Op 1 ballon heeft Erynn een blije smiley getekend. Gebloste wangetjes. Ze is vriendelijk, geruststellend haast. Ik voel dat ik ergens denk dat ik ze moet opruimen. Maar tegelijkertijd denk ik: waarom eigenlijk? Ik ben vrijdag 25 geworden. Het is nu dinsdag en mijn vrije dag. De ballonnen hebben toch wat toegevoegd aan de afgelopen dagen. Vrijdag hebben Erynn en ik er uren mee gespeeld. Overgegooid en hooggehouden terwijl we lachten en vrij waren. Er hoefde even helemaal niks, behalve spelen met ballonnen. En ook Ryan ging over stag. 'Toch wel leuk, die ballonnen'. Dus ik laat ze nog even liggen. Al is het om eraan herinnerd te worden hoe zoiets kleins, kinderachtigs, kleine geluksmomentjes achterliet in mijn leven. De herinnering om altijd speels te blijven. De kleine dingetjes te doen. Voor mezelf. Voor de mensen om me heen.
Ik ben 25 geworden. En ik voel me zo vrij als een kind. Ik heb dan wel een 'grote mensen baan', maar daarnaast ben ik gewoon. Ik ben. Ik ben een empathische, liefdevolle vriendin, een geduldige, passievolle partner, een trotse dochter, een wijze zus, een vrouw, een meisje. En ik ben ook creatief. Ik ben gelukkig. Ik ben vrij. Ik ben grappig. Ik ben zoveel. Elke dag mag ik weer zoveel zijn. Zoveel doen. Ervaren. Voelen. En ik maak er echt zelf een feestje van. Dat heb ik blijkbaar in mijn 25 jaar op aarde geleerd. Om het voor mezelf altijd fijn te maken. Met mezelf. Door van lekkere koffies en lunches te genieten met mezelf. Door al mijn gevoelens op te schrijven wanneer ik overloop van gedachten, inzichten, onzekerheden. Door met lieve, begripvolle vriendinnen af te spreken en te praten over alles dat we ervaren. Door mijn studio, mijn huisje, te personaliseren met tierelantijntjes en tekeningen op de muren. Door workshops te volgen in de dingen die ik wil leren. Door te dansen en mezelf met zachte ogen te bekijken in de spiegels van mijn antieke kaptafel. Door mezelf in de ogen aan te kijken en te zien wat voor ziel er achter die ogen zit. Een gelukkige ziel. Een verlichte ziel. En als die ziel gelukkig is, dan ben ik dat in het leven ook. En de ziel spreekt tot me in haar eigen taal. In de taal van intuïtie, mijn onderbuikgevoel. In de taal van het lichaam. Door van binnenuit uiting te geven aan een disbalans intern. Ik hoef alleen maar te luisteren.
En het luisteren is de afgelopen jaren makkelijker geworden. Ik geloof dat er rond je 23e iets verandert in je hersens. In de frontale kwab, als ik het me goed herinner. Ik weet in ieder geval dat ik het heb gemerkt. Bepaalde dingen werden makkelijker. Het relativeren, minder overdenken. Van dat laatste heb ik altijd gedacht dat het een onlosmakelijk onderdeel was van mijn leven. Dat ik voor altijd in mijn hoofd zou zitten, denkend, analyserend. Maar ineens veranderde dat. Ik kon weer meer in het nu zijn. Het hoofd schakelde langzaam naar een lagere stand. Mijn lichaam nam het over. Sporten werd echt een geluksmoment. Mijn creativiteit stroomde meer. Ik voelde me een krachtige gesprekspartner, doordat ik beter kon luisteren in plaats van in gedachten was. Ineens had ik alles weer goed onder controle. Niet dat die controle kwijt was. Ik was altijd in de veronderstelling dat ik die had. Maar nu terugkijkend, was die controle er niet altijd. Want als je constant in je hoofd zit, heb je eigenlijk niet zoveel controle over het nu. Het hoofd controleert dan het nu. En dat hoofd heeft lang zat de controle gehad.
Reacties
Een reactie posten