ik nu minder vocht vasthoud. Het blijft lastig om echt te zeggen of bepaalde dingen komen door het stoppen met de pil. Maar, dit zijn in ieder geval de dingen die ik heb gemerkt aan mezelf. Oh ja, en acne. Ik heb de laatste paar jaar sowieso af en toe last gehad van acne in mijn gezicht. Voornamelijk onderhuidse, grote ontstekingen die echt weken konden aanhouden. Maar, sinds ik ben gestopt met de pil heb ik er wel wat meer last van gehad. Dat is ook nog steeds niet weg. Ook op mijn bovenrug merk ik soms lichtelijk wat bultjes op, wat ik voorheen nog nooit heb gehad. Het valt nog enorm mee, maar ik denk wel dat het te maken heeft met mijn hormoonhuishouding die zichzelf opnieuw aan het vormen is.

Al met al voelt het echt als een opluchting om mezelf eindelijk zonder de pil te leren kennen. Ik zie mezelf ook niet teruggaan naar de pil. Maar goed, het kan dan wel uitdagend worden als ik weer een mannelijke partner zou tegenkomen. Want, zwanger worden wil ik ook niet. En een alternatieve anticonceptie liever ook niet. Hoe ik dat dan zou doen, ben ik nog niet over uit en zie ik dan wel, als het zich aan dient. Voor nu geniet ik ervan dat ik nergens aan hoef te denken en een natuurlijke cyclus heb. Ook al zal er nog steeds veel veranderen in mijn hormoonhuishouding, want het kan echt nog tot jaren na het stoppen doorwerken dat je lichaam het aan het afbreken is. Ik ben benieuwd of ik over een tijd weer een andere ervaring kan opschrijven. To be continued. 

Reacties