Ik heb altijd van schrijven gehouden. Voor iemand die voornamelijk in haar hoofd leeft is schrijven eigenlijk hetgeen dat constant in mijn hoofd gebeurt. Of nou ja, het denken in woorden, zo zou ik het eerder noemen. De interne monoloog die dag en nacht aanstaat is eigenlijk een boek van mijn leven. Gesproken woorden met de stem van... ja van wie eigenlijk..? Het is niet zozeer mijn eigen stem, maar toch zou ik 'm wel zo noemen. Ik heb een spreek stem en een denk stem en ze voelen allebei evenveel eigen. Het stemmetje in mijn hoofd is een aanwezigheid die ik af en toe verafschuw maar waarmee ik ook niet zonder zou kunnen. Ik ben er een aantal jaar geleden achter gekomen dat het helemaal niet normaal is om zo'n stem in je hoofd te hebben. Het schijnt dat er ongeveer evenveel mensen de stem niet hebben, als wel. Was dat me even een mindfuck... er zijn dus mensen die zonder zo'n stem door het leven gaan. Is dat eenzaam, saai of juist heerlijk rustig? Ik kan daar in ieder geval geen antwoord op geven, maar het hield me wel een tijdje wakker 's nachts. Hoe doen die mensen dat met luister toetsen als je het zojuist genoemde woord niet in je hoofd kan herhalen? Hoe maalt iemand over een ongemakkelijke conversatie als ze geen interne stem hebben? Na wat onderzoek blijkt dat deze mensen vooral emoties voelen en op die manier dus ook wel het ongemak kunnen voelen in zo'n situatie, maar daar niet zozeer heel lang meer over nadenken. Naast alle alledaagse dingen die me heel anders lijken zonder mijn interne stem, bedacht ik me dat dit ook grote verschillen kan hebben in de manier waarop mensen bijvoorbeeld een depressie ervaren. Ik kan mezelf een paniek aanval aanpraten, maar wat als je dat niet kan? Mensen zonder interne monoloog voelen zich eerder angstig, dan dat ze zichzelf angst aanpraten. Ze zullen dus eerder de fysieke ongemakken van een depressie voelen dan de mentale. Waar ik mezelf met woorden helemaal gek kan maken, voelt iemand anders zich angstig en paranoïde, breekt het zweet bij diegene uit of begint hij/zij te trillen. Dit zorgt wel voor een hele andere ervaring van hetzelfde fenomeen. Waarom weten wij zo weinig over dit verschil in perceptie? Ik zou sommige mensen waarschijnlijk een stuk beter begrijpen als ik wist dat zij geen interne monoloog hebben. Ik loop weleens langs mensen op straat waarvan ik het idee heb dat ze 0 gedachten hebben op dat moment. Dat ze gewoon puur aan het leven zijn in het moment en niet met van alles en nog wat bezig zijn in hun hoofd. Maar dat soort mensen zijn er dus ook!
Bizar toch, dat we qua perceptie zo kunnen verschillen en we het vaak niet eens weten...
Reacties
Een reactie posten