Het is zondag. Ik heb gister een verjaardag gehad van een vriendin. Het was een geweldige avond en ik ben nu lichtelijk brak. Een perfecte dag om op de bank te ploffen en deze documentaire te kijken. Ik heb boodschapjes gehaald en een heerlijke lunch voor mezelf gemaakt. Ik ben er klaar voor om meegenomen te worden in deze film.
Het openingsshot en het shot vanaf minuut 6 pakken mij meteen. De oranje gloed, de muziek, de sfeer, het neemt je direct mee naar de jaren 70. Een tijd van apartheid, armoede en protestliederen. Al snel duikt de documentaire daar ook in. Het raakt me om te horen hoe artiesten zich inzetten voor activisme en taboes doorbreken.
Ook het lied 'I wonder' wordt uitgelicht. Hoe de tekst 'I wonder how many times you had sex' destijds vooruitstrevend was en taboedoorbrekend. Zeker in Zuid Afrika, waar Rodriguez een fenomeen was in die tijd. Ik vind het heel interessant om al deze achtergrond informatie te horen. Dit is waarom ik van muziekdocumentaires hou. Ik ben iemand die vooral valt voor hoe een nummer mij laat voelen qua sfeer en muziek. Soms spreekt de songtekst ook direct tot me, maar vaak komt dat later, wanneer ik een nummer al mooi vindt puur om de sound en het vaker luister. Maar, ik ben wat minder iemand die vooral naar de songtekst luistert als ik een nummer voor het eerst hoor. Daarom vind ik het juist leuk om meer te weten te komen over wat de songtekst van een nummer teweeg heeft gebracht. Of erachter te komen wat er precies mee bedoeld werd. Nu zal ik nooit meer hetzelfde naar bepaalde nummers luisteren, wetende wat er allemaal achter zit.
Ik ben aangekomen bij een stuk over het nummer 'Sugar Man'. Dit nummer kon niet geluisterd en gespeeld worden ten tijde van de apartheid. Het nummer was doorgekrast op de plaat, zodat je er letterlijk niet naar kón luisteren. Op die manier werden artiesten die zich politiek uitspraken gecensureerd. Zo bizar.
Wat fascinerend is, is dat Rodriguez als persoon een groot mysterie was. Op zijn albumhoes en plaat, werd verwezen naar verschillende namen. Het was onduidelijk wie hij nou precies was en waar hij vandaan kwam... Hij had ook al lang geen concert gespeeld. Toen hij wel weer een keer speelde, werd hij belachelijk gemaakt en hij zou zichzelf na afloop doodgeschoten hebben. Een tragische gebeurtenis, waarover veel verschillende verhalen de rondte gingen. Een duo van twee muziekjournalisten/investigators/schrijvers doken erin. Zij zijn de makers van deze documentaire. Overigens voel ik een intern vuurtje wanneer één van hen (Stephen "Sugar" Segerman) vertelt over de artikelen die hij destijds schreef. Wat een droombaan. Ik ben nog niet zo lang over muziek aan het schrijven en het is puur voor mezelf. Maar, ik kan me helemaal inleven in hoe vet dit moet zijn geweest om te doen in die tijd. Ik benijd hem erom.
Al onderzoekende komen ze mensen tegen die hun meer kunnen vertellen over Rodriguez. En zo ontdekken ze dat hij nog leeft! Hij heeft zichzelf niet van het leven berooft op het podium. Dit moet voor hun echt een mindfuck zijn geweest. Onder het genot van warme, oranje sfeerbeelden hoor je het nummer 'I think of you'. Wat een nummer. Wat een scène. Ja, dit pakt me.
Dan ontmoeten we Rodriguez' dochter, Eva. En al snel zien we dan eindelijk Rodriguez, in levende lijve. Het blijkt dat hij hard werkt als sloper. Hij speelt nog steeds graag gitaar. Hij zet zich ook nog steeds politiek in, hij stelde zichzelf zelfs kandidaat als burgemeester. Hij won nooit.
Dan spreken we Eva weer. En ze zegt iets wat me raakt: 'Just because people are poor or have little, doesn't mean that their dreams aren't big and their soul isn't rich. That's where the classes and the prejudice come from, is that, there is a difference between you and me and a difference between them and us.' Schrijnend hoe dit nog steeds actueel is.
Het wordt knap duidelijk wat voor harde werker Rodriguez was. Een man die zich volledig inzette in het leven. Hij heeft filosofie gestudeerd aan de universiteit en voedde zijn kinderen op met veel kunstinvloeden. Ik vind het mooi om zijn dochters over hem te horen spreken.
Rodriguez praat inmiddels een beetje binnensmonds en ik vind het soms moeilijk hem te verstaan. Het heeft iets ontwapenends, ontroerends en schrijnends haast.
De ontmoeting van de makers van de documentaire met Rodriguez en zijn familie, is ook heel ontroerend. Het zorgt ervoor dat Rodriguez een tour gaat doen in Zuid Afrika. Er volgen shots over hun samen zijn, hoe een nieuwe band wordt gevormd. Je ziet in alles hoe bescheiden deze man is. Hij heeft zich nooit gedragen als een verwaande of doorgeslagen superster. Het inspireert me.
Ik krijg kippenvel bij de shots van het concert. De mysterieuze, bescheiden, hardwerkende Rodriguez die een come back maakt na zoveel jaar en zoveel verhalen over zijn dood. 'Thanks for keeping me alive', hoor je hem zeggen tegen het publiek. Wat een man. Je ziet fans meezingen, juichen, verliefde stellen. Het is een prachtige sfeer die ze hebben vastgelegd. Je ziet shots van zijn pokdalige gezicht, versierd met een zonnebril en een flinke bos zwart haar. Hij draagt een hesje zonder mouwen. Het aanzicht klopt gewoon. Ik voel traantjes opkomen door de mooie sfeerbeelden.
Hij speelde zes uitverkochte concerten in Zuid Afrika. Zuid Afrika liet hem voelen als meer dan een prins, zegt hij. Zo mooi, hoe hij de energie terug krijgt die hij uitdraagt in zijn zijn en door zijn kunst te delen.
Deze documentaire heeft mij nog meer fan gemaakt van zijn muziek. Maar, vooral van hem als persoon. Hij komt over als een sympathieke, bescheiden, onproblematische man en artiest. Zo zie je ze niet vaak.
Ik wil niet overdrijven, maar ik neig er gewoon naar om deze film een 10 te geven. Ik heb er echt niks op aan te merken en heb er enorm van genoten.
Reacties
Een reactie posten