In je jeugd zijn er genoeg keuzes die vóór je worden gemaakt. Bijvoorbeeld op welke sport je wordt gezet of naar welke basisschool je gaat. Ik denk dat de eerste keuze die ik zelf maakte, de keuze was om te gaan dansen. Ik sloot me aan bij een dansschool die faciliteerde in elke soort dans die je je maar kan bedenken. Streetdance, moderne dans, ballet, showdans, enzovoort. Ik deed ze allemaal. Vijf dagen in de week had ik dansles, ook op zaterdagochtend. Elke dag een andere soort dans. Dat maakte dat ik op een gegeven moment besloot voor mezelf: ik wil uiteindelijk naar ArtEZ. Daarvoor kon ik eerst naar een dansgerichte vooropleiding. Dus, ik deed auditie. Als meisje van een jaar of elf, in het grote, overweldigende ArtEZ gebouw in Arnhem, omringd door oudere dansers en strenge docenten. Het voelde intimiderend. Maar, toch wilde ik dit graag. Ik ben lang, altijd al geweest, dus ik kreeg daar altijd kritiek op met het dansen. Ik bewoog niet snel genoeg of mijn lengte 'zat me in de weg'. Zo ook volgens ArtEZ. En ik had te weinig ervaring als ballerina. Ik werd afgewezen. Mijn eerste zelfgemaakte keuze, zelfgekozen richting, viel in duigen. Mijn moeder vertelde mij een tijdje terug het verhaal over hoe ik de afwijzing binnenkreeg. Ik kon het me niet herinneren (en ik snap wel waarom...), hier komt 'ie: het was mijn verjaardagsfeestje (ik denk dat ik elf of twaalf werd). Al mijn vriendinnetjes waren er en de brief van ArtEZ kwam binnen. Eigenlijk was iedereen ervan overtuigd dat ik aangenomen zou worden, dus mijn ouders dachten, hoe leuk als ze dat nieuws hoort met haar vriendinnen erbij.... Je voelt hem al aankomen. Ik kwam erachter dat ik afgewezen was, tijdens mijn verjaardag, in het bijzijn van mijn vriendinnetjes. Ik was er helemaal verdrietig over, vertelde mijn moeder. Vanaf dat moment stopte ik met dansen. Echt sneu, als ik er zo over nadenk. Ik had er namelijk zoveel plezier in. Ik heb soms spijt gehad van de keuze om niet meer verder te gaan met dansen. Gelukkig heb ik het dansen later in mijn leven weer opgepakt en heb ik nu een paal thuis, waar ik enorm van geniet.
Toen kwam de keuze: naar welke school ga ik dan wel? Ik belandde op een school die tweetalig onderwijs gaf. Een prima keuze, zo achteraf. Het was een redelijk brave school. Er gebeurde wel wat, maar niet teveel. Deze keuze sta ik tot op de dag van vandaag eigenlijk wel achter. Ik heb daar ook mijn beste vriendin ontmoet en mijn eerste vriendje. Vooral met die beste vriendin ben ik (nog steeds) erg blij. ;)
Na de middelbare school kwam, voor mijn gevoel, de belangrijkste keuze. Wat ga ik hierna doen? Omdat ik dat nog niet zeker wist, koos ik voor een tussenjaar. Ik wilde graag een jaar lang werken, zodat ik wat geld kon sparen. Ik wilde graag uit huis en het leek me goed om wat werkervaring op te doen en mezelf te leren kennen. Daarnaast leek een pauze van het schoolsysteem me ook niet verkeerd. Ik ben toen bij de Subway gaan werken, leerde veel over mezelf, leerde hele leuke mensen kennen en via daar ontmoette ik mijn ex-partner, waar ik maar liefst zeven jaar mee samen ben geweest. Het tussenjaar voelt als een juiste keuze in mijn leven. Sterker nog: achteraf denk ik, had er nog lekker een jaar aan vast geplakt! Maar, dat deed ik niet... Ik besloot toen om te gaan studeren.
Ik was altijd goed in het vak maatschappijwetenschappen en ik heb een sterk rechtvaardigheidsgevoel. Omdat ik nog steeds niet zeker wist welke richting ik op wilde, leek het me verstandig om voor een brede studie te gaan. Dit werd de studie hbo rechten. Na het eerste jaar voelde ik al wel aan: dit is niet mijn wereld. Ik ben er goed in, ik kan goed leren, maar het is niet mijn passie. Toch studeerde ik door. Ik maakte het zelfs af. En dit, lieve lezer, is nou een keuze waar ik lichtelijk spijt van heb. Ik had heel erg de overtuiging: een papiertje gaat me verder helpen. En tuurlijk, dat doet het in zekere zin ook, maar wel in een specifieke hoek van het werkveld. Een hoek waar ik me eigenlijk helemaal niet wil bevinden. En begrijp me niet verkeerd, ik heb enorm veel geleerd op mijn opleiding. Ik leerde natuurlijk veel over bepaalde rechtsgebieden, maar bovenal veel gesprekstechnieken, hoe je moet adviseren en presenteren én ik leerde vooral veel over mezelf. Dus, het is zeker geen weggegooide kennis die ik daar opdeed. Maar, ik heb nu een papiertje waar ik niks mee doe of wil doen en een enorme studieschuld. Ik had liever later in het leven een studie of cursus gekozen, die meer aansluit bij wat ik wil doen nu ik volwassener ben. Ik had geen idee toen. Ik dacht, misschien wil ik wel strafrechtadvocaat worden. Of misschien studeer ik wel door op de universiteit en word ik psycholoog. Ondertussen leende ik volledig, zodat ik uit huis kon. Ik besteedde vijf jaar aan het halen van mijn diploma. Natuurlijk, het doet goed op je cv om aan te tonen dat je een studie hebt afgemaakt. Maar, in de sector waar ik me in wil gaan begeven, heeft dat zoveel minder waarde. Ik wil veel meer de creatieve/culturele sector in. Daar doet het er niet echt zo toe dat ik juridische kennis heb. Dus, dit is wel de keuze in mijn leven waar ik het vaakst aan terug denk. Wat had ik dan anders willen doen? Wachten met kiezen. Gaan werken en mezelf leren kennen tot ik echt wist welke kant ik op wilde gaan. En aan de hand daarvan eventueel nog studeren of gepaste cursussen volgen. Of een praktische studie kiezen. Iets creatiefs. Maar goed, dat is altijd achteraf....
Tijdens mijn eerste jaar studeren, ging ik uit huis. Maar, ik ging niet op mezelf wonen. Nee nee, ik ging samen wonen. Na een jaar samen te zijn met mijn partner destijds, besloten we samen wat te zoeken. Dat lukte en al snel hadden we een hele fijne woning in de stad. Hier hebben we vijf jaar gewoond, tot we dachten: moeten we misschien niet een keer gaan ervaren hoe het is om op onszelf te wonen? En dat kan ik echt iedereen aanraden: ga eerst op jezelf wonen. Ik heb een fijne vijf jaar gehad tijdens het samenwonen, maar wat leerde ik mezelf op een andere manier kennen toen ik alleen ging wonen. Daarnaast is het zo lastig om in te schatten hoe het is om samen met iemand te wonen. Je bent zó met elkaar bezig, elke dag. En natuurlijk, dat is een keuze, dat hoeft niet zo te zijn. Maar, als je alleen al kijkt naar avondeten, boodschappen doen en opruimen: je moet alleen daardoor al veel met elkaar afstemmen. Laat staan dat je daarnaast ook nog quality time samen wil, tijd voor jezelf wil, vrienden over de vloer wil kunnen uitnodigen. En dat allemaal terwijl je (als je rond de 20 bent) door zoveel processen en transformaties heen gaat. Je twintiger jaren kunnen uitdagend zijn. En als je dan dag in, dag uit, in elkaars energieveld leeft, word je haast één. Je voelt haast niet meer of jij nou niet lekker in je vel zit, of dat het je partner is, van wie je het aanvoelt. Je wordt ook erg afhankelijk vind ik, van elkaar. Ook als je je best doet dat niet te worden. Ik kon toen ik alleen woonde pas écht inzien hoezeer je met de ander bezig bent. Ik zou nu echt niet meer zo snel gaan samenwonen. Sterker nog: ik heb er heel veel van geleerd, wat ik meeneem naar de toekomst. Bijvoorbeeld dat ik een aparte slaapkamer wil. Ik heb het echt nodig om een ruimte hebben om me in terug te trekken. En hoe leuk dat je dan bij elkaar kunt logeren en elkaar bewuster opzoekt, in plaats van dat het vanzelfsprekend wordt dat je elkaar constant ziet en samen slaapt. En zo zijn er nog zoveel meer dingen die ik heb geleerd. Ik heb geen spijt van de keuze om samen te wonen. Juist omdat ik ervan heb geleerd. Maar, ik raad anderen het af om al zo snel te doen. En als je nog nooit op jezelf hebt gewoond, zou ik je aanraden dat eerst te doen. Alleen dan leer je jezelf écht kennen, zonder invloed van een ander. En dat is zoveel waard, geloof me.
Een andere belangrijke keuze in mijn leven is het verbreken van een relatie na zeven jaar. Een keuze die echt nodig was voor onze individuele processen. Op een gegeven moment kan het zijn dat je als individu vastloopt of tegen dingen aanloopt. Wij hadden beiden niet veel ervaringen opgedaan als individu en we liepen er tegen aan dat we die ervaringen wél wilden opdoen. Ervaringen die we onszelf ontnamen door het construct van een relatie. Iets waar ik ook veel van heb geleerd. We hoeven ons helemaal niet te conformeren aan een beeld van hoe een relatie er volgens de maatschappij uit moet zien. Die relatie en die relatiebreuk heeft me dat echt geleerd. Een keuze waar ik heel erg achtersta, omdat het me tot nu toe al zoveel heeft geleerd over mezelf en over hoe ik naar relaties en de liefde kijk.
Keuzes leren je altijd wat. Maar, je moet ze gewoonweg maken. Niet blijven twijfelen, niet blijven hangen in 'wat als'. Nee, kies, ervaar en leer. Trial and error. Zo ga ik 2026 ook echt in, met de wil om te ervaren, te leren, te groeien en mezelf beter te leren kennen door de keuzes die ik maak.
Welke keuzes hebben jou gevormd? En wat heb je ervan geleerd?
Reacties
Een reactie posten