Om een beeld te schetsen: ik werk sinds begin dit jaar fulltime in een kledingboetiek voor vrouwen. De doelgroep is voornamelijk tussen de 40 en 65 jaar. Naast de onzekerheden over hun lichaam die ze constant projecteren, valt me iets anders op. Het gebruik van passief-agressieve opmerkingen en loze uitspraken. Opmerkingen waarvan je denkt: waarom maak je ze? Boeit het antwoord je écht of wil je gewoon wat te zeggen hebben? En terwijl ik dit schrijf voel ik hoe hard dit klinkt en veroordeel ik mezelf ergens voor deze hardheid (zoals ik hierboven schreef: ik ben eigenlijk van nature liever zacht). En ik 'zeur' echt niet zomaar. Maar, dit is zo een hardnekkig patroon dat ik zie terugkomen bij deze doelgroep. Wat voor opmerkingen bedoel ik dan? Hier een paar voorbeelden.
'Jullie hebben rare mode' (ik denk dan: ten eerste: dat vindt U, dat is een mening, geen feit. Zo deelt ze het dan wel en daar begint mijn irritatie al. Ik mis enorm de nuance. En ten tweede denk ik: dan ga je lekker naar een andere winkel, je hoeft hier niet te zijn, niemand verplicht je...). Uiteraard zeg ik die dingen niet tegen haar en ga ik het gesprek aan: 'Dat is natuurlijk subjectief. Het kan zijn dat u de mode die we nu hebben hangen niks vindt, maar een ander kan het wel weer waarderen. Smaken verschillen. Maar, waar bent u dan naar op zoek? Misschien kunnen we alsnog iets voor u vinden.'. Kill them with kindness, denk ik dan maar. Waar ik vooral tegenaan loop met deze doelgroep is dat ik denk: ik zou dit nooit op deze manier doen/zeggen/overbrengen. Ik zou gewoon de winkel verlaten en verder gaan met mijn dag. Ik meet anderen dus eigenlijk constant aan mijn eigen morele kompas. Interessant....
'Deze maat die erin staat klopt niet, want ik heb een andere broek van dit merk in dezelfde maat en die past wel'. Dus ik leg uit, modellen kunnen enorm verschillen waardoor een maat ook weer anders uit kan vallen dan bij een model dat je al kent. Vervolgens gaat ze een andere broek van dat merk erbij pakken in dezelfde maat om op elkaar te leggen en een punt te maken. Echtttttt waar........ Wat moet je ermee...
Oh ja, als dames onderling gaan fluisteren voel ik ook meteen irritatie opborrelen. Misschien omdat mij is aangeleerd dat dit uitermate onbeschoft kan overkomen en ik dit dus zelf nooit zou doen (weer mijn eigen morele kompas). Misschien omdat ik het laf vind. Zeg gewoon tegen je shopvriendin wat je wil, maar ga niet fluisteren. Vaak gaat het over de prijs, want ik hoor 9 van de 10 keer alsnog wat ze zeggen. Het maakt mij echt geen fluit uit of je het duur vindt of niet, of je het het geld waar vindt of niet. Zelfs ik vind de winkel waar ik werk duur. Daar hoef je niet over te gaan fluisteren. En sowieso vind ik het eigenlijk altijd onnodig om te fluisteren, waar het ook over gaat. En het verbaast me dat dit niet een algemeen gedragen gedachte is! Juist bij de oudere generatie, die ons als 'jeugd' nog wel eens als onbeschoft beschouwd.
Heel vaak probeert deze doelgroep een punt te maken of te zeuren, maar ze verpakken het dan 'positief'. Dat zit zo in mijn allergie. Dit komt omdat ik niet goed kan tegen indirectheid. Er zit onderhuids kritiek, maar ze blijven 'beleefd' (al spreekt hun toon boekdelen). Ik denk dan gewoon: zeg wat je wil en meen wat je zegt. Wees gewoon eerlijk en helder. Dan heb ik liever zo iemand als die vrouw uit mijn eerste voorbeeld. Dat kan ik dan nog meer waarderen dan erom heen draaien en eigenlijk niet zeggen wat je eigenlijk wil zeggen. En waarom voelt deze doelgroep überhaupt zo de drang om iets te zeggen? Hun mening te delen die in principe niks toevoegt? Ik vraag het me echt af. Klanten van mijn leeftijd tot een jaar of eind dertig hoor ik nooit zoiets zeggen. Ze zijn altijd beleefd, positief of doen gewoon lekker hun ding zonder teveel te zeggen.
Daarnaast heeft deze doelgroep maatschappelijk gezien denk ik vaak geleerd om niet 'lastig' te zijn en conflict te vermijden. Bepaalde ingehouden frustratie komt dan via omwegen bij mij terecht. Ook spelen hiërarchie, leeftijd en ervaring mee. Deze doelgroep kan een moreel of ervaringsmatig overwicht claimen, is mijn ervaring. Het gevoel geven van 'ik weet het beter/ik weet hoe het hoort'.
Mijn irritatie gaat natuurlijk echt niet specifiek over vrouwen van deze leeftijd. Het gaat om de communicatiestijl die ze toepassen. En dat zegt eigenlijk vooral wat over mijn eigen voorkeuren. Ik heb graag mensen tegenover me die eerlijk zijn, integer, duidelijk en écht wat toe te voegen hebben. Geen nietszeggende opmerkingen, passief-agressief gedrag of hiërarchie.
Zo, dat moest even uit mijn systeem. Het lucht op om het even van me af te schrijven. En don't worry, ik kan het relativeren en probeer altijd met compassie te blijven kijken naar iedereen en ook te kijken naar wat dingen over mijzelf zeggen. En ik zal nooit lullig reageren op klanten, maar dat neemt niet weg dat ik intern een hele hoop voel gebeuren en ik het interessant vind om uit te zoeken waarom dat zo is.
Reacties
Een reactie posten