Vandaag is een interessante dag.
Na werk overvielen mij emoties. Dankbaarheid, voor mijn familie. En ook verdriet, eenzaamheid, melancholie. Ik liet de tranen stromen. Ik maakte erwtensoep voor mezelf, deed mijn afwas, zat met mijn emoties en toen zag ik een artikel van het NRC op mijn scherm, zomaar. Het ging over de nieuwe Jeff Buckley documentaire. Voor ik het weet zie ik ineens dat de documentaire in het Focus Filmtheater draait om 21.20 uur. Het is inmiddels 21.09 en ik ben aan het wachten tot ik de zaal in ga.
Ik voelde; dit is een perfecte solo date. Maar, ik had deze week met papa gegeten en gebond over muziek, waaronder de muziek van Jeff Buckley. Dus, ik kon het niet laten om hem mee te vragen. Maar de ouwe man heeft piket, so a solo date it is. Ik heb glüwein besteld en neem nu even een moment om te landen in het theater. Laat de avond maar beginnen. Het is vrijdag, het is een nieuw jaar, ik voel een nieuwe energie en ik ben er klaar voor.De zaal is niet gevuld. Er zitten zo'n 16 mensen. Veel duo's, maar 2 stoelen verder zit ook iemand alleen. Een man van boven de 50. Jammer, denk ik nog. 'Mad world' staat aan terwijl er wat dia's voorbij schieten op het filmscherm. Er volgt een promo video voor een art house alternatief: Filmsporen. Het intrigeert me. Op de valreep komt nog een knap stel binnen lopen van mijn leeftijd. Kort daarna haast zich als laatst nog een jongen naar binnen, hij zit drie stoelen verder, links van mij. Hij is ook alleen. Ik voel een verbondenheid met hem, zonder dat we elkaar ook maar iets zeggen en slechts vluchtig oogcontact maken.
De film begint.
Ik maak tijdens de documentaire een aantekening van een quote van Jeff:
Without ordinary life there's no art.
Reacties
Een reactie posten